Sundown Syndrome

Nakarm uszy ciepłą muzyką

2012-01-31T04:00:00.000+01:00

Otwieram oczy i co widzę? Rosnące palmy wokół mojego domu, przechadzające się wte i wewte nagie kobiety z orzeźwiającym ciało i umysł napojem w ręce, spoglądające na mnie z lubieżnością nie występującą w naturze, światło, które rzuca nam łaskawie milczące słońce, wydaje się być takie nierealne, a konkubina włączyła dziwnie brzmiącą muzykę, która kojarzy się z amerykańskimi, tanecznymi hiciorami. Łapczywym wzrokiem podążam za nagimi kobietami i wtedy jedyny Bóg zstępuje na ziemię pod postacią trzech osób: Davida Guetty, Chaza Bundicka i kogoś jeszcze, ale twarz ta wydaje mi się taka nijaka.

- Synu, czy wiesz, gdzie jesteś? - pyta ten pierwszy.

- yyy... w Ciechocinku? - odpowiadam z głupią miną.

- Nie bluźnij! Jak nie wiesz to po co głupoty wywlekasz z ust. Przybyłem...

- Przybyliście...

- Zamknij ryja! Chcemy, abyś przekazał ludziom w Polsce, że nie muszą się bać wyżu rosyjskiego. W ogóle jakżeście go ochrzcili? Cooper??! Nigdy nie byliście dobrzy w nazywaniu rzeczy. Ale wracając do tematu. Zielona Góra jest dzisiaj najcieplejszym miejscem w Polsce.

- Dlaczego?

- Patrz jaki głupek... on naprawdę o niczym nie wie. Posłuchaj, wczoraj, tj. 30 stycznia, miała miejsce premiera EP-ki Opening, wydanej przez nowy label Please Feed My Records. Label ten zrzesza w swoich szeregach muzyków, producentów (tych z sypialni) i djów, którzy wywodzą się właśnie z Zielonej Góry. Elektronika sennych miasteczek i klimat letniego wyjazdu nad jezioro po imprezie zapakowany w piosenki i wysłany w świat - oto powód. Masz obowiązek przyjąć od nas tę EP-kę i obwieścić ją w internecie.
- A jeśli tego nie zrobię to co? - zaryzykowałem.
- Ha ha ha - zaśmiał się Guetta
- Cha cha cha - zaśmiał się Chazwick
- h ah hah ac hc - zaśmiał się trzeci, ale jakoś tak nijako.
- Dlaczego dajecie mi iphone'a, a nie kamienne tablice?
- Kurde, Człowieku! Mamy XXI wiek. U nas w niebie już dawno telewizja jest odbierana tylko w systemie cyfrowym. Wiesz ile ważą takie kamienne tablice? Mojżesz, pomimo tego, że postawny z niego był człek, przypłacił zdrowiem dźwiganie tych tablic, przez co nie wszedł do ziemi obiecanej. EP-ka ta dostępna jest tylko w internecie.
- Co dostanę w zamian?
- W zamian nakarmimy Twoje uszy ciepłą muzyką.
- Eee, to wolę te nagie kobiety...

***

Please Feed My Records - Opening EP by pleasefeedmyrecords

Na Opening znajdziecie sześć utworów autorstwa m.in. Pawła Trzcińskiego (CH-CH-CHING), Filipa Kanieckiego (Monosylabikk) i projektu ODDAGE. Mamy tu analogowe dziwności z niepokojącym wokalem (Home), powrót do czasów new romantic w utworze Dreams, chillwave/balearic/hypnagogic pop - każdego po trochu w Just A Moment czy A Lake Like Light. EP-ka ta zwiastuje narodziny nowego labelu zajmującego się, jak to określono, domową elektroniką. A jak wiadomo, z Zielonej Góry blisko jest do Berlina... Wypada się cieszyć, że w środku zimy, mamy w Polsce muzyków, w sercach których mieszka gorące lato.

http://pleasefeedmyrecords.bandcamp.com/ - do ściągnięcia za DARMO!!!
http://www.facebook.com/pleasefeedmyrecords

Coctail Party - Grudzień/Styczeń

2012-01-29T20:31:00.001+01:00

from http://nerviosismo.tumblr.com/post/240542326/via-the-air-in-the-branches

Efekt coctail party - zjawisko to umożliwia skupienie się na jednym sygnale wyodrębnionym w środowisku akustycznym, przy zachowaniu możliwości odbioru pozostałych dźwięków pochodzących z wielu źródeł o różnej lokalizacji

Styczeń to taki parszywy miesiąc, gdy premier płytowych nie ma jeszcze zbyt wiele, bo artyści zbijają kilogramy wychodząc ze studia nagraniowego i biegają przez dobrych kilka godzin, na wielkim mrozie, wokół parków lub gajów. Łatwo jest przecież zauważyć, że największe natężenie wydawnicze przypada na miesiące wiosenne (kwiecień/maj) oraz jesienne (październik/listopad), kiedy te kilogramy nie mają się czego uczepić, z powodu braku większych świąt w kalendarzu. To nie jest jednak główna przyczyna, dla której po raz drugi w nowy rok wchodzimy z wyjątkową edycją Coctail Party. Zawsze kochaliśmy muzykę filmową. Podobnie jak przed rokiem, także i teraz chcemy Wam przedstawić kilkanaście, naszym zdaniem "bardzo" wartych uwagi, utworów, bardziej lub mniej wiążących się z obrazem filmowym, do którego większość została specjalnie stworzona. Pewnie znacie je wszystkie, ale jeśli nie, to my triumfujemy i zachęcamy do sprawdzenia całych soundtracków, czyli mówiąc krótko: do ich zakupu. Seans Filmowo-Coctailowo czas zacząć. Czołem!

Gabriel Yared - Zorg Et Betty (from 37°2 le matin)

Kompozytor znany głównie z oskarowych ścieżek: Angielski Pacjent, Utalentowany Pan Ripley czy Wzgórze Nadziei. Wielokrotnie współpracował z francuskimi reżyserami. Przez jednego z nich właśnie, dokładnie przez Jeana-Jacques Beineixa, został zaaferowany do stworzenia soundtracku do jego filmu 37°2 le matin, znanego u nas po prostu jako Betty Blue. To namiętna opowieść o dwójce młodych ludzi, ubarwiających sobie codzienność szaloną miłością i postępujących ku nieuniknionej destrukcji. Sam film został nominowany do francuskiej nagrody Cezar, lecz musiał on uznać wyższość obrazu Teresa w reżyserii Alaina Cavaliera. Odnotowania godna jest również nominacja do Oscara w kategorii film nieanglojęzyczny. A muzyka?

Yared, ten kompozytor pochodzenia libańskiego, wypełnił soundtrack do Betty Blue przeróżnymi stylistykami i instrumentami. I tak mamy wesoło-miasteczkowe 37°2 Le Matin, bardzo francuskie (może i włoskie) La Poubelle Cuisine i główny motyw Betty Et Zorg - wygrywany na saksofonie, uzupełniany przez wszelkiego rodzaju instrumentarium jak harmonia, synthy itp. Całość jest delikatna, w pewnych momentach kierująca się w okolice jazzu (Dans Les Arbres), posiadająca niepowtarzalny klimat. I co więcej, soundtrack jest zdolny do istnienia bez obrazu filmowego (choć bardzo ten film polecam, przede wszystkim ze względu na świetną rolę Beatrice Dalle). Nic dziwnego, że Yareda zaangażowano później jako kompozytora muzyki do filmu L'Amant.

Gabriel Yared - Zorg Et Betty

Buy: Betty Blue Soundtrack

Paul Kalkbrenner - Azure (from Berlin Calling)

Niemiec to muzyk i aktor, ale bądźmy szczerzy - głównym dokumentem Paula Kalkbrennera potwierdzającym jego dokonania jest legitymacja zawodowego muzyka. Aktorem jest od święta, a role jakie zazwyczaj gra (czyli samego siebie) nie wymagają wielkiego talentu scenicznego. Jego debiut aktorski, czyli Berlin Calling (z 2008 roku) to esencja przedstawiająca berlińską scenę elektro i techno. Reżyser, Hannes Stöhr, powierzył pierwszoplanową rolę właśnie niemieckiemu muzykowi vel Dj Ickarus. Kalkbrenner stworzył całą ścieżkę dźwiękową (wspomagał go Sascha Funke). Obrzeża płyty zostały wypełnione przez berliński minimal, nocnych miłośników nieistniejącej Love Parade i łysego DJ-a, aplikującego słuchaczom dawkę dobrej, niemieckiej elektroniki. Zgodnie ze stereotypem, że co niemieckie to solidne, Azure jak i cały soundtrack nie schodzi poniżej wysokiego poziomu.

Paul Kalkbrenner - Azure

Buy: Berlin Calling Soundtrack

Kenji Kawai - Farewell to Peace (from Apocalypse: II World War)

Dokument wyświetlany przez National Geographic Channel pokazywał II Wojnę Światową z perspektywy żołnierza odzianego w mundur - bez względu na jego pochodzenie. Amatorskie zdjęcia i filmy "produkowane" na żywo, na froncie, za pomocą np. popularnych kamer 8mm, utrwalały walki na froncie wschodnim i zachodnim, podążały za lisem pustyni, jak nazywano feldmarszałka III Rzeszy, Erwina Rommela, ukazywały tragedię Żydów i Polaków oraz codzienne życie mieszkańców Europy, z niewielką ilością uśmiechu, który w tamtych czasach można było znaleźć w tak prozaicznych chwilach, jak palenie papierosów (mogłem się bardziej postarać).

Tym bardziej zaskoczyło mnie nazwisko kompozytora, które ujrzałem w napisach końcowych. Kenji Kawai jest znany głównie ze score'ów, które stworzył do japońskich anime. Mi w pamięci osiadł jego soundtrack do horroru Dark Water. Japoński kompozytor łączy w swoich dziełach niezwykle humanizującą elektronikę spod znaku Vangelisa (wystarczy posłuchać ścieżki z Ghost in the Shell) z klasycznym repertuarem Hisahishiego. Wybrałem Farewell to Peace, gdyż wydaje się najdoskonalej łączyć te dwie cechy. Soundtrack jest niedostępny w Polsce (do kupienia w zagranicznych sklepach), więc korzystajcie z Youtube póki możecie - wszakże ACTA zaczyna straszyć.

Kenji Kawai - Farewell to Peace

Desire - Under You Spell (from Drive OST)

Podobnie jak większość zespołów wywodzących się z Italians Do It Better, amerykańsko-kanadyjska grupa Desire chwyta męską część słuchaczy za jaja z pomocą kobiecego wokalu, syntezatorów przenoszących nas w krainę retro i ogólnego podniecenia, które wyczuwa się w słowach śpiewanych nam czule do uszu. Mylą się ci, którzy uważają Under You Spell za piosenkę z 2011 roku. Jej premiera przypada na niezbyt udany dla niemieckich piłkarzy ręcznych rok 2009, kiedy to producent Johnny Jewel (tak, ten sam) pomógł swoim przyjaciołom (chyba mogę tak napisać, w końcu w Desire gra Nat Walker, kolega z grupy Chromatics) wydać album II. Oczywiście, większość osób nie usłyszałaby w ogóle o tym zespole, ale od czego jest kino. Ryan Gossling przemierzający ulice Los Angeles, ubrany w kurtkę ze skorpionem, cichutko śpiewa wraz z Megan Louise, dzięki czemu kilka milionów widzów zakochuje się nie w popularnym aktorze, ale w piosence, która poprzez eter leci do Polski zahaczając o sławną Mulholland Drive.

Desire - Under You Spell

Alan Silvestri - Bud on the Ledge (from The Abyss)

Twórca Titanica i Avatara znany jest z pompatycznych filmowych dzieł, w których zawiera swą miłość do kina science-fiction. Takim też podmiotem stał się wyświetlany pod koniec lat 80. XX wieku, obraz Głębia. Historia amerykańskiej łodzi podwodnej, która zostaje uszkodzona i opada na dno oceanu. Do akcji ratunkowej wkracza wojsko i cywile, lecz cały proces przerywa spotkanie z obcą cywilizacją. Czyli Cameron w formie.

Wydawało się, że muzykę do Głębi stworzy ktoś z dwójki: James Horner - Brad Fiedel. Ten pierwszy, twórca soundtracku do Obcy: Decydujące starcie, tłumaczył się nawałem pracy w tamtym okresie. Jednak nie jest tajemnicą, że stosunki obu panów nie były "przyjacielskie". Drugi, kompozytor muzyki do Terminatora, miał w 1989 roku tyle zamówień, że musiał odmówić. Dlatego też Cameron postawił na człowieka, o którym zrobiło się głośno; którego muzyka brzmiała w filmach koncepcyjnie podobnych do obrazów Camerona. Mowa oczywiście o Silvestrim.

Silvestri był twórcą muzyki do tak kultowych filmów jak Powrót do przyszłości czy Predator. Ta bliskość, swego rodzaju nawet więź, która łączyła dzieła Camerona, Zemeckisa i McTiernana, niejako zmusiła tego pierwszego do zaproponowania Alanowi posady głównego kompozytora w Głębi. Rezultat jego pracy nie powala. Płytę dzieli granica - pomiędzy utworami elektronicznymi i symfonicznymi z udziałem chóru. I to właśnie te drugie zachwycają. Elektronice ilustrującej wodny świat można zarzucić "płaskość", której nie odkryjemy w trójce finałowych utworów. Najlepszy z nich - Bud on the Ledge - to wspaniała kompozycja, z delikatnym chórem i z potęgą w środku. Dla trzech ostatnich piosenek na soundtracku do Głębi warto wyczyścić uszy.

Alan Silvestri - Bud on the Ledge

Randy Newman - We Belong Together (from Toy Story 3)

Na każdą porę roku. Na zabawy z dzieciakami i z przyjaciółmi. Randy'ego Newmana etykieta nadwornego kompozytora studia Pixar nie powinna dziwić i smucić. Od lat komponuje dla tego zasłużonego wytwórcy dziecięcych wyobraźni i marzeń, i od lat zachwyca swoją radosną stroną muzyki. We Belong Together to taki Newman jakiego lubimy - nawiązujący do lat 60., skoczny, chwytliwy i... radosny. Dla dzieci, ze szczególną dedykacją dla ich rodziców. Całkowicie zasłużony Oscar w kategorii najlepsza piosenka 2011 roku. Kultowa? Tak, z całą pewnością za kilkanaście lat, podczas kolejnych nieprzespanych nocy, w oczekiwaniu na słowa and the Oscar goes to..., będziemy umilać sobie czas przez słuchanie We Belong Together.

Randy Newman - We Belong Together

Michał Lorenc - Wino Truskawkowe, Andrzej (from Glina)
Hilka - Ne hody y, ulane (też do usłyszenia w filmie Wino Truskawkowe)

Pisanie muzyki to rodzaj schizofrenii - wchodzenie

w rzeczywistość, której nie ma, kreowanie jej. (...)

Ja nigdy żadnej muzyki nie wymyśliłem,

tylko ona przyszła do mnie.

Michał Lorenc

Do tej pory nie mogę zrozumieć, dlaczego muzyka z filmu Wino truskawkowe nie została wydana przez żaden z troszczących się o artystów majorsów. Za główny motyw z tego filmu jestem w stanie wypić wszystkie butelki taniego wina, które są dostępne w wiejskim sklepiku nieopodal domu moich rodziców. Do miejsc, gdzie rozgrywa się akcja filmowych opowieści galicyjskich, też nie mam daleko. Zapewniam, magia i tajemniczość tamtych terenów jest w zasadzie nie do przeniesienia na szklany ekran. To trzeba przeżyć "na żywo". Może do tego zbliżyć muzyka Michała Lorenca, która jest po prostu fenomenalna! Podobnie ma się rzecz ze soundtrackiem do najlepszego serialu ostatnich lat - Glina, Władysława Pasikowskiego, to polska produkcja, mogąca konkurować z amerykańskimi serialami klimatem, emocjami i znakomitymi kreacjami aktorskimi (gra Jerzego Radziwiłowicza to coś wspaniałego). Utwór Andrzej to taki nasz twin-peaksowy hit, konsumowany przy setce wódki i z paczką papierosów, gdzie zamiast wokalu Julee Cruise mamy saksofon pchający nas w objęcia nieznanego. Szacunek, Panie Lorenc. A... Zapomniałbym o jeszcze jednym mocnym akcencie filmu Dariusza Jabłońskiego. Piosence ukraińskiego zespołu Hilka, któremu daleko od ludowej cepelii, a bliżej do bijącego jeszcze źródła autentycznego śpiewu stepowego.

Michał Lorenc - Wino Truskawkowe

Hilka - Ne hody y, ulane

Michał Lorenc - Andrzej

John Taverner - Funreal Canticle (from Tree of Life)

Malick, podobnie jak Kubrick, dobrze wie, że muzyka z obrazem stanowią jedną siłę. Tak więc muzykę do ubiegłorocznego dzieła - Drzewo życia - skomponował Alexandre Desplat. Ale i to nie wystarczyło Amerykanowi. Desplata właściwie w filmie nie usłyszymy. Drugi krążek soundtracku stanowią najwybitniejsze klasyczne dzieła XX wieku. I tak mamy naszych: Zbigniewa Preisnera (Lacrimosa) i Henryka Mikołaja Góreckiego (Symphny No.3) jak i Andante moderato Brahmsa w wykonaniu berlińskich filharmoników czy też najwspanialsze moim zdaniem Funreal Canticle, brytyjskiego mistrza, Johna Tavernera.

Ten nawrócony na prawosławie kompozytor, często porównywany jest z Arvo Partem, ze względu na styl, który reprezentują (mistycyzm, pojedyncze dźwięki i cisza). Prezentowany tu utwór - Funreal Canticle - został napisany na cześć pamięci ojca kompozytora, który zmarł w 1996 roku.

John Taverner - Funreal Canticle
Buy: John Taverner - Eternity's Sunrise; Vocal Works of Taverner

Dario Marianelli - Elegy for Dunkirk (from Pokuta)

Urodzony w Pizie, mieszkający w Londynie, włoski kompozytor to obecnie jeden z najpopularniejszych twórców muzyki filmowej w Europie, i jeden z ważniejszych na świecie. Na dowód moich słów wystarczy spojrzeć w osiągnięcia Marianelliego. Oscar i deszcz innych nagród za soundtrack do Pokuty z Keirą Knightley w roli głównej. A na liście utworów, ta jedna magiczna pozycja - Elegy for Dunkirk. Dla romantyków i fanów powieści Iana McEwana.

Dario Marianelli - Elegy for Dunkirk

John Williams - Presenting Bianca Castafiore (from The Adventures of Tintin)

Zdarzają się w świecie filmu pary, których wspólny staż można liczyć w latach. Wierność jest dzisiaj passé, ale to nie zniechęca ludzi do zawiązywania związków opartych na bezgranicznym zaufaniu. W Hollywood jest taka para. I nie mam na myśli nikogo spośród aktorów. To nie Johnny Deep, który po kilkunastu latach rozstał się z panną Paradis. To nie Brad Pitt, który, prędzej czy później, znajdzie sobie nową żonę (taka jest prawda Angelino). Obrazem i muzyką filmową od dziesięcioleci rządzi dwójka ludzi: Steven Spielberg i John Williams. Zadziwia swobodne poruszanie się po różnych kinowych estetykach tego pierwszego, i zdolność namalowania za pomocą nut i dostosowania się do tych poszukiwań znanego reżysera przez pana numer 2. Tym razem Spielberg wziął się za przeniesienie na kinowe ekrany przygód popularnego komiksowego bohatera, Tintina. Rezultat jego pracy można było zobaczyć także w Polsce (premiera na początku listopada). Williams - jak zwykle - rozstawił konkurentów po kątach. Dwie nominacje do Oscara w jednej kategorii (muzyka, oczywiście). Ścieżki do Tintina i Czasu Wojny mają wielkie szansę na nagrodę, a sam Williams, jak łatwo obliczyć, 40 %, by cieszyć się z szóstego Oscara w karierze. Presenting Bianca Castafiore z Renée Fleming jako gwiazdą wieczoru.

John Williams - Presenting Bianca Castafiore

Kristin Asbjornsen - Slow Day (from Factotum OST)

Po trwającym do dziś zawieszeniu przez norweski zespół Dadafon aktywności muzycznej, jego wokalistka Kristin Asbjornsen, wrzuciła na luz i została poproszona o napisanie muzyki do opartego na prozie Charlesa Bukowskiego vel Henry Chinaski filmu Factotum. Pożyczyła od swojego macierzystego zespołu utwór Slow Day (z album Lost Love Chords) i swym z lekka zachrypniętym głosem doprowadziła słuchaczy do pobliskiego baru, gdzie milczący barman, bez zbędnych pytań, znający życie i klientów, podaje nam dwie setki wódki, życząc jak najwolniejszej śmierci. Przyglądające się z boku dziewczęta zagryzają wargi i już wiesz, że skończą z Tobą w łóżku. Dobrze, że ten dzień tak cholernie wolno płynie...

Kristin Asbjornsen - Slow Day

Hossein Alizadeh - Vernal Presence (from Półksiężyc)

Była mowa o duecie Spielberg-Williams, to teraz czas przenieść się na Wschód, ten bliższy, i poznać kolejną dwójkę wspaniałych artystów. O Bahmanie Ghobadim pisałem w lipcu (o, tutaj jest), i w gąszczu tych słów udało mi się wtrącić co nieco o "nadwornym muzyku" kurdyjskiego reżysera, jakim bez wątpienia jest Hossein Alizadeh, nazywany także mistrzem perskiej muzyki. Trudno sobie wyobrazić filmy Ghobadiego pozbawione dźwięków wygrywanych na egzotycznie brzmiących instrumentach: tar, setar i shurangiz. Mało kto w Polsce słyszał o Alizadehu, więc naszym obowiązkiem jest ten stan rzeczy zmienić. Bo muzyka tego pana bije na głowę większość współczesnych soundtracków do amerykańskich czy europejskich filmów. Świeżość w popie mieszka w Japonii (j-pop), a inspiracje dla muzyki filmowej należy szukać na Bliskim Wschodzie. Takie jest moje zdanie.

Hossein Alizadeh - Vernal Presence

Christopher Bowen - Jellyfish OST

Christopher Bowen jest kompozytorem, muzykiem i aktorem. Pisze muzykę do filmów i teatrów. Mieszka w Nowym Jorku i jest sprawcą ścieżki dźwiękowej do filmu Meduzy, reżyserią którego zajął się tandem Geffen-Keret. Muzyka nowojorczyka świetnie sprawdza się w symbiozie z obrazem. Zwłaszcza z takim jak francusko-izraelska odpowiedź na Między słowami. Na szczególną uwagę zasługuje smutny, fortepianowo-smyczkowy Rain, czy wprowadzający odrobinę kolorowych wspomnień z dzieciństwa The Ice Cream Man. Na nieszczęście, muzyka ta nie doczekała się wydania, więc jedynymi miejscami, gdzie możemy ją usłyszeć są film i oficjalna strona Bowena, na którą serdecznie zapraszamy. A utwór poniżej, należący do piosenkarki Korin Allal, towarzyszył nam podczas napisów końcowych wspomnianego wyżej filmu.

Korin Allal - La Vie en Rose

http://www.christopher-bowen.com/ - oficjalna strona kompozytora

Paul Anthony Romero, Rob King, Steve Baca - Heroes of Might and Magic IV

Bywały czasy, gdy każdą wolną chwilę spędzało się przed komputerem. Wiem, nie ma się czym chwalić. Lecz zrozumcie, że szkoła skutecznie odbierała chęci do przeczytania byle jakiej książki. Przychodził młody człowiek całkowicie wyczerpany tabliczką mnożenia, wierszami Mickiewicza i kolejną rozgaworą historyczki na temat rzezi w Wandei. Uwierzcie, można się zużyć. Co gorsza, początek ubiegłej dekady to czas, kiedy o szybkim, ba, o internecie w ogóle, na wiejskich pastwiskach można było jedynie pomarzyć. Grało się w piłkę z kolegami, ale wieczory, kiedy lekcje zostały odrobione, a zeszyty spakowane do tornistra, spędzało się przed ekranem monitora i odpalało komputerowe światy. Jak dziś pamiętam grę na poczciwą Amigę 500. Klasyka. Północ-Południe! Coś wspaniałego. Setki zmutowanych, nazistowskich potworów do rozwalenia w Wolfensteinie czy akcja grupy przyjaciół w serii Comandos (dwójka najlepsza). Oj, działo się. Była jeszcze jedna seria, która na stałe zapisała się w mojej pamięci. Mowa oczywiście o popularnym Heroesie.

Nie wspomnę o moich początkach z tą grą, lecz przejdę od razu do sedna. Czwarta część tej serii stanowiła dla mnie przełom w podejściu do gier. Wcześniej interesowało mnie jedynie czerpanie przyjemności z samej zabawy, nie przywiązywałem większej wagi do poszczególnych elementów składowych. I tu właśnie nastąpił przełom. Cudowna muzyka z HOMM4 kazała mi baczniej zwracać uwagę na dźwięki z gier, gdyż duża ich część stanowiła organizm mogący występować poza siedliskiem pierwotnego żywiciela. Romero, King i w mniejszym stopniu Baca, stworzyli muzykę, w której mieszają się wpływy irlandzkie, barokowe oraz popisy solistów i chórów. Naprawdę, najlepsza ścieżka dźwiękowa do gry komputerowej (może oprócz Silent Hill), jaką dano mi było usłyszeć.

Grass Land Theme
Preserve (Nature) Theme

Lisa Gerrard - Reiputa (from Whale Rider OST)

Lisy Gerrard nie trzeba nikomu specjalnie przedstawiać. Artystka ta od wielu lat z powodzeniem biega po czerwonych dywanach z nagrodami za ścieżki dźwiękowe. Ta najsłynniejsza to oczywiście Gladiator. Lecz tak jak w przypadku Yareda, te mniej znane soundtracki okazują się być znacznie ciekawsze od tych wszędzie docenionych. W 2002 roku Gerrard stworzyła przejmująco smutny soundtrack do nowozelandzkiego dramatu Whale Rider. Wytrącając Was z tematu i równowagi, wracam pamięcią do lat młodości, kiedy to ktoś z rodzeństwa przyniósł do domu kasetę Dead Can Dance. Nie pamiętam, co to była za kaseta, ale nie mogłem znieść wokalnych popisów tej panny, która tam śpiewała (wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to Lisa; w sumie i tak by pewnie nic to nie dało). Dziś ciężko mi jest sobie wyobrazić Dead Can Dance bez Lisy Gerrard. Tak jak ciężko by się oglądało Whale Rider bez jej muzyki.

Lisa Gerrard - Reiputa

Barbara Mason - I'm in Love with You (from Sheba, Baby OST)

Przyszedł czas na fanów muzyki funk i soul. W tych właśnie kategoriach należy klasyfikować soundtrack do filmu Sheba, Baby z 1975 roku. Pewnie niewiele Wam to mówi. Pam Grier? Lepiej? Może oglądaliście którykolwiek z filmów określanych mianem blaxploitation? Jeśli tak, to powinniście skojarzyć tytuł filmu. Pam Grier to bez wątpienia królowa tego gatunku (wskrzeszona potem przez Quentina Tarantino w Jackie Brown), grająca w niemal każdym obrazie z przyczepioną metką blax. Barbara Mason znana jest z przeboju Yes, I'm Ready, lecz wciskając nos w całą dyskografię Amerykanki łatwiej jest wyłapać takie ciekawostki jak ten utwór, występujący na soundtracku, którego twórcami są Monk Higgins (saksofonista) i Alex Brown (członkini grupy The Raelettes, która wokalnie wspierała Ray'a Charlesa).

Barbara Mason - I'm in Love with You

Bruno Coulais - Tinle & L'enfant (from Himalaya - The rearing of a Chief OST)

Na deser zostawiłem mojego ulubionego kompozytora. Za soundtracki do filmów: Makrokosmos, Pan od Muzyki i Himalaya, jestem gotów oddać wszystkie inne płyty. To, co Coulais stworzył na tych albumach, to mistrzostwo świata w swojej kategorii.

Bruno Coulais - Tinle & L'enfant

Lee-Leet - Leave It Behind

2012-01-19T21:53:00.000+01:00

W mitologi żydowskiej Lilith nie była zbyt lubianą kobietą, wręcz siała postrach swoją osobą. Nie z racji swej aparycji, co do tego nie możemy mieć wątpliwości, gdyż podobno była ona pierwszą żoną biblijnego Adama. A z tego co wiemy, obdarzony był niezłym gustem. Jednak los tak zagmatwał życie Lilith, że postrzegano ją jako demona, szczególnie groźnego dla nowo narodzonych..

Co do zagrożenia jakie może siać Lee-Leet, to mogę się spodziewać, że jedynie w kuchni uciekają przed nią piersi z kurczaka i pomidory by nie trafić pod jej ostry nóż, więc fonetyczna zbieżność między demoniczną Lilith, a Lee-Leet uznaję za prawie przypadkową. Choć nie można odmówić wokalistce czegoś.. czegoś mrocznego, niepoznanego, objawiającego się w jej muzyce.

Lee-Leet i płyta Leave It Behind - to nie jest debiut, ale gdyby nim był, to określił bym go w czołówce nowicjuszy 2011r. Wokalistka jest dojrzałą muzycznie osobą, wiedzącą czego chce i w którym kierunku zmierza. Niezbyt obchodzą ją trendy muzyczne, ma gdzieś zestawienia, szufladki i playlisty. Czystym śpiewem tkwi gdzieś poza tym wszystkim, nie z boku, ani z tyłu.. Nad resztą, unosi się na dywanie melodyjnych dźwięków, uplecionego z ciętych gitar i klawiszowych solówek (Odlećmy Stąd). A czasami włącza autopilota i obiera kurs delikatnymi, relaksacyjnymi drogami gdzie jedyną rzeczą, która trzyma przed zapadnięciem w błogi i przyjemny sen, jest zimny głos wokalistki (Heaven & Earth).

Płyta została wydana 7 listopada 2011 roku, jest ona trzecią już pozycją w dorobku artystki, ale pierwszą, która w całości została zapisana i przygotowana z "krwistym" zespołem. Poprzednie, State Of Emergency (gościła na antenie Radiowej Trójki, Antyradia i innych) oraz Bare, bardzo ciekawa pozycja, zawierająca stos emocji przekazywanych za pomocą śpiewu i tylko jednego instrumentu - fortepianu, stanowią z perspektywy czasu ścieżki, które zmierzały właśnie do miejsca, gdzie Lee-Leet jest teraz. Do wykształtowania się "charakteru" i stylu tej artystki.

Leave It Behind ma do odsłuchania 11 utworów, 9 zaśpiewanych po angielsku i 2 po polsku. W sumie daje to ponad 50 minut przebywania w świecie zupełnie innym, może nie do końca pięknym i słodkim, ale w takim, gdzie możesz odetchnąć, odreagować, wyładować emocje, wyciszyć i zrelaksować się jednocześnie. A zakończenie ostatniej piosenki na krążku nie jest przyjmowane z grymasem zawodu na twarzy tylko z myślą, że "mogę, chcę i dam radę następnemu dniu, tygodniu, miesiącu".

Jest to niesamowicie różnorodny krążek, zupełnie jakby każda jego piosenka była nagrana w innym świecie, przez zupełnie inne osoby. Sięgając po kucharskie metafory, powiedziałbym, że podobna jest do ciasta, które z zewnątrz wygląda tak samo, a w środku kryje dziesiątki smacznych owoców. Miło.

Aura nocy nie jest obca Lee-Leet, płyta Leave It Behind jest jak noc, tajemnicza, pociągająca, nieodgadniona. Nabywając ten krążek, dostajemy kawałek ciemności z wieloma historiami miłości, oczekiwania, poszukiwania.. Noc dawno nie była tak dostępna.

Skład członków zespołu Lee-Leet:

Andrzej Frołow - klawisze
Tomasz Glinka - gitara basowa
Krzysztof Rukat - gitara
Robert Sopala - perkusja
Lee-Leet - wokal, efekty, programming

Oto singiel promujący płytę.

Enjoy!

Ocena: 7/10.

Przed premierą: Czechoslovakia

2012-01-18T17:41:00.000+01:00

Myśleliście, że Czechosłowacja rozpadła się w 1993 roku? No cóż, szkolne podręczniki wprowadzają uczniów w błąd, gdyż państwo to wciąż istnieje, ale jako eksklawa, położona w polskim Trójmieście. Tam można spotkać buszującego w trawie Krecika, obsługującego polskiego króla w dworku Osada Wędrowca, Jiří Menzela oraz obejrzeć w telewizji Televizni Noviny. Czechosłowackimi ulicami przechadzają się dwaj goście, którzy nieopodal swojego domu zbudowali kosmodrom Bajkonur - identyczny jak ten kazaski. Właśnie z stamtąd nadleci nad niemal całe terytorium Polski ich debiutancki album - Made in.

Made in, debiut trójmiejskiego duetu Czechoslovakia, zostanie wydany wspólnym nakładem Radia Rodoz i Bajkonur rec.

Skromny, minimalistyczny skład zespołu pokusił się o płytę, która kipi od pomysłów. Oprócz gitary, basu i samplera usłyszymy na niej dźwięki nagrane z powietrza, niepokojącą analogową elektronikę jak i cymbałki. Mamy też dwóch wokalistów, którym daleko do programów typu X-factor, a bliżej do naturalności i szorstkości piosenki barowej.

Teksty Czechoslovakii, w całości po polsku, inspirowane są głównie dzieciństwem, pracą oraz przygodami miłosnymi podanymi w przewrotny, ironiczny i nienadęty sposób. Często bawią się słowem. Jednego z tekstów użyczył zespołowi pisarz Tomasz Piątek. Muzycznie balansują na granicy alternatywnego, rozedrganego rocka spod znaku Ścianki czy Starych Singers, jednak nie brak u nich także delikatniejszych nut przywodzących na myśl np. Ballady i Romanse. Po tych ostatnich odziedziczyli również lekkość, spontaniczność i zamiłowanie do naturalnego, domowego brzmienia Lo-fi, w którym pomyłki dodają tylko uroku. Nastrój płyty waha się między sentymentalnością i melancholią a dobrym humorem i lekką wesołkowatością. Jak w dobrym czeskim filmie...

Materiał nagrali w studiu piolun.com w Gdyni, w dwa ciepłe, jesienne weekendy 2011 roku. Realizacją, produkcją i miksem zajął się Przemysław Lebiedziński a mastering Grzegorza Sawy-Borysławskiego, na taśmie analogowej, w studiu Macca Mastering we Wrocławiu, dopełnił całości nagrania.

Premiera 1 marca 2012 roku w gdańskim Kafe Delfin - wstęp wolny. Przynieście ze sobą ziemniaki. Zapalimy ognisko. Poniżej klip do piosenki Wakacyjny, promującej debiut Czechoslovakii.

Czechoslovakia - Wakacyjny

Czechoslovakia

Bajkonur Records

Podsumowanie roku 2011: Książki.

2012-01-09T00:01:00.000+01:00

Przy książkach trudniej jest spędzać wolny czas.. Potrzeba do tego wytrwałości i pasji, no i oczywiście dobrej książki. Jak co roku udało się przeczytać nam kilka tegorocznych nowości. Są to wybory przemyślane i nie można tutaj myśleć o przypadku, choć raz to los, raz znowu intuicja popchnęła mnie do sięgnięcia po pewne wydanie. Lecz zanim je kupiłem, to spędziłem jakąś godzinę w popularnym salonie, sprawdzając, czy jest to coś wartego mojej uwagi. Było. Dwa dni i po książce. Uwielbiam to uczucie, gdy czytam, czytam, czytam, czytam.. Jak żyję akcją powieści, jak nie mogę się doczekać, gdy znowu przeniosę się w świat fantastyczny. Tylko cholera, czasu brakuje nieraz.

Oto co dla Was przygotowaliśmy:

Carlos Ruiz Zafon - Światła Września, przeł. Katarzyna Okrasko, Carlos Marrodán Casas

Każda nowość pojawiająca się od tego autora wzbudza moje zainteresowanie. Przeczytałem każdą książkę dostępną w Polsce od tego zacnego Hiszpana. Może to z sympatii do twórcy, może to z uwielbienia do Barcelony lat 30., może z tajemniczości i mrocznych historii głównych bohaterów.. Być może..

Światła Września to powieść w stylu nieróżniącym się od poprzednich, pięknie napisana, porywająca i mroczna. Oglądaliście film, Laleczka Chucky? Zabawki, lalki, misie, nocą przerażają. Spuszczają łomot wyobraźni...

C.R. Zafon umieścił akcję oczywiście w latach 30. XX wieku. Simone Sauvelle, wraz z nastoletnimi dziećmi, po śmierci męża znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej. By zapewnić byt dzieciom, podejmuje się pracy u Lazarusa Janna, wynalazcy i właściciela fabryki zabawek. Jako zarządca domu, poznaje tajemniczą rezydencję, pełną dziwacznych zabawek i przedmiotów. Rodzina powoli aklimatyzuje się w dziwnym miejscu, Irene nawiązuje znajomość z kucharką Hannah, dzięki której poznaje Ismaela. Lecz w pewnym momencie akcja nabiera niebezpiecznych kolorów śmierci. Kucharka zostaje odnaleziona martwa w rezydencji. Czyżby wiedziała coś czego nie powinna? Albo ktoś się bał, że może wyjawić tajemnice? Okoliczności i powód śmierci postanawiają rozwiązać młodzi detektywi, Ismael i Irene. Okazuje się, że tajemnice domu i Pana Lazarusa są o wiele bardziej mroczniejsze i straszniejsze, a fabryka zabawek to nie zwyczajne miejsce..

Powieść poziomowa, trzyma czytelnika w tej specyficznej mgle wyczekiwania, tajemniczości i nieświadomości, co się wydarzy na następnej stronie. Jestem pewien, że jeśli ktoś sięgnie po nią, nie będzie żałować.

Przygotuj ciśnieniomierz do badania ciśnienia krwi, bo napięcie rośnie bardzo szybko.

Konrad T. Lewandowski - Diabłu Ogarek. Czarna Wierzba.

Każdy wie, że szlachta polska była wielka. Lubili się zabawić, potańczyć, pośpiewać. Mieli folwarki, dworki, posiadłości, konie, służbę albo całe wioski. Od czasu do czasu, gdy nastawała taka potrzeba brali swe szable i ruszali bronić ojczyzny. Ale jednak coś się psuło i biesiło, szlachta zaczęła robić się gówniana i tylko niektórzy nie babrali się w nieczystościach i stosowali się do ogólnie przyjętych praw moralnych i honorowych jakie obowiązywały posiadaczy herbu rodowego i szlachetnej krwi..

Autor przedstawia nam powieść historyczno-fantastyczną. Sprawnie przeplata prawdziwe wydarzenia, fakty i okoliczności z czarną magią, demonami i diabłem.. Jest rok 1639, lato w pełni. Weteran wojny smoleńskiej Stanisław Jakub Lawendowski, herbu Paprzyca, pełnił funkcje woźnego trybunału ziemi liwskiej, czyli po prostu dostarczał pozwy groźnym i niechcącym się poddać sprawiedliwości przestępcom. Niejednokrotnie zdarzało się, że woźny dostarczając wezwanie musiał korzystać z bijaka i cepa, gdyż szabli jego ród nie nosił za sprawą przysięgi jaką złożyli ich przodkowie. W nielicznych przypadkach, dla tych najbardziej opornych przestępców, Lawendowski przygotowane miał coś specjalnego, coś nie do końca dobrego, ale pożytecznego, jeśli się wie jak z tego korzystać. Woźny doskonale wiedział, że z diablikami można zawrzeć układ, ale nigdy nic od nich nie przyjmować. Więc nieraz korzystał on z pomocy czarnej magii, by doprowadzić złoczyńców przed oblicze trybunału. Jednak dla katolickiej Polski, takie praktyki musiały znaleźć przeciwników w biskupie i hiszpańskim inkwizytorze, który jak się okaże nie był człowiekiem... Jakub Stanisław Lawendowski, musi stawić czoła nie tylko przestępcom, ale całemu złu jakie zostanie uwolnione przez magnatów, knujących wielką intrygę. Równowaga między dobrem, a złem zostanie mocno zachwiana... Demony zaczną się panoszyć w Liwcu i okolicy, duchy, strzygi, topielce, zombie.. Ogólnopolska masakra! Lecz woźny wraz ze swoimi ziomkami dzielnie postanowi stawić czoła temu problemowi i spróbować odwrócić los Polski.

Cholera, streściłem prawie całą fabułę. Powieść czyta się doskonale, szybko i łatwo, a momentami demoniczne akcje jeżą włosy na głowie! Kompletnie nie żałuję, że kupiłem tę książkę i jeśli tylko pojawi się kolejna część szybko ją nabędę.

Umberto Eco - Cmentarz w Pradze, przełożył: Krzysztof Żaboklicki

Włoski pisarz pozazdrościł kolegom-pisarzom dzieł mieniących się spiskami, tajemniczymi zgromadzeniami, które potajemnie decydują o losach świata i rytuałami, gdy wykrzykuje się obrzydliwe przekleństwa i imiona demonów (...) Cmentarz w Pradze, czyli najnowsza książka Eco, okupująca listy bestsellerów, to świetnie poprowadzona akcja, skupiająca się wokół legendarnych Protokołów mędrców Syjonu, które to zainspirowały samego Adolfa Hitlera (same Protokoły to zręcznie napisany falsyfikat, ale Führer uważał je za autentyk). Głównym bohaterem jest fałszerz, szpieg, mizantrop Simonini, który nienawidzi Żydów, jezuitów, masonów i do niemal każdej europejskiej nacji odczuwa wstręt. Dla niego najważniejsza jest dobra kuchnia. Jesteśmy świadkami powstania owych sławnych Protokołów..., patrzymy na krzywe nogi Garibaldiego i bierzemy udział w "wyprawie tysiąca", kosztujemy wykwintnych dań itp.

Można zrzynać się na Eco, że to nie jest jego najlepsza książka. Lecz nie jest też najsłabsza. Wszystkie spiski świata mogą być naprawdę interesujące.

Jakub Żulczyk - Zmorojewo

To jest styl pisania jaki lubię. Śmiesznie i mrocznie, żarty mieszają się z nocą, śmieszą i straszą zarazem.

Zmorojewo to historia 15-letniego Tytusa Grójeckiego, wielbiciela horrorów, zjawisk nadprzyrodzonych oraz swojego grubego kota. Jego życie jest zupełnie normalne, ma rodziców, którzy zbytnio się nim nie interesują i problemy w szkole. Gdy nadchodzą wakacje, spodziewa się, że wyjedzie na jakieś egzotyczne wczasy; jednak podobnie jak jego koledzy grubo się pomylił.. Rodzice chcą go wysłać do babci na wieś! To był dla niego szok.. Ale pogodził się z tą myślą, gdy dowiedział się, że wieś babci - Głuszyce, sąsiaduje z tajemniczym miastem-widmo.. Okoliczni mieszkańcy twierdzą, że to miejsce jest przeklęte i każdy kto tam się zapuści już nie wraca.. Jedynymi dowodami są zdjęcia i filmy tych, którzy nie powrócili. Horrory i zjawiska niewyjaśnione - te zainteresowania Tytusa przyczynią się do największej i najniebezpieczniejszej przygody jego życia. Klątwa, jaka ciąży nad jego przodkami od lat, znów zacznie działać.. Siły ciemności vs. Tytus Grójecki. Sam kontra całe zło.

Jak to zwykle bywa, między światem ludzi, a światem duchów, istnieje pewna granica. Naruszenie tego podziału powoduje, że zło zaczyna przechodzić przez tę granicę.. Jest tak, również i teraz. Tajemnicze i straszne sługusy Leszego, coraz bardziej rozbisurmaniają się po ziemi, przez co Zmorojewo jest w niebezpieczeństwie ogromnym, a to za sprawą zdobycia przez siły ciemności trzech kluczy. Tylko w Tytusie nadzieja..

Uwielbiam takie książki, gdy czyta się z zapartym tchem i śmieje się pod nosem, a w nocy zasnąć nie można. Naprawdę warto poznać przygody nastolatka i przeżyć razem z nim niesamowite przygody!

Przemysław Borkowski - Opowieści Central Parku

Zawsze miałem wrażenie, że mierzący prawie dwa metry (197cm podają internetowe "nierzetelne" źródła) Przemysław Borkowski jest jednym z dwóch głównych napędów Kabaretu Moralnego Niepokoju. Legenda głosi, że to on napisał Balladę tragiczną (chociaż w programie Akademia Rozrywki w radiowej Trójce, nie potwierdził tej informacji, ani też jej nie zdementował... wywinął się od odpowiedzi). Faktem jest, że obok Roberta Górskiego, to właśnie Przemek pisze najwięcej tekstów. Pisze również książki. W 2009 roku ukazał się jego debiut - Gra w pochowanego ( „Jest to powieść s-f (ale bez przesady), z wątkiem kryminalnym i elementami makabry.”). Po dwóch latach milczenia, Pan Borkowski powrócił z opowiadaniami. Opowieści Central Parku to zbiór krótkich historii, utrzymanych w gangsterskich oparach i klimacie rodem z Ojca Chrzestnego. Pełno tu czarnego (i białego) humoru, góra interesujących bohaterów (Martwy John - mój faworyt) i świetnych ilustracji sporządzonych przez Marcina Szerenosa. Przemek dedykuje tę książkę swoim przyjaciołom z kabaretu. Będąc dociekliwym można wyłapać parę cech, które później w łatwy sposób jest przypisać poszczególnym członkom kabaretu. Nie chcę tutaj wymieniać wszystkich skojarzeń, ale czy Buck No I Co Z Tego, nie ma przypadkiem charakteru Mikołaja Cieślaka? Drodzy bracia i siostry, warto się nad tym zastanowić...

Truman Capote - Harfa traw, Drzewo nocy i inne opowiadania, przeł. Krzysztof Zarzecki

Jak cudnie, że ukazują się kolejne wznowienia dzieł Trumana Capote. Słynna Harfa traw i inne mniejsze opowiadania, ukazują świat dzieciństwa Trumana, dorastanie na obszarze amerykańskiego Południa, mieszkanie w domku na drzewie. Zawsze, gdy wymawiam nazwisko Capote, to przed oczami mam jego wspólne zdjęcie z Marilyn Monroe. To ponoć ona miała zagrać Holly Golightly w filmie opartym na prozie Capote'a, Śniadanie u Tiffany'ego. Przynajmniej on tego chciał. Budowanie nastroju i emocji oraz oddanie klimatu chwil, które minęły i które są, to największa zaleta nie tylko tej książki, ale oryginalnego stylu, z którym kojarzony jest Capote. Pozycja obowiązkowa!

Podsumowanie roku 2011: Filmy

2012-01-06T00:00:00.000+01:00

1. Drzewo życia, reż. Terrence Malick, USA

Nadworny poeta Hollywoodu w wyborowej formie. Drzewo życia, tak jak poprzednie filmy Malicka, podzieliło krytyków i zwykłych kinomanów; zarzucano temu filmowi bycie "wydmuszką", zwracano uwagę na bezsensowność całej historii i pretensjonalne zakończenie. W tym całym fermencie nie zauważono jednak jak wspaniale Malick połączył rodzinną tragedię zwykłej amerykańskiej rodziny (w latach 50 XX w.) z modlitwą do Boga i medytacją nad sensem życia. Piąty film w dorobku tego filmowego poety, i kolejny, który mnie zachwycił. Całkowicie zasłużona Złota Palma w Cannes.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Drzewo życia

2. Rozstanie, reż. Asghar Farhadi, Iran

Irańska kinematografia zachwyca od dobrych kilkudziesięciu lat, lecz w ostatnich latach zmieniło się jej postrzeganie. Z obrazów przesyconych poezją (np. film Majida Majid - Kolory Raju), wyłoniły się filmy nie obciążone tak mocno impresjonistycznym balastem, w zamian oferujące błyskotliwą i wciągającą fabułę oraz dialogi, uwypuklając jeszcze mocniej podziały w irańskim społeczeństwie. Poprzedni film Farhadiego - Co wiesz o Elly, stanowi z perspektywy czasu preludium do tego, co widzimy w Rozstaniu. Znakomity film!

3. Circumstance, reż. Maryam Keshavarz, Francja-USA-Iran

Historia dwóch przyjaciółek, które żyją w świecie zdominowanym przez zakazy, mężczyzn, konserwatyzm i fanatyzm religijny. Ten film to przede wszystkim głos o wolność jednostek, o możliwość realizowania własnych marzeń. To wspaniała historia zbuntowanych dziewcząt odkrywających swą seksualność w tradycyjnym irańskim społeczeństwie. Świetnie zagrany przez młodych i zdolnych aktorów. Zniewalająco działa na widza.

4. Kieł, reż. Giorgios Lanthimos, Grecja

Chory film - tak jest najczęściej określany obraz Lanthimosa. Może i tak, ale sami przyznajcie, że ciężko jest porzucić oglądanie tego filmu w połowie. Znacznie lepszy od Attenberg (2010, również z Grecji), straszny ale i momentami groteskowy, pokazujący jak łatwo jest manipulować drugim człowiekiem, ucząc go zupełnie odmiennego, od rzeczywistego, postrzegania świata.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Kieł

5. Moskitiera, reż. Agusti Vila, Hiszpania

(Nie)Zwyczajne małżeństwo przechodzi kryzys. Mąż zamiast dbać o żonę i syna, zajmuje się doświadczoną przez los, piękną służącą. Matka wdaje się w romans z kolegą swego syna. Syn bierze narkotyki i przynosi do domu kolejne bezpańskie psy i koty. Kluczowa wydaje się być ostatnia scena - scena wspólnego obiadu, podczas którego spotyka się cała rodzina. Moskitiera, którą nawzajem się otoczyli, sprawia, że nie chcą już nikogo więcej w swoim otoczeniu, bo właśnie w nim czują się najlepiej. Plus - kapitalna, niewielka rola Geraldine Chaplin.

6. Sala Samobójców, reż. Jan Komasa, 2011

Sala Samobójców to film egoistyczny, o egoistach, dla ludzi.. Film szokujący i prawdziwy, w dobie tak mocnej ekspansji internetu w nasze codzienne życie, nie zostawia suchej nitki na problemie jaki może wyniknąć ze zbyt poważnego traktowania wirtualnego świata. Dodatkowo, całkiem niezła ścieżka dźwiękowa, o którą w polskich filmach nie zawsze jest łatwo. Ktoś może powiedzieć, że jest to beznadzieja, nic nie wnosi ten film i nie skłania do szczególnych rozmyślań. Ktoś jest egoistą...

7. Dom Snów, reż. Jim Sheridan, USA

Zdarza się, że realizm snów powala na kolana nasz umysł i jego poczucie rzeczywistości.. Wtedy może to być najgorsze albo i najpiękniejsze 30 sekund skołowania. W niektórych przypadkach ma to głębsze podłoże, które trudno wyjaśnić, ciężko zrozumieć i niewyobrażalnością jest pogodzenie się z rzeczywistością/snem. Tak właśnie się czułem po obejrzeniu amerykańskiego thrillera, Dom Snów.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Dom Snów

8. Drive, reż. Nicolas Winding Refn, USA

Miasto Aniołów znów stało się modne i kultowe. Ryan Gossling (kolejna znakomita rola, podobnie w Blue Valentine) ubrany w kurtkę z logo skorpiona, walczy o ukochaną, rozbijając się samochodowymi cudeńkami. A wszystko to zostało wypolerowane, wystylizowane na amerykańskie kino sensacyjne/samochodowe z lat 70. i 80. W niektórych kręgach film ten obdarza się kultem. Z pewnością zachęci on do obejrzenia wcześniejszych dzieł Duńczyka. Plus - synth pop z Italians Do It Better.

9. Melancholia, reż. Lars von Trier

Koniec świata ma dwa oblicza. Pierwsze, to zbliżająca się kosmiczna apokalipsa, której na imię Melancholia. Drugie, to każdy, pojedynczy dramat istoty ludzkiej pogrążonej w wyniszczającej depresji. Świetna rola Kirsten Dunst, która w końcu odetnie się od wizerunku szkolnej dziewczynki i Lars von Trier wracający do formy po zwyczajnie złym Antychryście.

10. Oczy Julii, reż. Guillem Morales, Hiszpania

Latynoskie filmy grozy poprzeczkę mają zawieszoną wysoko, ale Oczy Julii pokonują ją bez problemów.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Oczy Julii

Podsumowanie roku 2011: Albumy - Świat

2012-01-04T09:43:00.000+01:00

28 zagranicznych wydawnictw 2011 roku

28. Pure X - Pleasure

Pleasure to bez wątpienia jeden z najsilniejszych środków odurzających jaki pojawił się w tym sezonie; niedostępny w aptece ani na czarnym rynku, tylko w sklepie płytowym. Refundacja do decyzji NFZ.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Pure X - Pleasure

27. Peaking Lights - 936

Rytuały i szamańskie obrzędy w zapuszczonej przybudówce, tworzone przez dwoje naćpanych ludzi: Aarona i Indrę. Wciągają pop i psychodeliczne improwizacje. Na ścianach wiszą plakaty Kraftwerku i niemieckiej grupy Can. Na stole pełnym rupieci leżą dwie czarne peruki a'la Bob Marley. 936, czyli lato według Not Not Fun.

26. Higuma - Pacific Fog Dreams

Pacific Fog Dreams to zbiór siedmiu piosenek, wykąpanych w dronach, psychodelii i w odrealnionych wokalach panny McGee. Evan Caminiti, czyli połowa duetu Barn Owl, prezentuje senne obrazy, namalowane przez swoją zamgloną wyobraźnię.

higuma - pacific fog dreams (album preview) by experimedia

25. Gang Gang Dance - Eye Contact

Z perspektywy czasu dochodzę do wniosku, że trochę przeholowałem z oceną Eye Contact. Album ten niezbyt dobrze wytrzymuje - wydawałoby się dość krótki, bo sześciomiesięczny - okres czasu. Kontakt wzrokowy przeżyły dwa single oraz Romance Layers i Chinese High. Reszta się gdzieś schowała.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Gang Gang Dance - Eye Contact

24. Rainbow Valley/Black Sky Chant (split)

Wielka Brytania (Rainbow Valley) weszła w koalicję z Rosją (Black Sky Chant), a całość działań, związanych z tą tajną operacją, została przedstawiona na konferencji w Polsce. Świetna kaseta z Sangoplasmo Records.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Rainbow Valley/Black Sky Chant

23. The Horrors - Skying

Chcieli straszyć, a uwodzą. Muzyką. Oby nadal kombinowali, bo widzę w tym zespole potencjał niewidoczny u 80% brytyjskich kapel.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": The Horrors - Skying

22. Leyland Kirby - Eager to Tear Apart the Stars

Pan "Kudłaty" Kirby wizualnie nawiązuje do projektu The Caretaker, ale muzycznie Eager to Tear Apart the Stars to kontynuacja Sadly, The Future Is No Longer What It Was - trzypłytowego kolosa. Dla mnie najnowszy album Kirby'ego przeskoczył wzwyż (ponad 6 metrów) poprzednika.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Leyland Kirby - Eager to Tear Apart the Stars

21. Shine 2009 - Realism

Najcieplejszym miejscem tegorocznych wakacji były Helsinki. Szwecja została zdetronizowana (słaba w mojej ocenie płyta Korallreven). Shine 2009, czyli kamienny duet z Finlandii, który balearic zsyła do drugoplanowej roli, dając się wyszaleć dźwiękom z lat 90. spod znaku Saint Etienne.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Shine 2009 - Realism

20. Twin Sister - In Heaven

In Heaven będzie zawodem i niewypałem dla tych, którzy spodziewali się dźwięków stricte sypialnianych, podobnych do tych, które zachwyciły w ubiegłym roku na ich drugiej EP-ce. Nie ma tu instrumentalnych wycieczek ani szablonowego sentymentalizmu (może oprócz indeksu pierwszego). Jest więcej melodii, zamkniętych w przeróżnych stylistykach.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Twin Sister - In Heaven

19. Kurt Vile - Smoke Ring for My Halo

18. Friendly Fires - Pala

Pala to wypełniona Słońcem i pozytywnymi emocjami płyta, której głównym celem jest doprowadzenie do ekstazy i wybuchu potężnej podskórnej energii, która szuka ujścia z naszego organizmu. Po czym możemy już niszczyć, kochać, nienawidzić, budować i ... inne czasowniki.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Friendly Fires - Pala

17. Bon Iver - Bon Iver

Justin Vernon na drugiej płycie włącza gitarę elektryczną i krztusi się dymem z palonego zielska, które dostał od Kanye Westa. Mocna rzecz.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Bon Iver - Bon Iver

16. David Andree - In Streams

Genialna muzyka do kontemplacji, wydana przez amerykański Sunshine Ltd. David Andree bawi się w Boga stwarzając dźwięki, przy których Adam i Ewa przemierzali Eden. Ambientowe krajobrazy ziemi obiecanej.

15. Atlas Sound - Parallax

Cox postawił na prostotę. Nie ma żadnych eksperymentów, ambientowych wycieczek (no, może poza bonusowymi Quark'ami). Gitara (z pewną ilością efektów) i wokal. Tylko tyle i aż tyle.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Atlas Sound - Parallax

14. Junior Boys - It's All True

Czwarty album kanadyjskiego duetu Didemus - Greenspan potwierdza ich klasę i rozjaśnia jeszcze bardziej ich dyskografię. Moi faworyci: Playtime oraz Second Chance.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Junior Boys - It's All True

13. Andrew Chalk - Violin by Night

Zawieszony pomiędzy Basińskim a Chihei Hatekayamą, longplay Violin by Night założyciela labelu Faraway Press, Andrew Chalka, to taki niskonakładowy skarb, o istnieniu którego wie niewiele osób. Na szczęście ja jestem jednym z tych wybranych.

12. Bill Callahan - Apocalypse

Apocalypse może i nie posiada magii, którą obdarzona była jej poprzedniczka, ale wciąż jest to płyta wyróżniająca się z marazmu i średniactwa większości współczesnych, muzycznych wydawnictw. Callahan odwalił kawał dobrej roboty!

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Bill Callahan - Apocalypse

11. Motion Sickness of Time Travel - Luminaries and Synastry/Dreamcatcher

Rachel Evans powiła w tym roku dwie piękne córki. Podobne są one do poprzednich pociech mamusi, ale jakby bardziej wyraziste. O pierwszej napisał Piczfork, co samo w sobie stało się wielkim wydarzeniem. Mnie się jednak wydaje, że dopiero w połączeniu z Dreamcatcher, [ta pierwsza] nabiera mocniejszego uderzenia.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": MSOTT - Luminaries and Synastry/Dreamcatcher

10. The War On Drugs - Slave Ambient

W podróży ostatnio słucham dużo dobrej, amerykańskiej muzyki. The War On Drugs mogą grać tak samo jak zespoły i artyści w latach 60. i 70., nie bacząc na zarzuty pod swoim adresem. Wszakże przyjemność zamyka usta największym zuchwalcom.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": The War On Drugs - Slave Ambient

9. John Maus - We Must Become Pitiless Censors of Ourselves

Kumpel Ariela Pinka powrócił z nową porcją synth-popu. Ukradł Molly Nilsson piosenkę (Hey Moon), wzywa do unicestwienia praw i zakazów, które rządzą jednostką (Cop Killer) i potwierdza, że niejednoznaczne odbieranie jego osoby i twórczości tylko mu schlebia.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": John Maus - We Must Become...

8. Fleet Foxes - Helplessness Blues

Helplessness Blues to wymarzony album dla osób, które pragną usłyszeć więcej. I potwierdzenie, że na Fleet Foxes warto wydawać pieniądze. Czy można już Robina Pecknolda kreować na jednego z najważniejszych songwriterów naszych czasów?

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Fleet Foxes - Helplessness Blues

7. The Caretaker - An Empty Bliss Beyond This World

Nierefundowany lek na chorobę Alzheimera. A tak na poważnie: zsamplowane i zapętlone dźwięki z '78 roku, działają również na zdrowych osobnikach, potwierdzając, że muzyka jest dobra na wszystko.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": The Caretaker - An Empty Bliss Beyond This World

6. Panda Bear - Tomboy

Ponad czteroletnie oczekiwanie na następcę płyty Person Pitch, dla wielu przełomowej, także i dla mnie, odchodzi w niepamięć, gdy przez blisko 50 minut z głośników sączą się dźwięki po prostu genialne. Szamańskie obrzędy i wesela w środku amazońskiej puszczy (Person Pitch) Noah Lennox aka Panda Bear, zamienił na letnie plażowanie przy łagodnym szumie fal (Tomboy).

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Panda Bear - Tomboy

5. Oneohtrix Point Never - Replica

Na pierwszy ogień idzie piosenka o znamiennym tytule Andro. Następnie mamy kolesia opróżniającego puszkę Coli (Nassau), Wilka i Zająca bawiących się przy akompaniamencie Thoma Yorke'a (Replica) i cały ciąg plądrofonicznych układanek, które zapraszają do wspólnej zabawy.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Oneohtrix Point Never - Replica

4. Julian Lynch - Terra

Terra, trzeci longplay kontynuuje poszukiwania zawarte na Mare, ale pokazuje też Juliana jako coraz bardziej pewnego i świadomego swoich zalet kompozytora i instrumentalistę. Warto także sprawdzić tegoroczne Buffalo Songs, by przekonać się, że trzy pełne albumy, to tylko preludium do tego, co szeroki, muzyczny horyzont tego pana ukrywa za sztucznie rozpyloną mgłą.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Julian Lynch - Terra

3. Destroyer - Kaputt

Dan Bejar jest jak dobre wino - im starszy, tym lepszy. Kilkanaście lat po swoim debiucie jako Destroyer, nadal zaskakuje nowymi pomysłami na siebie i umiejętnie trafia z nimi do szerokiego grona słuchaczy. Mimo że moimi ulubionymi albumami pozostają: Your Blues i Destroyer's Rubies, to Kaputt stanowi solidną pozycję w katalogu płytowym tego sympatycznego Kanadyjczyka. A utwory takie jak Chinatown, Suicide Demo for Kara Walker czy zamykające Bay of Pigs, mogę włączyć w każdym momencie, i wiem, że te soft rockowe dźwięki nadal sprawią mi przyjemność.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Destroyer - Kaputt

2. Radiohead - The King of Limbs

Ponad dekadę temu, o Radiohead można było powiedzieć: zespół rockowy z talentem do niezłych riffów (Creep). W 2011 roku piątka z Oksfordu niczego nie musi udowadniać, gra to, co lubi, a ten klimatyczny mini-album (całkiem trafne określenie, myślę...), daje fanom Radiogłowych poczucie, że ich ulubiony zespół nadal gra na wysokim poziomie.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Radiohead - The King of Limbs

1. Real Estate - Days

Cudownie gitarowy i zwiewny album o codziennym życiu na amerykańskich przedmieściach wielkich miast. Talent kompozytorski Martina Courtneya potwierdzają takie utwory jak chociażby otwierające Easy, unoszące do góry ciężkie, ludzkie ciała, opowiadający o czasach bezpowrotnie utraconych. Proste i cudowne Wonder Years Alexa Bleekera to dowód na to, że Real Estate nie tylko Courtney'em i Mondanilem stoi. Echa The Smiths rozbrzmiewają w Green Aisles, a singlowe It's Real stanowi idealny przykład Real Estate jako zespołu radiowego, przyjaznego, wymodelowanego i urzekającego. Bez cienia pretensjonalności. W tym momencie w USA nie znajdziecie lepszego gitarowego zespołu. To wszystko prawda: Days albumem roku! Dzięki Bogu...

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Real Estate - Days

Podsumowanie Roku 2011: Albumy Polska

2012-01-02T00:09:00.000+01:00

Przy tradycyjnym założeniu, że Święta Bożego Narodzenia powinny obfitować w mak, ości, siano i chleb, to można dostać skrętu kiszek.. Dlatego mak sobie odpuściłem, chleb był w minimalnych ilościach, a ość mi się żadna nie trafiła. Może właśnie dlatego, dwie godziny po wigilijnej kolacji odczuwałem dobrze mi znane uczucie "zjadłbym coś.." ... i jak zawsze nic nie zjadłem. No dobra, ciasto było bardzo dobre. Ale do czego zmierzam.. Otóż, dla wszystkich, którzy nie dojedli, dla tych którzy chcieli, ale nie umieli właściwie się najeść, dla tych, którzy się najedli, ale chcieliby jeszcze więcej. Oto po-wigilijna dokładka, w postaci niewyobrażalnie obfitujących w muzyczne kalorie albumów długogrających. Prosto z Polski.

Nie ma takiej możliwości, by wybrać album najlepszy. Jest to fizycznie niemożliwe, by zrobić to i zachować zgodność ze swoim sumieniem. Więc gdzieś tam kolejność ma znaczenie, tak tutaj, ona zupełnie nie może znaleźć sobie miejsca.. Ile razy masz ochotę kogoś krytykować, przypomnij sobie, że nie wszyscy ludzie na tym świecie mieli takie możliwości jak ty.

NATANIEL ROZENTAL

Letters From Silence - No Plain Shortcuts

Jest muzyka podczas słuchania której przechodzą ciarki po plecach. Jest również taka, która cię nakręca, motywuje do działania. Jest muzyka, która sprawia, że zaczynasz myśleć. Jest muzyka, która sprawia, że się zatrzymujesz. Jest muzyka, która sprawia, że twój umysł rozmawia z sercem i zgadzają się ze sobą. Jest taka muzyka, którą gra Letters From Silence. Jest to muzyka, która wywołuje wszystkie powyższe reakcje. Na blogu można znaleźć post poświęcony tej płycie. Nie jest on długi, ani uposażony w metafory rodem od C.R.Zafona, ale jest prawdziwy. Prawdziwy jak to, co śpiewają. Żywcem wyrwany z życia, prawdopodobnie niejeden odnajdzie tam scenariusz swojego...

Moim zdaniem zasługują na to, by znaleźć się właśnie tutaj, bo wiem, że ich muzyka komuś pomaga..

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Letters From Silence - No Plain Shortcuts

Tides From Nebula - Earthshine

Podczas gdy Coma nagrała album odbiegający od swoich poprzednich produkcji, w świecie mistycznych gitar i przepełnionych tajemniczością utworów powstała spora dziura.. Lecz jest ktoś, kto powziął sobie za sprawę honorową rozprawienie się z tym niedoborem. To członkowie grupy Tides From Nebula - znakomicie wskoczyli na to miejsce i to oni teraz rozwalają głośniki. Gdy natrafiłem na tę płytę w połowie wiosny, prosta zależność powstała.. Za każdym razem, gdy słuchałem The Fall Of Leviatan, kopali mnie i powalali na ziemie, a tam dalej się znęcali wgniatając mnie jeszcze głębiej. Ale co było najlepsze: ja wstawałem i włączałem piosenkę od nowa! Padłeś, powstań! Tides From Nebula. A gdy już stwierdzę, że trochę odpoczynku mi się należy po tym treningu, to zespół też ma do zaoferowania nostalgiczne melodie, np. Siberia.

I to bardzo mi się podoba, gdy mogę mieć tyle rzeczy na jednym krążku. Jak chcę posmakować ziemi spod butów tych muzyków, to wrzucę These Days, Glory Days, lub zobaczyć jak wygląda relaks, to włączę Cementery Of Frozen Ships albo mogę też mieć 7-minutowe zakręcenie, bo raz odpoczywam, a raz przepełnia mnie niesamowita siła, czyli White Gardens. Więc są tu dlatego, iż Earthshine jest płytą, najłatwiej można byłoby powiedzieć, że zróżnicowaną, ale wolałbym określić ją jako album "kryminalny" z muzycznym złodziejem, kradnącym czas. A mnie to kompletnie nie przeszkadza, że mnie okrada.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Tides From Nebula - Earthshine

Coma - (Czerwony album)

Oto Królowie. Władcy podziemia. Panowie Majestatu Rocka. Cesarzowie gitar. Imperatorzy decybeli.
Kłaniam się Wam.

Przyznam, że Coma ma w moim odtwarzaczu pewne miejsce od debiutanckiego albumu Pierwsze Wyjście Z Mroku, i tak trwa do dziś. Niektórzy uważają Czerwony album za zdradzieckie odwrócenie się od korzeni, od fanów. A moim zdaniem jest to wybranie drogi nie najłatwiejszej, bo oni wiedzą, że potrafią wyciskać z gitar jak najcięższe dźwięki w towarzystwie poetyckich tekstów. To wszystko wiemy, ale czy wiemy jak robią to w sposób łagodniejszy, w akompaniamencie troszkę bajkowych, ironicznych i pokręconych aranżacji tekstowych Roguckiego? Lecz zawsze z morałem. Pazur na pewno się nie stępił, a kto tak myśli to niech uważa, bo mu spodnie podrze.

To jest największe zaskoczenie roku, jak najbardziej pozytywne.

Muzyka Końca Lata - PKP Anielina

To na tej stacji rozgrywana była akcja, gdy Harry Potter i jego paczka wsiadała do pociągu zmierzającego do Hogwartu. PKP Anielina, peron 9 i 3/4... Żartuję ;)

Muzyka Końca Lata, jest ciepła jak 35 stopni w cieniu; jest fajna jak szczeniaczki, jest miła jak dotyk ukochanej. Jest jak NIEKOŃCZĄCA się przygoda, jest lekarstwem na grypę serca. Uważam ten zespół za najbardziej wesoły i szalony; nikt tak pięknie i optymistycznie nie śpiewa "że to już za nami, dziś pora innym swe serce dać"... Album PKP Anielina, powinien być refundowany jako antybiotyk na deprechę zimową. Pełne uznanie dla całej ekipy z Mińska Mazowieckiego.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Muzyka Końca Lata - PKP Anielina

Camero Cat - Mad Tea Party

Ta herbatka słodzona jest szaleństwem. Ma wyłupiaste oczy i blond włosy. Rysuje palcami trzymanymi przez pędzel. Ma nogi z waty. Robi wydmuszki z dinozaurów. Ma szaloną kolekcję afrodyzjaków, cukru pudru i kasztanów. Ziewa nosem. Słucha brzuchem. Czyta kostką. Płacze plecami. Ma wszystko gdzieś, ma wszystkich gdzieś. Zero interpunkcji. Zero tolerancji. Talent... Wychwalać pod niebiosa, podlewać oliwą z sokiem z cytryny i zapalić. Oczywiście, nic się nie stanie, chyba, że wrzucimy tam kota.. Drastyczne. Poważnie teraz.

Camero Cat w niczym nie przypomina niczego, co coś przypomina. Ma swój oryginalny styl, swoje oryginalne teksty. Lubię absurd; ktoś może pomyśleć, że właśnie to jest absurdem, że się tutaj znajdują. Powiem tak...

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Camero Cat - Mad Tea Party

MARIUSZ KARPIUK

TRUPA TRUPA - LP

Karnawał śmierci i zabawy trwa w najlepsze na debiutanckiej płycie grupy Trupa Trupa. Gdański kwartet nagrał album, do którego chce się wracać, bo za każdym razem można znaleźć coś nowego, czego nie udało się odkryć w poprzednim etapie przesłuchania. Świetnie wyprodukowana przez Adama Witkowskiego, zaśpiewana w całości w języku angielskim, broni się znakomitymi melodiami i energią. Z pewnością jeden z najlepszych debiutów 2011 roku - hasło to rzucone przeze mnie całkowicie świadomie powinno skłonić Was - tych, którzy tego albumu jeszcze nie słyszeli - do szybkiego zakupu LP, bo naprawdę warto!

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Trupa Trupa - LP

KOBIETY - MUTANTY

Kobiety nadal przewodzą avant-popowej grupie zespołów w obrębie polskiej granicy. Mutanty wcale nie pochodzą z okolic czarnobylskiej elektrowni, ale z centrum Gdańska. Mutanty są wszędzie. W twojej i mojej rodzinie. Ba, przecież ja jestem mutantem. Grzegorz Nawrocki też nim jest. Kto złamie ten genetyczny kod? Pies Łajka, Johnny Cash a może King Kong ? Eee tam... Oni też są (byli) mutantami. Wszyscy jesteśmy mutantami.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Kobiety - Mutanty

OLD TIME RADIO - STARE RADYJKO GRA DLA DZIECI

Ta płyta jest zdecydowanie dla... dorosłych!

Uwielbiam spacerowanie po lesie, lecz o tym fakcie wie niewielka liczba moich znajomych. To specyficzne miejsce, w którym można nabrać sił, odpocząć (choćby od bloga) i posłuchać w spokoju dźwięków natury. Z bardzo wczesnego dzieciństwa niewiele pamiętam, a to z powodu niewykształconych jeszcze obu półkul mojego mózgu. Wiem, że moim ulubionym kolorem był zielony, lubiłem oglądać Domowe przedszkole, chociaż później do przedszkola rodzice musieli mnie zaciągać siłą. Przyroda zawsze mnie interesowała. Jej piękno i złożona struktura powodowały, że lubiłem filmy animowane podejmujące tę tematykę, np. Zwierzęta z Zielonego Lasu.

Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, za krajową siódemką, w Trójmieście, trzech przyjaciół studiujących polonistykę postanowiło urozmaicić własny świat dotychczas wypełniony ćwiczeniami z gramatyki opisowej i poetyki, przenosząc część siebie w przestrzeń muzyki, która od czasów dzieciństwa zawsze była dla nich pierwszą... tfu, drugą miłością. Magda, Piotrek i Tomek, za pomocą czarodziejskich ciasteczek i gorącej herbaty, doszli do porozumienia w kwestii założenia zespołu. Towarzysko-hobbystycznego. Tak powstało Old Time Radio (nie, drogie dzieci, nazwa zespołu jest przypadkowa, nie wiąże się z nią żadna interesująca historia typu: czarownica latająca na miotle nad Trójmiastem).

Dzieci nie mają łatwo. Wokół tyle ciekawych rzeczy, a jak wiemy dzieci nie lubią się nudzić. Nuda to najgorsze, co może przydarzyć się małemu szkrabowi. W zalewie książek, filmów i dźwięków dla najmłodszych, ciężko jest znaleźć pozycje naprawdę interesujące, które pobudzą wyobraźnię naszych pociech. Dziecko to także najsurowszy krytyk, wyłapujący od razu tuszowane próby snobizmu, chęci przypodobania i nienaturalne udawanie języka, którym posługuje się dziecięca społeczność. Grunt to bycie autentycznym. A takimi właśnie wydają się być muzycy Old Time Radio.

Stare radyjko gra dla dzieci. Gra po polsku. Muzycy w staro-piśmiennych wywiadach twierdzili, że taka płyta może powstać tylko pod innym szyldem, nie pod nazwą OTR. Lecz jak inaczej przemówić do dzieci jeśli nie w tym języku pielęgniarek i sprzątaczek. Napisanie tekstów po polsku wiązało się z jeszcze jednym problemem. Trzeba było znaleźć odpowiedni temat. Wybór padł na las i jego mieszkańców (nie od dziś przecież wiadomo, że las to miejsce, gdzie dużo dzieje się). Muzycznie album ten nie odbiega od tego co już znamy. Charakterystyczny sound tego zespołu jest łatwo rozpoznawany. Old Time Radio w ciągu swej dotychczasowej kariery przeszło długą drogę: od brzmień elektronicznych do akustycznych. Stare radyjko gra dla dzieci wydaje się być idealnym połączeniem pierwszych z drugimi.

Dzieci nie lubią nadmiaru słów. Dlatego też Stare radyjko gra dla dzieci podzielone jest na dwie części: dzienną (dynamiczną) i nocną (spokojniejszą). Po całodniowej zabawie z pracowitymi mrówkami i uczestnictwie w leśnym koncercie należy się zasłużony odpoczynek. Dzieci muszą mieć czas na wyciszenie, na odreagowanie emocji. Las to także bardzo różnorodny organizm, gdzie spotkamy zapętlony kraut-rock (Mrowisko to wszystko), dźwięki pochodzące od leśnego songwritera (W lesie pusto i cicho) oraz mini impresje wyśpiewane przez rzadki gatunek Lelka kozodója (Caprimulgus europaeus) na skraju lasu (A jedno kaczątko się spóźnia). Jest też dobre zakończenie - czyli najistotniejsza część baśni każdego dzieciństwa.

Muszę się streszczać, bo to przecież nie ma być recenzja a komentarz do informacji, że Stare radyjko gra dla dzieci zostało przeze mnie uznane za płytę roku. Powody, prosimy o powody... Old Time Radio nigdy nie nagrywa dwóch takich samych płyt. Dlaczego płyta roku? Za złamanie długowiecznej reguły dotyczącej piosenek dla dzieci. Ten album jest wolny od naiwnego infantylizmu, który prześladuje niemal każdą płytę skierowaną do dzieci. Nie znajdziecie tu tego. Nikt się tu do nikogo nie wdzięczy. Brak tu także dźwięków oazowych, spod znaku Arki Noego. I tak jak wspomniano w kilkunastu recenzjach czy notkach o piątej płycie OTR - ta płyta skierowana jest nie tylko do dzieci. Nie wiem czy dorośli dzięki dźwiękom zawartym na Starym radyjku... będą wracać do czasów swojej młodości, bo większość i tak zapewne nie pamięta tego, co robiła w okresie 0-5. Najważniejsze - ta płyta to przede wszystkim pretekst do spędzania czasu wspólnie z dziećmi. Fikanie fikołków, czytanie na głos książek czy głaskanie po włosach - muzyka z najnowszej płyty Old Time Radio zagnieździła się w tych wydawałoby się zwyczajnych, codziennych czynnościach. No i po za tym to kawał dobrej, alternatywnej muzyki, która łatwo wpada w ucho, dzięki chwytliwym melodiom, naturalności, prostocie i ciekawym tekstom. Przypadnie do gustu osobom lubiącym Lenny Valentino czy fanom pojedynczego wybryku duetu Cieślak - Biela, czyli Kings of Caramel .

Lutto Lento - Death Beam

Katalog Sangoplasmo Records pęcznieje w oczach i to pęcznieje przez artykuły wysokiej jakości. Na przykład przez muzykę samego szefa - Lubomira Grzelaka, oddającego słuchaczom własne dźwięki jako Lutto Lento. Ciężko znaleźć kogoś takiego drugiego w Polsce. Renesans kaset trwa w najlepsze, a wszyscy, którzy chcą tytułować się miłośnikami tego rodzaju nośników powinni zaopatrzyć się w Death Beam. Dlaczego? Wyjaśniamy w tekście poniżej.

Przeczytaj nasze "nie wiadomo co": Lutto Lento - Death Beam

The Kurws - Dziura w getcie

Posiadają świetną nazwę, wywodzą się z brudnej ulicy, grają wykurwistą muzykę i mają wszystko w dupie. Brzmi jak coś idealnego. Tak, bo ten zespół ku temu zmierza. Będzie o tych chłopcach głośno. The Kurws wydostało się z muzycznego getta, zabrało ze sobą Lecha Wałęsę (kogoś z wąsami na pewno), i straszą przechodzących Wrocławian (i ludzi w innych częściach Polski) noisem, jazzem, punkiem oraz rockiem (Maćkiem Rockiem). I wszystko mają pod kontrolą. Tanz mit kommune, dziwko! W końcu ktoś w tym kraju zaczął grać muzykę. Aj waj!

PODSUMOWANIE ROKU 2011: UTWORY

2011-12-30T00:17:00.000+01:00

Akt III. Scena IV. Dwudziestka najciekawszych naszym zdaniem utworów 2011 roku.

20. Smith Westerns - Weekend

Esencjonalna piosenka z ostatniego albumu amerykańskiego, glam-rockowego bandu. Takiego przeboju nie znaleźliśmy na Father, Son, Holy Ghost.

Posłuchaj: Smith Westerns - Weekend

19. James Blake - The Wilhelm Scream

Nie z powodu Beyonce. Nie dlatego, że lubimy album James Blake. Ale za to, co w ciągu tych kilku minut, dzieje się w naszych uszach (pod warunkiem, że słuchamy na dobrej jakości słuchawkach).

Posłuchaj: James Blake - The Wilhelm Scream

18. Washed Out - Soft

Patron chilwave'u pozostawił swoje dziecko trochę na boku, i podobnie jak Toro Y Moi nie przysyła tylko wakacyjnych pocztówek. Choć ta, tj. Soft, jak najbardziej przypomina nam o lecie.

Posłuchaj: Washed Out - Soft

17. The Diogenes Club - I Know You'll Bring Us Back

Czyli George Michael żyje i ma się dobrze, a plotki o jego zgonie to wymysł brytyjskich tabloidów.

Posłuchaj: The Diogenes Club - I Know You'll Bring Us Back

16. Radiohead - Staircase

Zarejestrowany w piwnicy, owoc sesji TKOL, z dodatkowym perkusistą, utwór Staircase to Radiohead, które lubię i szanuję.

Posłuchaj: Radiohead - Staircase

15. Atlas Sound - Terra Incognita

Bradford Cox na nieznanej ziemi, pozostawiony sam. Prosta i ujmująca piosenka z niemal magiczną drugą połową, gdzie do szczęścia wystarcza zwykłe: pa pa pa pa...

Posłuchaj: Atlas Sound - Terra Incognita

14. Neon Indian - Future Sick

Neonowy Indianin włącza przycisk z napisem future i zaraża nas swoją muzyką.

Posłuchaj: Neon Indian - Future Sick

13. Junior Boys - Banana Ripple

Junior Boys jeszcze nigdy nie było tak dyskotekowe. Ciemny pokój, żyletki i smutek musimy odłożyć w czasie. Chłopcy z Kanady chcą się bawić.

Posłuchaj: Junior Boys - Banana Ripple

12. Fleet Foxes - Grown Ocean

Kilogramy i hektolitry wyrzeczeń, tylko po to, by udowodnić sobie i innym, że Fleet Foxes z 2008 roku to nie był przypadek. Nie był. Naprawdę.

Posłuchaj: Fleet Foxes - Grown Ocean

11. Tim Hecker - Hatred Of Music I

Miało nie być w tym zestawieniu wątków ambientowo-dronowych, ale jak zostawić w szufladzie taki kawałek. Z kościoła w Islandii na 11 miejsce w naszym podsumowaniu.

Posłuchaj: Tim Hecker - Hatred Of Music I

10. Friendly Fires - Pull Me Back to Earth

Największe tegoroczne zaskoczenie. W ogóle nie byłem przekonany do tego zespołu, debiutancki album nigdy mną nie zawładnął, ale po tym, co zaserwowali na sofomorze, zostaję ich fanem. Boysband'owe refreny wchodzą na parkiety.

Posłuchaj: Friendly Fires - Pull Me Back to Earth

9. Feist - The Circle Married the Line

Ta pani gra we własnej lidze.

Posłuchaj: Feist - The Circle Married the Line

8. Oneohtrix Point Never - Replica

Los Angeles. XXII wiek. W mieście żyją ludzie i androidy. Z głośników sączą się pojedyncze dźwięki fortepianu. Na liście Billboardu od dwudziestu lat króluje nieznany nikomu utwór Replica... Daniel Lopatin wyciska sok najwyższej jakości z reklamowych spotów z lat 80.

Posłuchaj: Oneohtrix Point Never - Replica

7. My Morning Jacket - Circuital

Jim James i spółka powrócili w tym roku z niezłym albumem, a tytułowa piosenka przenosi nas w czasy, gdy o My Morning Jacket mówili prawie wszyscy.

Posłuchaj: My Morning Jacket - Circuital

6. Frank Ocean - Novacane

Może o The Weekend było najgłośniej, ale to Frank Ocean nagrał najlepszą tegoroczną zajawkę na pograniczu R&B/smooth.

Posłuchaj: Frank Ocean - Novacane

5. Gang Gang Dance - Glass Jar

Mistrzowie mieszania wszystkiego ze wszystkim, nie muszą mnie już przekonywać, że Wielkim zespołem są. I basta. Open'er Glass Jar - prawie 12-minutowe arcydzieło, od podstaw budujące w słuchaczu napięcie, które osiąga maximum na początku szóstej minuty.

Posłuchaj: Gang Gang Dance - Glass Jar

4. Real Estate - It's Real

Dzięki takim zespołom ciągle wierzę w scenę indie. Stadionowy zaśpiew w refrenie, gitary a 'la The Smiths i The Feelies oraz przebojowość, która aż kipi. Panowie wraz z drugim albumem Days wkroczyli do gitarowej ekstraklasy.

Posłuchaj: Real Estate - It's Real

3. Julian Lynch - Terra

Najniższy stopień podium zajmuje Julian Lynch. Ten muzyk, to obecnie jeden z moich ulubionych artystów przynależących do amerykańskiej sceny muzycznej. Śledzę jego karierę od samego początku i wiem, że najlepsze dopiero przed nim. Terra to kwintesencja stylu, jaki Lynch wypracował w ciągu niecałych czterech lat (od pojawienia się płytki Garden is Adventure).

Posłuchaj: Julian Lynch - Terra

2. John Maus - Believer

Maus powrócił. Gruba warstwa syntezatorów, tłusty bas i baryton profesora filozofii na Uniwersytecie Hawajskim w Manoa - to wszystko daje kapitalny efekt w postaci singlowego Believer.

Posłuchaj: John Maus - Believer

1. Destroyer - Kaputt

Wykryto lekkie wahania, lecz teraz wiemy, że dobrze wybraliśmy. Dość rzadko się zresztą zdarza, aby piosenka, wydana na początku roku, tak długo trzymała człowieka w błogim zachwycie. Soft-rockowy klasyk, do którego za kilkadziesiąt lat będziemy wracać z łezką melancholii w oczach. Dan Bejar mógł się czuć wyczerpany i zrezygnowany, ale mamy nadzieję, iż Kaputt podniosło go na duchu. Najlepszy utwór 2011 według Sundown Syndrome.

Posłuchaj: Destroyer - Kaputt

Dzięki za uwagę i pilnowanie.

PODSUMOWANIE ROKU 2011: UTWORY

2011-12-29T01:00:00.000+01:00

AKT III. Scena III. Utwory z numerami 38-21.

38. Air France - It Feels Good To Be Around You

Szwedzkie Korallreven dość mocno mnie zawiodło, więc ten kraj kojarzył mi się w tym roku głównie dzięki nowej piosence Air France.

Posłuchaj: Air France - It Feels Good To Be Around You

37. Class Actress - Prove Me Wrong

Uwodząca Elizabeth Harper i jej wokal ociekający seksem w piosence Prove Me Wrong.

Posłuchaj: Class Actress - Prove Me Wrong

36. Beaumont - Midnight

Wieczory spędzane w barach i klubach z przypadkowymi partnerami kończą się różnie, ale nad ranem w uszach pozostają jedynie dźwięki Midnight.

Posłuchaj: Beaumont - Midnight

35. Panda Bear - Last Night at the Jetty

Misie Panda to urocze stworzenia. Pod ochroną! Noah Lennox powrócił z nowym albumem, którego jakość i przebojowość wcale nie odstawała od kultowego już Person Pitch.

Posłuchaj: Panda Bear - Last Night at the Jetty

34. Nicolas Jaar - Keep Me There

Ten młodzieniaszek zabłysnął w tym roku, lecz jego umiejętnościami tuzy muzyki elektronicznej zachwycają się od kilku lat. Miejcie go na oku!

Posłuchaj: Nicolas Jaar - Keep Me There

33. Toro Y Moi - I Can Get Love

Bożyszcze młodych Polek i patron bojówek porcysowych, wyłącza programy graficzne, by w weekendy potańczyć przy muzyce Michaela Jacksona. I Can Get Love - powód, dla którego Freaking Out stawiam wyżej niż UtP.

Posłuchaj: Toro Y Moi - I Can Get Love

32. Lotus Plaza - Where I'm Going (Cut Copy cover)

Jeden z filarów Deerhuntera. Tu jako Lotus Plaza. Na warsztacie utwór Australijczyków z Cut Copy. I nie próbujcie mi tłumaczyć, że Bradford Cox to 100% Łowcy jeleni...

Posłuchaj: Lotus Plaza - Where I'm Going

31. Future Islands - Balance

Wydawałoby się, że wokal Samuela Herringa znamy bardzo dobrze, ale to tylko pozory. Niby to synth-pop, niby new wave. Może dlatego jest tak smutno?

Posłuchaj: Future Islands - Balance

30. Twin Sister - Daniel

Kompozycja, której najbliżej do stylu jaki ten nowojorski zespół zaprezentował na ubiegłorocznej EP-ce Color Your Life. Mnie jednak do gustu przypadł debiutancki krążek Twin Sister In Heaven, na którym można usłyszeć cudowne dźwięki, dobrze oddające inspiracje tych młodych ludzi.

Posłuchaj: Twin Sister - Daniel

29. Ford and Lopatin - Too Much MIDI (Please Forgive Me)

Daniel Lopatin na dwóch frontach: solowym i grupowym. W tym drugim przypadku, w duecie z Joelem Fordem. Retro-futurystyczne dźwięki zabierają nas do lat 80. i stają się alternatywą-soundtrackiem do popularnego dzieła Roberta Zemeckisa.

Posłuchaj: Ford and Lopatin - Too Much MIDI (Please Forgive Me)

28. Kurt Vile - Jesus Fever

Jezus dostał gorączki. Żaden lek dostępny bez recepty nie pomógł, więc wziął do rąk gitarę, założył kapodaster na trzecim progu, odmówił modlitwę do swojego ojca - Neila Younga, i wyszedł przed dom nawracać ludzi na dobrą drogę.

Posłuchaj: Kurt Vile - Jesus Fever

27. Work Drugs - Swimmer Girl

Narkotyki w służbie człowiekowi. Dwa narkotyki: kobiety i muzyka. Czyli Swimmer Girl.

Posłuchaj: Work Drugs - Swimmer Girl

26. Hooray for Earth - Sails

Przebojowe synthy i teledysk promują utwór Sails, najlepszy na płycie nowojorczyków, starych dobrych znajomych Georga Lewis Jr.

Posłuchaj: Hooray For Earth - Sails

25. Autre Ne Veut - Sweetheart

Nic nie przychodzi mi do głowy. Napisałem wcześniej, dlaczego Body jest świetne. To samo tyczy się Sweetheart. Sami posłuchajcie...

Posłuchaj: Autre Ne Veut - Sweetheart

24. Apparat - Black Water

Czarna woda pada z nieba. Sascha Ring steruje pogodą.

Posłuchaj: Apparat - Black Water

23. Ducktails - Killin' the Vibe (ft. Panda Bear)

Matt Mondanile uwielbia lato na przedmieściach. Topiący się asfalt, przepocone ubrania, 40 stopni w cieniu i zimne piwo z kumplami.

Posłuchaj: Ducktails - Killin' The Vibe

22. Peaking Lights - All The Sun That Shines

Wszystkie gwiazdy we wszechświecie świecą dla Ciebie.

Posłuchaj: Peaking Lights - All The Sun That Shines

21. The Horrors - Moving Further Away

Krautrockowy odcień Skying.

Posłuchaj: The Horrors - Moving Further Away

PODSUMOWANIE ROKU 2011: UTWORY

2011-12-28T00:00:00.000+01:00

Akt III. Scena II. Utwory zajmujące miejsca: 57-39.

57. Acrylics - Sparrow Song

Dawni podopieczni Chrisa Taylora. Tu wcielają się we wróbla Ćwirka i mają przygód kilka. Electro-pop z domieszką kosmicznych synthów na początek drogi.

Posłuchaj: Acrylics - Sparrow Song

56. Arches - Headlights

Ten filadelfijski duet wydał pięknie snującą się EP-kę Wide Awake, gdzie przeszywająca gra przesterowanej gitary, przeciwnie do swojej roli i zadania, kołyszę nas do snu. Jeśli lubicie nocne spacery lub przejażdżki na rowerze o późnej porze, to ten mini-album sprawdzi się w stu procentach. Headlights - utwór w zestawie z dopiskiem "warto" jest takim przykładem, że życie włóczęgi może być znacznie ciekawsze od miejskiego zgiełku i wyścigu szczurów.

Posłuchaj: Arches - Headlights

55. White Denim - Street Joy

Teksańczycy zaangażowali drugiego gitarzystę, by nagrać D. Napływ świeżej krwi pomógł stworzyć psychodeliczne Street Joy. Plus za teledysk.

Posłuchaj: White Denim - Street Joy

54. Inc. - Millionairess

Bracia Aged w formie. Najzagorzalsi wyznawcy Prince'a sami zaczynają tworzyć numery, przy których za dobre kilkadziesiąt lat, dzisiejsze dwudziestolatki (milionerki) będą wspominać swoje najlepsze lata mając problemy z fiskusem.

Posłuchaj: Inc. - Millionairess

53. Dent May - Fun

Fajtłapowaty okularnik bawi się w najlepsze i nie podziela pesymizmu i strachu większości obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki, ogarniętych przez kryzys i widmo bankructwa. Ubiegłoroczne That Feeling/Eastover Wives było zacniejsze, ale Fun/Wedding Day to wciąż utwory iście wakacyjne

Posłuchaj: Dent May - Fun

52. Rangers - Conversation on a Jet Stream

Artystę łączącego w swojej muzyce psychodelię, psych-rock i klimat wczesnych nagrań Ariela Pinka poznaliśmy w zeszłym roku, kiedy światło ujrzało znakomite Suburban Tours. Conversation on a Jet Stream rozpoczyna przelatujący nad nami samolot odrzutowy, latający w liniach Pan Am, spuszczający nam na głowę paliwo psychodelicznych dźwięków, pochłaniających nasze ciała. Wyglądamy jak bohaterowie gier telewizyjnych i gramy w jednej drużynie z Knightem. Tworzymy soundtracki do VHS-ów.

Posłuchaj: Rangers - Conversation on a Jet Stream

51. Wooden Shjips - Lazy Bones

Psychodelia, drogi Panie...

Posłuchaj: Wooden Shjips - Lazy Bones

50. Modeselektor - Shipwreck

Nie dziwię się wokaliście Radiohead, że udziela się w takich muzycznych projektach jak Modeselektor. Słuchając Shipwreck ma się wrażenie, że taki utwór w przyszłości popełnią również oksfordczycy. Od TKOL prosta droga.

Posłuchaj: Modeselektor - Shipwreck

49. Kido Yoji - Am 3:33

Te dźwięki pachną francuskimi zapachami z logo Phoenix i Breakbot. Prawdziwie smooth/funkowe nuty ujęte w konwencję electro popu.

Posłuchaj: Kido Yoji - Am 3:33

48. Breakbot - Fantasy feat. Ruckazoid

Gdyby nie fantazje... Nie byłoby sensu żyć... Francuski muzyk, dj i producent, french touch miesza z wokalami wyjętymi prosto z płyt Michaela Jacksona.

Posłuchaj: Breakbot - Fantasy

47. Cold Cave - Confetti

Wracamy do lat 80. owładniętych miłością do syntezatorów, synth-popu i Bóg wie, czego jeszcze. Wesley Eisold, który tworzy pod pseudonimem Cold Cave, zgotował nam nieliche powitanie, zrzucając na nasze głowy tony konfetti, a sam ubrany na czarno (eh, ta gotycka aura...) szaleje na klawiszach, w czym pomaga mu jego punkowo - hardcorowa przeszłość.

Posłuchaj: Cold Cave - Confetti

46. St. Vincent - Surgeon

Dziwny beat, dream popowe klawisze, klasycznie i filmowo brzmiące orkiestracje w połowie piosenki oraz gitarowy pokaz laserów na koniec.

Posłuchaj: St.Vincent - Surgeon

45. New Look - Nap on the Bow

Modelka i multiinstrumentalista podpatrują kolegów z Kanady (Junior Boys).

Posłuchaj: New Look - Nap on the Bow

44. CANT - Rises Silent

Mój ulubiony track z albumu Dreams Come True.

Posłuchaj: CANT - Rises Silent

43. Grouper - Alien Observer

Podwójny album Liz Harris, podobnie zresztą jak M83, to trochę przerost formy nad treścią. Całe szczęście, że autorce udało się popełnić coś takiego jak Alien Observer. Przecież my wszyscy jesteśmy podglądanymi i podglądaczami.

Posłuchaj: Grouper - Alien Observer

42. Bon Iver - Beth/Rest

Beth/Rest - soft-rockowa perełka, która może i zbliża się niebezpiecznie do stylu Phila Collinsa, ale trzyma emocje słuchacza i powoduje we mnie dzikie i nieokiełznane napięcie - zupełnie jak w leśnej chatce po przyłączeniu do prądu.

Posłuchaj: Bon Iver - Beth/Rest

41. TV On The Radio - Second Song

Tytuł piosenki może wprowadzić w błąd, bo Second Song otwiera tegoroczne Nine Types of Light. Album zebrał mieszane recenzje, a 9 dni po jego wydaniu zmarł basista, Gerard Smith. Coś się na pewno skończyło.

Posłuchaj: TV On The Radio - Second Song

40. The Weekend - What You Need

Myślę, że nie minę się tak bardzo, gdy stwierdzę, że rok 2011 był czasem mixtape'ów. Ich największą gwiazdą był Abel Tesfaye. Trylogia: House of Balloons, Thursday i Echoes of Silence, pozwoliła temu anonimowemu muzykowi stać się "kimś", o której mówi się nawet: best musical talent since Michael Jackson (John Norris, MTV). Dla mnie jednak tylko pierwsza część tego zamysłu wzniosła się ponad przeciętność.

Posłuchaj: The Weekend - What You Need

39. Coldair - I Won't Stay Up

Najwyżej notowana polska piosenka w naszym podsumowaniu. Tobiasz Biliński na swoim drugim albumie Far South, przeskoczył muzycznie tegoroczne dokonanie jego macierzystego zespołu Kyst - Waterworks. Tak trzymać!

Posłuchaj: Coldair - I Won't Stay Up

PODSUMOWANIE ROKU 2011: UTWORY

2011-12-27T00:00:00.000+01:00

from fffound.com

Akt III. Scena I. Na deski wkraczają najciekawsze utwory mijającego roku w kolejności zgodnej z wymogami autorów. 76 piosenek, często zaprzątających głowę, a bez których trudno byłoby przeżyć ten kryzysowy czas. Zastrzegamy także, że ambientowych dźwięków właściwie tu nie ma. A to z powodu kolegi Nataniela, który uznał, że to zestawienie musi posłużyć ludziom na sylwestrową noc. I mów do takiego... Dziś miejsca 76 - 58. Miłego słuchania!

76. Muzyka Końca Lata - Całowanie

Na stacji Anielina tłumy zakochanych całują się. Nikt ich z stamtąd nie przegania, nie robi awantur. Dawno już przy polskim utworze nie czułem się tak lekko. Grupa z Mińska Mazowieckiego po raz kolejny zaserwowała słuchaczom pozytywną dawkę emocji - w sam raz na koniec lata i ciut dłużej.

Posłuchaj: MKL - Całowanie

75. Jensen Sportag - Everything Good

Wszystko jest w porządku, gdy słucha się duetu z Nashville. To dobrze, bo nigdy specjalnie nie liczyłem na Predatorów w lidze NHL. Za Jensen Sportag trzymam mocno kciuki, bo tegoroczną EP-ką Pure Wet zaostrzyli mój apetyt.

Posłuchaj: Jensen Sportag - Everything Good

74. Teedra Moses - Be You Girl (Krystal Klear remix)

Krystal Klear to pseudonim artystyczny 22-latka, Deca Lennona, pochodzącego z Dublina, a obecnie mieszkającego w Manchesterze. Jego niezwykłe, smooth-funkowe dźwięki przywodzą skojarzenia z Dam Funkiem. Bujanie w stylu boogie! W naszym podsumowaniu remix piosenki amerykańskiej piosenkarki R&B, Teedry Moses.

73. Grimes - Vanessa

Claire Boucher wspomagana przez D'Eona wysmażyła ten dynamiczny i jednocześnie wygładzony utwór. Na początku przyszłego roku przyśle nam swój nowy album.

Posłuchaj: Grimes - Vanessa

72. Ringo Deathstarr - Chloe

Tegoroczny wrzesień upłynął mojej osobie na kolejnym już zachwycie nad muzyką Slowdive. Przełom lat 80. i 90. to z pewnością cudowny okres dla osób lubiących mocne, przesterowane gitary z melodiami ukrytymi pod ścianą hałasu. I choć młodziki z Ringo Deathstarr nie odkrywają niczego nowego, to czuć w ich grze pasję. Po drugie: toć to przecież jest shoegaze. I wystarczy.

Posłuchaj: Ringo Deathstarr - Chloe

71. M83 - Midnight City

Singiel z dwupłytowego Hurry Up!, We're Dreaming jest ogrywany przez większość światowych radiostacji. Piczfork nadał mu status najlepszego utworu 2011, ale my tej opinii nie podzielamy. U nas daleko w tyle, ale to nie dlatego, że jest zły czy też my nienawidzimy amerykańskiego serwisu i z tej zasady robimy wszystko na opak. Anthony Gonzalez miewał lepsze piosenki, a w tej szczególnie podoba nam się solo saksofonu.

Posłuchaj: M83 - Midnight City

70. Unknown Mortal Orchestra - Ffunny Ffrends

Nieznana nikomu orkiestra zwykłych śmiertelników nagrała album bliski naszemu ubiegłorocznemu zwycięzcy, Tame Impala. Z tą różnicą, że człowiek odpowiedzialny za rejestrację dźwięku miał za mało funduszy na dobry sprzęt. I tak mamy lo-fi (no dobra, pewnie taki był zamysł...). Mimo to cieszy.

Posłuchaj: UMO - Ffunny Ffrends

69. Leno Lovecraft - Princess

Leno pochodzi z Nowej Zelandii, ale bardziej do gustu przypadła mu Francja i jej stolica, gdzie obecnie zamieszkuje i wynajmuje skromne mieszkanie. Tam całymi dniami komponuje, maluje i projektuje. Utwór Princess to rzecz wybitnie przeznaczona do łamania sobie nóg na parkiecie, ze słodkim aż do bólu refrenem.

Posłuchaj: Leno Lovecraft - Princess

68. Glass Candy - Beautiful Object

Strona b singla Warm In The Winter szybciej wzięła nas za uszy. Duet Glass Candy czerpiący garściami z muzyki italo disco powraca z nowym materiałem Body Work.

Posłuchaj: Glass Candy - Beautiful Object

67. Future Sound - The Lover's Quadrant feat. Palmer Reed

Future Sounds z Florydy powraca do lat 90., gdy królowały: House, Hip-Hop i R&B. Kolejność przypadkowa.

The Lover's Quadrant Featuring Palmer Reed by futurexsound

66. Still Corners - Into the trees

Wokal Tessy Murray chyba zawsze będzie mi się kojarzył z panną Cruise tworzącą wyjątkową atmosferę Twin Peaks. Słychać tu także wpływy Beach House. Debiut Creatures of an Hour to solidna porcja muzyki. Into the trees - piosenka definiująca styl jaki ta brytyjska grupa obrała.

Posłuchaj: Still Corners - Into the trees

65. Run DMT - Dreaming

Run DMT to Mike Collins, który w swojej twórczości łączy ambientowe ściany pomalowane mięciutkim pędzlem zanurzonym w popie. Właśnie ten utwór, Dreaming, słyszeliście w naszym jesiennym miksie.

Posłuchaj: Run DMT - Dreaming

64. Keep Shelly In Athens - Lazy Noon

Dokładnie pamiętam, jak rozpoczynaliśmy rubrykę Coctail Party. Pierwszym utworem, który tam zaprezentowaliśmy był Fokionos Negri Street greckiego, troszkę tajemniczego wówczas duetu Keep Shelly In Athens. Minęło prawie półtora roku, mój wewnętrzny hajp mocno spadł, ale nadal czekam na ich pierwszy, prawdziwy album. I z ręką na sercu mówię, a w zasadzie to piszę, że ich Lazy Moon jest moją ukochaną, grecką piosenką A.D. 2011. A nawet ulubioną ich piosenką w ogóle.

Posłuchaj: Keep Shelly In Athens - Lazy Noon

63. Carter Tanton - Fake Pretend

Hałaśliwa, ale dobrze skrojona gitara, początkowy beat perkusji jak u Twin Shadowa, a wokal Tantona brzmiący jak głos Richarda Ashcrofta, tworzą mieszankę, którą z przyjemnością pochłaniam. Z Marisą Nadler w duecie...

Posłuchaj: Carter Tanton - Fake Pretend

62. Field Music - (I Keep Thinking About) A New Thing

Znów wydadzą album w lutym (Measure w lutym 2010, Plumb wyjdzie w Walentynki 2012), znów pełno będzie nieoczywistych rozwiązań rytmicznych, beatlesowskich harmonii i popowej chwytliwości. Jeden z najbardziej niedocenianych zespołów ostatnich lat, Field Music, po raz kolejny szykuje się do wyjścia z cienia, i jest wielce niż prawdopodobne, iż tym razem nic z tego nie wyjdzie. Dlaczego? Nie mam zielonego pojęcia.

(I Keep Thinking About) A New Thing by Field Music

61. Sweater Beats - Got To Have Her

Kolejny młodziak, którego zafascynowały funkowe dźwięki. Antonio został przez nas doceniony - jego EP-kę Threads Vol.1 uznaliśmy za jedną z najlepszych w 2011 roku. To właśnie z niej pochodzi ten utwór.

Posłuchaj: Sweater Beats - Got To Have Her

60. Kari Amirian - The Winter is Back

Możecie wierzyć lub nie, ale mamy zimę. Możecie wierzyć lub nie, ale Kari Amirian na tym zdjęciu przypomina mi młodziutką Barbarę Brylską (duży komplement ode mnie). Możecie wierzyć lub nie, ale cieszę się, że zima wróciła. Dzięki Kari!

Posłuchaj: Kari Amirian - The Winter is Back

59. Thundercat - For Love (I Come Your Friend)

W przypadku tego utworu więcej mówi się o produkcji niż o samym autorze. Niesłusznie.

Posłuchaj: Thundercat - For Love (I Come Your Friend)

58. Big Troubles - Sad Girls

Dziewczyny nie smućcie się. Chłopaki z Big Troubles grają specjalnie dla was. I mają świetnych kumpli. Kogo? A chociażby ekipę z Real Estate. Za ojców chrzestnych wybrali sobie The Smashing Pumpkins.

Posłuchaj: Big Troubles - Sad Girls

PODSUMOWANIE ROKU 2011: EP-ki

2011-12-22T00:01:00.001+01:00

Akt II, w którym przedstawimy najciekawsze naszym zdaniem wydawnictwa krótkie lecz treściwe.

DARKSIDE - DARKSIDE [EP]

Ten poboczny projekt młodego producenta Nicolasa Jaara ma w sobie coś, co przyciąga uwagę słuchacza. Nie wiem czy jest to gitara Dave'a Harringtona, ale utwory zatytułowane jak polskie autostrady, których nie ma, kradną nam czas tak jak bramki na autostradach kradną pieniądze. Ta trzy utworowa EP-ka wydana w powołanej przez Jaara wytwórnii Clown & Sunset mieni się tym specyficznym minimalizmem środków, które kojarzymy z debiutanckiego albumu Space is only noise, bluesowo-swingującą gitarą i atmosferą niedokończonych guseł. Chłopak ma wielki potencjał, większy niż zachwalany tu i ówdzie Blake.

DARKSIDE - DARKSIDE EP by Clown & Sunset

TORO Y MOI - FREAKING OUT

To jest kierunek, którego powinien trzymać się Chaz Bundick. A szczególnie takiego, który kierował go w pisaniu I Can Get Love. To chyba jeden z najlepszych numerów Toro Y Moi jakie do tej pory słyszałem. Cała EP-ka to świetna taneczna rzecz ewokująca pierwsze nagrania tego gościa (patrz: My Touch czy nawet pojedyncze momenty Causers of This). Oprócz tego mamy tu także zacny cover Cherelle i Alexandra O'Neala Saturday Love. Dużo tu Michaela Jacksona (Sweet, Freaking Out) z czasów, gdy ten dopiero przymierzał koronę króla popu. Podsumowując, Freaking Out słucha się o wiele przyjemniej niż tegorocznego longplaya Toro Y Moi - Underneath The Pine. Właściwie nic więcej nie muszę już dodawać.

Toro Y Moi -- Saturday Love

SWEATER BEATS - THREADS VOL.1

Bohater tej niedługiej notki nazywa się Antonio Cuna i już dwukrotnie zmieniał muzyczny pseudonim. Od Isweateverybody', po prościutkie Sweaters (okazało się jednak, że istnieją dwa inne zespoły o takiej samej nazwie) aż w końcu wymyślił Sweater Beats, co wydaje się być dwoma najodpowiedniejszymi słowami określającymi styl i charakter muzyki tworzonej przez Amerykanina. Jako że przyszły rok ma być ostatnim w historii świata, Cuna nie próżnuje i wydaje kolejne mini-albumy i single. W tym roku do naszych rąk trafiły dwie wspaniałe EP-ki obracające się w dwóch różnych stylistykach.

EP-ka Threads Vol.1 to zapowiedź serii wydawnictw, inspirowanych muzyką R&B, west coast funk i latami 80. Moje największe uznanie zdobyły utwory, gdzie śpiewa Sunni Colon. Ten zdolny młodzieniec nadaje piosenkom Sweater Beats soulowego pazura, o czym można się przekonać w utworach True Connection czy zamykającym Outro. A wszystko to za free. Więc nerwy "Oburzonych" pozostaną nietknięte; wreszcie jest coś na co ich stać.

Got To Have Her by SWEATER BEATS

THE FLAMING LIPS - STROBO TRIP

Ekscytowałem się pod koniec września sześciogodzinną piosenką Amerykanów, a Ci zaledwie miesiąc później wyskoczyli z utworem całodobowym (dla fanów ekstremalnych). Ten fakt jeszcze raz przypomniał, że z The Flaming Lips nigdy nie możecie czuć się pewnie. Strobo Trip znalazła się w tym zestawie, bo zawiera to, co u flamingów najlepsze, czyli kocioł, w którym mieszają się: psychodelia, kraut, cudowny ambient, masywne drony i motywy powtarzane w nieskończoność. Teraźniejszość po Embryonic jest stroboskopowa. I Found a Star On The Ground - kapitalne. 24-godzinny maraton zostawię sobie na później.

DREKOTY - TRAFOSTACJA

Dlaczego ta EP-ka jest taka dobra? Pisaliśmy o niej tutaj. Zdania (a nawet zdań) nie zmienimy. Projekt Drekoty podrapie pazurami Polskę. W oczekiwaniu na debiutancki album, chłopaki - weźcie swoje dziewczyny pod ramię i idźcie na koncert Drekotów. Jeżeli nie macie kasy, to słuchajcie radia i głosujcie na Masłem. A za tych, którzy nie mają radioodbiorników (i nie posiadają internetu), mogę się jedynie pomodlić.

Drekoty - Masłem

KING KRULE - KING KRULE

Chłopak jest młodszy ode mnie o klika lat. Na początku mi to nie odpowiadało, ale gdy usłyszałem The Noose of Jah City, pogodziłem się z faktem, że nie reprezentuję już hasła: młodość idzie! Archy Marshall ma siedemnaście lat, pochodzi z Wielkiej Brytanii i niewiele osób wiedziało, że taki człowiek istnieje. Do momentu, gdy nastolatek zmienił swój muzyczny pseudonim (z Zoo Kid na King Krule), a jego EP-kę King Krule wydał label True Panther. Dziś mówi się o nim jako o nowej muzycznej nadziei. Świetna barwa głosu, ciekawe teksty i towarzysząca im muzyka, ubrana w te same markowe ciuchy. Warto mieć go na oku.

King Krule - The Noose of Jah City

HEROIN IN TAHITI - DEATH SURF

Zamazana przez błękit nieba głowa tahitańskiej tancerki i jej partnera, tańczących na czarnym piasku to dobra wizualizacja tego, co dzieje się po połączeniu muzyki z heroiną. Nie wiem czy nad włoskimi kurortami można poserfować (bo właśnie z Italii pochodzi Heroin In Tahiti), lecz jestem pewien, że fale obmywające wyspy Polinezji Francuskiej (w tym i Tahiti) to prawdziwy raj dla miłośników tego adrenalino-żartego sportu. Niejeden martwy surfer zacumował u brzegu małej wysepki. Death Surf, czyli gitarowe drony z domieszką słońca i deski surfingowej.

Heroin In Tahiti - Sartana

HATTI VATTI - YOU

Piotr Kaliski ubrany w białą, świeżo pachnącą koszulkę z Sonic Youth proponuje polskim słuchaczom dubstep. Dubstep z minimalem. Ten producent i dj (twórca wytwórni Kanu Kanu) tworzy dźwięki idealnie skrojone pod nocne wędrówki ulicami polskich miast. Utwór tytułowy, You, to jedno z przyjemniejszych, tegorocznych doznań (przepraszam za to słowo). Na scenie i w studio stale współpracuje z wokalistką Sarą Brylewską, za live-actowe wizualizacje odpowiada twórca teledysków Maciej Salamon. Muzyka wielkich miast przyfrunęła do nas dzięki liniom Ryanair.

Hatti Vatti feat. Cian Finn - You

AUTRE NE VEUT - BODY

Nie będę wtrącał trzech groszy do dyskusji o okładkę Body. Wolę zająć się muzyką. EP-ka ta, to logiczny krok naprzód. Fantastyczne, singlowe Sweetheart świeci jasno (początek zawsze kojarzy mi się z GGD), duet z She Wolf to naturalny pierwiastek debiutu. O jeszcze jednym pierwiastku z tablicy Mendelejewa warto wspomnieć: lo-fi, gdzieś wyparowało, ustępując miejsca lepszej produkcji. Body trwa trochę ponad 12 minut, ale ciągłe repeaty wydłużają trwanie tego krążka do kilku godzin. Pop i R&B w rękach tego pana kształtuje się w rzecz nietuzinkową i ... intrygującą?!

Autre Ne Veut - Sweetheart

KRISTEN - AN ACCIDENT

Rok po wydaniu Western Lands, szczeciński zespół atakuje 4-utworową EP-ką. Atakuje skutecznie, rozbijając na proch myśli o darowaniu sobie tego krążka. Muzyka gitarowa w Polsce ma kilku godnych reprezentantów, a Kristen jest wysuniętym pomocnikiem, obdzielającym podaniami jedynego napastnika. Muzyka tej grupy ewoluuje powoli, ale konsekwentnie. Hałas przesterowanych gitar próbuje przykryć delikatne melodie, które wychodzą spod palców Bieli i Łukasza Rychlickiego. Co tu więcej pisać - gitary 2011 made in Poland.

Kristen - An Accident

PODSUMOWANIE ROKU 2011: TELEDYSKI

2011-12-20T00:00:00.000+01:00

Mamy kryzys. Wow, cóż za informacja! W czasie gdy polski minister finansów skupuje bony skarbowe za ponad 2 mld złotych, niepewność rozpanoszyła się po świecie i to nie za sprawą ekonomicznego pikowania w dół największych gospodarek, a z racji śmierci koreańskiego dyktatora. Największa armia ruszy do boju czy też nie... Nic nie jest pewne. Żyjemy w czasach, które można by nazwać "na wpół działającą lodówką". Dziś wszystkie funkcje sprawują się bez zarzutu, ale jutro stwierdzimy, że produkty znajdujące się w środku, od dawna są popsute. Zwykli ludzie giną na polskich drogach, rozbijając się o przydrożne drzewa, kapliczki i kartony. Absolwenci szkół wyższych nie mogą znaleźć pracy, bo... jest za dużo studentów. I jak w tym kraju ma być dobrze... Bogu, Hubbardowi i Dalajlamie niech będą dzięki, że jest jeszcze inny świat. Świat, w którym my żyjemy. Świat, bez którego trudno wyobrazić sobie normalne funkcjonowanie. W kilku aktach postaramy się go Wam pokazać.

Akt I: Teledyski. W tym roku powiększyliśmy liczbę miejsc, do dwudziestu. W zestawie mamy dwie animacje, japoński przepych, wygibasy znanego Brytyjczyka, lody na patyku i ostatnie w województwie pączki z lukrem. Reprezentantów Polski z orzełkiem na piersi(ach) doliczyliśmy się pięciu. Można miło spędzić czas oglądając najciekawsze teledyski według Sundown Syndrome. Kamera! Akcja! Zaczynamy.

20. Monika Brodka - Krzyżówka dnia

dir. Krzysztof Skonieczny

19. Craft Spells - Your Tomb

dir. Aaron Beckum

18. CANT - Believe

Cant : 'Believe' from Jamie Harley on Vimeo.

17. Kobiety - We Are The Mutants
dir. Maciek Salamon

16. Muzyka Końca Lata - Dokąd
dir. Krzysztof Wierzbicki

15. Tyler, the Creator - Yonkers
dir. Wolf Haley

14. St.Vincent - Cruel
dir. Terri Timely

13. White Denim - Street Joy
dir. Carlos LaRotta

12. Radiohead - Lotus Flower
dir. Garth Jennings

11. Cults - Go Outside
dir. Isaiah Seret

10. Billa Callahan - America
dir. Okay Mountain

9. Hatti Vatti feat. Cian Finn - You
dir. Rafał Wojczal

8. J Dilla - Last Donut of the Night
dir. Tuomas Vauhkonen and Jeremias Nieminen

7. Fleet Foxes - The Shrine/An Argument
dir. Sean Pecknold

6. Battles - My Machines [ft. Gary Numan]
dir. Daniels

5. Projekt Warszawiak - Nie ma cwaniaka na warszawiaka
dir. Krzysztof Skonieczny

4. Destroyer - Kaputt
dir. Dawn Garcia

3. Mister Heavenly - Bronx Sniper
dir. Corey Adams and Alex Craig

2. Battles - Ice Cream [ft. Matias Aguayo]
dir. Canada (goście od Bombay - El Guincho)

1. Kyary Pamyu Pamyu - PONPONPON
dir. Jun Tamukai

PODSUMOWANIE ROKU 2011

2011-12-17T17:35:00.000+01:00

Wszyscy powtarzają, że nie lubią tego robić, a robią to wszyscy. O co chodzi? O podsumowania. Ileż to głosów przeciwko można znaleźć, czy to w prasie albo w internecie. My nigdy nie narzekaliśmy na tego typu formę autopromocji. Układanie list z ulubionymi pozycjami z mijającego roku to przede wszystkim świetna zabawa dla autorów i rodzaj sadystycznej gry z czytelnikami. Jako że z natury jesteśmy sentymentalni (i perwersyjni), postanowiliśmy tegoroczne podsumowanie zadedykować pierwszemu nauczycielowi informatyki Mariusza, który dokładnie 15 lat temu pomógł mu stworzyć pierwsze dzieło w "pejncie" zatytułowane "Nie lubię hipokrytów i tym podobnych...". Zapraszamy Was do śledzenia SS w okresie przed i po świątecznym. Dzieląc się opłatkiem nie zapomnijcie, dobrze życząc, o dwóch takich, co niczego w życiu nie ukradli.

Harmonogram prezentuje się następująco:

20 grudzień - 20 teledysków, bo będziemy mieli wtedy dwudziesty.

22 grudzień - 10 EP-ek, do których wznosiliśmy modły, by trwały znacznie dłużej

27 grudzień - ?? grudzień - ?? najlepszych piosenek tego parszywego 2011 roku

2 styczeń - 10 polskich albumów, o których powinien usłyszeć świat, a już na pewno ludzie słuchający Radia Zet.

4 styczeń - ?? zagranicznych albumów, eksportowanych do Polski na zamówienie Mariusza Karpiuka

6 styczeń - Filmowa Dziesiątka, obejrzana i zakodowana w mentalnym zeszycie

9 styczeń - książki, książki, książki....

?? - oznacza, że wszystko jest jeszcze możliwe

Nataniel Rozental

Mariusz Karpiuk

Sundown Syndrome presents: Autumn Mix 2011

2011-12-09T11:23:00.000+01:00

Sundown Syndrome Autumn 2011 by sundownsyndrome

Tracklist:

1. Long Pond - The Hand Lets the Veil Fell

Long Pond to projekt muzyczny, pod nazwą którego ukrywa się malarz Anthony Record z Tampy. W otwierającym (płytę A Fog of Unrest) The Hand Lets the Veil Fall urzekają głębokie pasaże syntezatorowych brzmień, przypominające mistrza niepokojących kompozycji, Angelo Badalamentiego.

Buy & Listen: http://longpond.bandcamp.com/

2. Infinite Body - Dive

Kyle Parker i jego świat zbudowany na noisie. Dla wielbicieli teorii spiskowych i tęskniących za "prawdziwym" końcem świata, który zdarza się przynajmniej raz w tygodniu.

Buy: Carve Out the Face of My God

3. Run DMT - Dreaming

Nie mylić z zespołem hip-hopowym. Run DMT to Mike Collins, który w swojej twórczości łączy ambientowe ściany pomalowane mięciutkim pędzlem zanurzonym w popie.

http://www.myspace.com/rundmt
Buy: http://culturedealer.com/

4. Fight!Suzan - Dark Magus

Fight!Suzan, czyli projekt Filipa Szałaska. Delikatne impresje autorstwa F!S noszą piętno rygorów szorstkiej filozofii DIY i estetyki lo-fi. Nadmorska psychodelia, której patronuje Anna Karina, gubiąca papierosy w glonowym dywanie.

http://fightsuzan.blogspot.com/
Buy or Download: Viper's Eye An Open Wound

5. Love Cult - Reflection (excerpt)

Powiew rosyjskiej dumy z zagłębia psychodelicznej muzyki, jaką dla tego kraju jest Karelia. Anya Kuts i Ivan Afanasyev tańczą i bawią się swymi odbiciami, z rozgrzanym bielmem w oku.

http://lovecult.tihiiomut.ru/

6. Wind in Willows - Elephant Dreams, Dolphin Take (me)

Anton Filatov. Również z Karelii. Tu jednak mamy do czynienia z innym krajobrazem. Delikatne gitarowe drony i pokojowo nastawione syntezatory, zgromadzone w batalionie "new age", przypominają nam, że niedaleko stąd jest granica z Finlandią.

Buy & Listen: http://windinwillows.bandcamp.com/

7. Jurgen Muller - Sea Bed Meditation

Wydany w 1982 roku w mikroskopijnym nakładzie (poniżej setki) przez muzyka-amatora i zawodowego reżysera filmów dokumentalnych (tematyka łatwa do zgadnięcia) - Jürgena Müllera, studenta nauk oceanicznych na Uniwersytecie w Kilonii (Niemcy), album Science of the Sea w 2011 roku narodził się na nowo.

Buy: Science of the Sea

8. Stellar Om Source - Island Best

Stellar Om Source to jednoosobowy projekt Cristelle Gualdi, która oprócz tego że tworzy muzykę opartą na elektronicznych cudach techniki i syntezatorach, jest także producentem i dj-em. W roku pańskim 2010, dzięki wstawiennictwu nowojorskiej oficyny Olde English Spelling Bee, ukazała się płytka Trilogy Select, zawierająca jej nagrania z lat 2005-09. Island Best przypłynęło właśnie z tej płyty.

Buy: Trilogy Select

9. William Basinski - Vivian & Ondine (excerpt)

Basinski po raz kolejny unicestwia piękno.

Buy: Vivian & Ondine

10. Cludio Curciotti - Wedding Scretch

Jeżeli ktoś nie słyszał nigdy o Nepalu, bo jego nauczyciel geografii miał wadę wymowy, to nadarza się okazja, by nadrobić zaległości. Claudio Curciotti i jego field recording made in Nepal.

Download: Nepalese: Sounds from Nepal

11. Jacaszek - Dare-gale

Powrót Miłościwie Nam Panującego Michała Jacaszka do baroku.

Buy: Glimmer

12. Motion Sickness of Time Travel - Mental Projection

Rachel Evans za pomocą muzyki wyświetla słowa i myśli.

Buy & Listen: http://motionsicknessoftimetravel.bandcamp.com/

13. Atlas Sound - Sunday Evening We Relaxed In Our Rooms And Called Each Other On The Phone

Najlepsze dzieło Bradforda Cox'a. EP-ka Weekend. A z niej utwór numer trzy o zbyt długiej nazwie, by wymówić go jednym tchem, usypiający i kojący, do słuchania nie tylko w niedzielny wieczór.

All songs included on this compilation are included here for promotional purposes only. Please support your favourite artists by checking out their shows and, you know, buying stuff.

***

Byłem jeszcze dzieciakiem, który za cały świat uważał swój drewniany samochodzik i pyszne słodkości wręczane przez Dziadka, podczas co tygodniowej wizyty w jego domu pod lasem. Właśnie podczas jednej z takich wizyt, usłyszałem historię pewnego bohatera, kosmity Artka.

Dziadek usiadł na swym wyleniałym fotelu, obitym skórą z dzika, my na miękkim wełnianym dywanie u jego stóp, zalatujących żywicą z kapci (Dziadek był leśniczym). My, tzn. ja, moi trzej bracia oraz dwie kuzynki. Ja byłem średni wiekiem, więc usadowiony zostałem po środku, a najmłodszy Pawełek ochoczo wskoczył na kolana Dziadka, gdy ten wyciągnął do niego zmarszczone, ale jeszcze bardzo silne ręce. W końcu walczył z niedźwiedziami na co dzień, z zającami od święta, bardzo rzadko z sarnami, strzygami, topielcami, bądź bazyliszkami. Ale też się zdarzały. W ogóle Dziadek to był świetny facet, tak sobie teraz myślę. Miał procę i wielki sztylet, dużo srebra, które przetapiał na pociski do swojego arsenału broni. Ale jego najukochańszą częścią wyposażenia strażnika lasu była kieszonkowa armata, w której mieściło się dobre pół kilo srebra.

Najstarsza, siedemnastoletnia kuzynka Sulika, podeszła do kontaktu i zgasiła główne źródło światła. W pokoju zrobiło się trochę ciemno, światłem była tylko nocna lampka pod ścianą i piecyk elektryczny imitujący kominek. Podobno kilka lat temu, prawdziwy kominek został zniszczony przez ghula. Więc Dziadunio stwierdził: po co się trudzić z budowaniem nowego, jak siostra z Ameryki przyśle mu elektryczny i taki ładny. No i przysłała, piękny kominek, elektryczny...

Wszyscy siedzieli wpatrzeni w postać siedzącą na fotelu, który teraz wydawał się olbrzymim tronem, a Pawełek tak jakby był tylko maskotką władcy zajmującego ten fotel-tron.
Dziadek tupnął nogą w podłogę, klepnął ręką oparcie, zazgrzytał zębami (własnymi dla informacji) i opowieść się zaczęła..

Podobno nadszedł on od północy, inni twierdzą, że od północnego-wschodu, nieliczni zarzekają się, że widzieli jak przylatuje wraz z gwiazdą, prosto z nieba. Mają najwięcej racji ci ostatni, ale niestety im nikt nie wierzy..

Nadszedł przybysz o północy, żywego ducha w wiosce widać nie było. Żywego. Strażnik Prawej Bramy spał jak zabity, więc nie zauważył, gdy przechodził mu przed nosem nieznajomy. Był zmęczony, ostatnie godziny polował w lesie na strzygę, a raczej bronił się przed nią bo łowcą dobrym nie jest. Sam nie dowierzał jak ją zabił, wydawało mu się, że jedyną rzeczą jaką potrafił robić było kucharstwo. Przyrządzał taki gulasz, że w całej Misteri nie znalazłbyś lepszego. Strzyga poległa przypadkiem; nadziała się na jego srebrny medalik, wręczony mu przez znajomego księdza. Krzyżyk wbił się w dziurkę od nosa, gdy ta rzuciła się na niego i wciągając powietrze wessała medalik - padła dymiąc z nozdrzy. Fart - tego był pewien. Postanowił wziąć truchło, bo może być wiele warte. Łowcy zarabiali wiele złotych monet polując na potwory.

- Dziadku! - przerwał mu Gronek (12 lat) - A skąd on wiedział ile sobie policzyć za tą strzygę? Przecież był kucharzem?
- Sprawdził na allegro wnusiu. I nie przerywaj, tylko słuchaj - odpowiedział Dziadek.

Targając zwłoki na ramieniu, dymiąc z nozdrzy niczym ze świeżo wypalonej broni, kierował się do karczmy. Dostrzegł blade światło w okiennicach, aczkolwiek było tam zupełnie cicho. Powoli pchnął drzwi, które zaskrzypiały jakby zardzewiały zawiasy. Usłyszał od razu, że zamknięte, ale mimo to postąpił dwa kroki wprzód, jeden krok w tył, dwa kroki w prawo, jeden w lewo i obrót. Nauczyciel od tańca kazał mu ćwiczyć zawsze i wszędzie. Gospodarz karczmy stał za barem z rozdziawioną gębą, w ręce trzymał kubeł zimnej wody i lejek. Pewnie chrzcił piwo...

- Dobry wieczór Gospodarzu, jestem Artek, kucharz. W drodze do waszej wioski zaatakowała mnie strzyga, ta oto. Czy jest za nią przeznaczona jakaś nagroda?

Karczmarz dalej tkwił w lekkim letargu i tylko kiwnął głową, wskazując palcem na słup podtrzymujący strop. Coś tam wisiało... Podszedł bliżej, dopatrzył się w bladym świetle lampy, że to list gończy tej maszkary, którą trzymał dalej na ramieniu, jak szal. Nagroda, 1000 sztabek złota. Szeroki uśmiech zagościł na twarzy Artka, jego 42 bielutkie zęby zalśniły w blasku świec. Podszedł do baru, rzucił trupa przy nodze i zawołał radośnie:

- Piwo dla wszystkich! - a było ich dwóch, barman i on... nie licząc strzygi leżącej pod barem. - Gospodarzu polej!

Karczmarz wyciągnął dwa gliniane kufle i nalał do pełna. Artek łapczywie porwał jeden z nich i na raz wypił pół. Oczka mgłą zaszły, uśmieszek się trochę skrzywił i nadeszła czkawka... Kucharz poczuł się nagle senny i słaby, więc zapytał gospodarza o jakiś pokój. Wskazał mu drzwi na prawo, dodawszy ostro - Ostatni na górze - to były jedyne słowa jakie wypowiedział karczmarz.

Przybysz złapał zwłoki strzygi za nogę i ruszył chwiejnym krokiem na lewo, ale zaraz zawrócił zorientowawszy się, że pomylił strony. Dotarł po chwili i kilku odpoczynkach pod drzwi, otworzył je; znowu jakby zawiasy skrzypiały... Piękny pokój dla nowożeńców - wybełkotał do siebie, spoglądając za siebie i na to, co ciągnął za sobą. Zamknął drzwi z zamachem, przytrzaskując strzydze głowę, więc drzwi odbiły, to ten jeszcze raz i znowu głowa.. Zamotał się Artek.. Zawahał, pomyślał, rzekł - ahaaaaaaaaa.. - pociągnął strzygę i zamknął delikatnie drzwi. Ostatkiem sił próbując utrzymać równowagę namierzył łóżko w kształcie serca i runął na nie, przełamując je na pół..

- Podoba się Wam dzieciaki? - zapytał Dziadek.
- Tak, Dziadku! Ale na razie to cały czas w jednym miejscu tkwi ten Artek.. Gdzie są wampiry?! Bijatyki? Srebrne kule? Dziadku..
- Spokojnie, wszystko w swoim czasie.. - odpowiedział Dziadek i znów tupnął w podłogę, klepnął oparcie i zazgrzytał zębami. Więc opowiadał dalej.

Artek obudził się z ostrym bólem podniebienia i pulsującą łydką. Czyli miał kaca gigant. Wsparłszy się na łokciach, próbował otworzyć oczy jeszcze zamroczone alkoholem. Lecz coś go zaniepokoiło, jego uszy wytrzeźwiały o wiele szybciej - słyszał dziwne dźwięki. Śpiew ptaków, szum wiatru, hałas z odległej autostrady.. Zdenerwował się. Potem powrócił zmysł dotyku. Poczuł pod dłońmi zimną, miękką materię. Zatopił w nią palce.. To był mech. Na końcu odzyskał zmysł wzroku i powonienia. Zorientował się, że jest w lesie, na środku dzikiej polany, ale za to pięknej. Był w szoku, nie mógł powiązać faktów.. Jak? Dlaczego? Nic nie pamiętał.. Ile spał? Szybko uzyskał na ostatnie nurtującą go pytanie odpowiedź, bo słońce zaczęło zachodzić. Spał baaaardzo długo. Kucharz Artek wpadał w panikę, nie mógł znaleźć swojego plecaka z ekwipunkiem. Martwił się jak rozpali ogień, jak nazbiera chrustu, kto mu kanapkę zrobi.. Był w rozpaczy..

Wiedzcie, że las to nie jest odpowiednie miejsce na spędzanie samotnie nocy. Prawdopodobieństwo, że się nie dożyje ranka jest bardzo duże.

Wiedział to Artek, więc musiał szybko działać, musiał szukać schronienia, musiał przeżyć. Podszedł do drzewa i znalazł porastający go mech, przypomniał sobie, że na lekcjach nawigacji mawiali: "Gdy zgubisz się na planecie Ziemia, jednym ze sposobów odnalezienia drogi jest mech porastający drzewa, skały itp." Musiał iść na północ, tam było miasto, do którego zmierzał z Erasmusa międzygalaktycznego. Ma bardzo mało czasu, jakieś kilka godzin, by dotrzeć do Wókark. Pobiegł ile sił w nogach; las nie był gęsty, więc szło mu się dobrze. Co jakiś czas sprawdzał czy obiera dobry kierunek, zatrzymując się przy drzewach.. Nie trwał długo jego maraton, gdyż najzwyczajniej w świecie opadł z sił, paliło go pragnienie i głód; na dodatek pulsująca łydka dawała mu się we znaki. Musiał usiąść, złapać oddech i zastanowić się co zrobić. Rozbić obóz czy iść dalej?

- Obóz rozbije, założę się! Ja bym rozbiła. - wtrąciła szybko Magnolia, wnuczka numer 2 w starszeństwie.

Postanowił iść dalej, nie miał sprzętu do rozpalenia ognia, ani nawet kocyka.

- Ahaaaaaaaaaaa, fakt.. - rzuciła Magnolia.

Lecz marsz jego stawał się coraz wolniejszy, wręcz mozolny. Zaczynał się nudzić, narzekać, przeklinać swój los.. Nawet jagody, które znalazł obok kosza na śmieci mu nie smakowały. A noc niemiłosiernie obejmowała pieczę nad światem.. Już prawie zapadła ciemność, gdy Artek wyszedł na ścieżkę, która mogła prowadzić tylko do jednego miejsca, do Wókark. Ucieszony, że przeżył, raźniej kroki stawiał i jakby mu żołądek się odkleił od kręgosłupa, gdyż poczuł niesamowite ssanie.

Las nocą jest jak las nocą. Wszystko wydaje się inne, groźniejsze, wszystko żyje i jest groźne. Odległe wycie wilków zjeżyło tak włosy na karku kucharza, że aż koszulka mu się naciągnęła na gardle.. Zapomniał o głodzie, zapomniał o wszystkim, liczyło się tylko biec przed siebie, bez względu na wszystko. Ruszył co sił w nogach, a pulsująca łydka tylko mu przeszkadzała w uzyskaniu rekordu na dystansie kilku kilometrów.

Biegnie i biegnie, wiatr w uszach śwista, spod traperów kurz się wznosi (tak podejrzewam, bo ciemno jest - nie jestem wszechwiedzący); lewa, prawa, lewa, prawa, lewa, prawa, lewa, prawa, lewa, prawa, lewa, lewa... Pomylił szyk, nogi mu się splątały, upadł na twarz. Zaklął siarczyście. Wiedział, że przeklinanie pomaga znosić ból. Wypluwał ziemie i liście, miał jej pełno w ustach. Rozgląda się wokół czy ktoś tej kompromitacji nie widział, lecz ciemno jest jak w jaskini. Już ma zacząć od nowa biec, gdy słyszy trzask łamanej gałązki! Wybałusza oczy ze strachu i chce krzyczeć, ale głos mu uwiązł w gardle. Lecz nie ma tego złego, co by na gorsze wyjść nie mogło.. Ktoś lub coś zawyło za niego... I to tak nieludzko. Mniej więcej tak: "Łuabuabaububaua!!!!!"

Dziewczynki zaczęły krzyczeć, a Pawełek rzucił się do ucieczki w ich grono. Był przerażony. Ja i mój starszy brat spojrzeliśmy na siebie, udając obojętność sytuacji. Tak naprawdę prawie narobiłem w spodnie.

Artek usłyszał ten przeraźliwy głos, gdy był już jakieś 5 sekund dalej, ponieważ nogi zareagowały szybciej od mózgu; biegnąc szybciej, szybciej, szybciej niż był kiedykolwiek świadom tego jak szybko może biegać.. Uciekać. Zgubiłby buty w biegu, gdyby ze strachu nie wyskoczył z nich 10 sekund temu. Mimo heroicznej ucieczki, słyszał jak to Coś zbliża się do niego poprzez zarośla. Skacze, biegnie, łamie gałęzie i ten nie ludzki krzyk. "Łuabuabaububaua!!!!"

Dziewczynki krzyczały, Pawełek krzyczał, ja przyznam szczerze chyba musiałem zmienić bieliznę...

Artkowi w biegu wlazł medalik w usta, przez co się prawie udławił. Wytrąciło go to z rytmu; musiał go wypluć. I to zrobił. Bestia właściwie już skoczyła wprost na niego, wprost do gardła biednego, przerażonego kucharza. I pewnie by tam dotarła ze swoim okropnym, wstrętnym, żabim uśmiechem wypełnionym po brzegi, cienkimi i ostrymi zębiskami. Pewnie by wgryzła się w szyję Artka, pewnie by go rozszarpała maszkara, pewnie by nigdy nie dotarł na wymianę międzygalaktyczną do Wókark, gdyby nie ten medalik, który wypluł z ust.
Medalik ze srebra od zaprzyjaźnionego księdza, ugodził potwora w same nozdrza, w ułamek sekundy wciągnęła go dalej, a srebro zrobiło swoje, wypalając jej czaszkę od środka. Zaskoczony Artek, nadal tkwił w objęciach przerażenia..

- I tak samo jak Ty wnusiu, musiał zmienić bieliznę.. - powiedział troskliwie, choć z odrobiną sarkazmu Dziadek.

Było zbyt ciemno, by cokolwiek zobaczył. Nie rozumiał co i dlaczego, a przede wszystkim co się stało z bestią, która go ścigała. Działał teraz tak jakby nie był sobą; robił to tak mechanicznie, jakby przez lata te czynności wykonywał. Podszedł do ciała i skręcił energicznie kark, dla pewności. Następnie przyłożył srebrny medalik do czoła potwora, co spowodowało wypalenie się jego kształtu na skórze. Poczuł się nagle bezpieczniej. Złapał zwłoki za nogi i przerzucił przez ramię.. Szedł pewnie, szybko i równo. Doszedł do bram miasta, strażnik spał, miasto spało.. Wtedy błyskawiczna myśl przeszyła jego umysł..

- Przecież ja, to już wczoraj robiłem!!! - pomyślał z przerażeniem Artek.

Najstarsza Sulika podbiegła do kontaktu i zapaliła światło w całym pokoju, co uwidoczniło efekty tej opowieści.

- Podobało się Wam? - zapytał Dziadek z uśmiechem.
- Tak, Dziadku, było strasznie fajnie - odpowiedzieli chórem.
- Bardzo się cieszę. A teraz idźcie do Babci. Zrobi Wam herbatę z sokiem malinowym i da coś słodkiego. A Tobie mały jakieś spodnie - wszyscy zawyli gromkim śmiechem.
- Dobrze Dziadku, dziękujemy. I do zobaczenia za tydzień - odpowiedział Gronek.
- Tylko pamiętajcie moje dzieci, to wszystko, co Wam opowiedziałem, wydarzyło się naprawdę - skwitował Dziadek.

Nataniel Rozental

Camero Cat - Mad Tea Party

2011-12-07T10:25:00.000+01:00

Bywa tak, że człowiek zbłądzi. Na przykład w lesie na grzybach, albo w supermarkecie lub w domu dziadków bądź w gąszczu porzeczek. Nieodpowiednie towarzystwo, zła karta, pech, niekorzystne zdarzenia.. Każda wymówka jest lepsza od poprzedniej. Ale pewne sytuacje mają swe usprawiedliwienie tak mocne jak kartony z TVP. Nie byłem rano na zajęciach ponieważ wczoraj "walczyłem" na koncercie Camero Cat, skończyło się późno i było świetnie.

Camero Cat powinno widnieć pod każdym usprawiedliwieniem w szkole, pod każdym zwolnieniem lekarskim i kłamstwem, kłamstewkiem.

Proszę o usprawiedliwienie, nieobecności Nataniela Rozentala na ostatnich zajęciach Prawa Europejskiego, z powodu szczególnego uczestnictwa w koncercie kapeli Camero Cat.

Z poważaniem, Camero Cat.

Oto wzór, można wykorzystać go prawie wszędzie. Posiada gwarancję skuteczności.

Szczypta szaleństwa, odrobina dekadencji, dwie miary uroku i wdzięku, na oko talentu, garść muzykalności, wiaderko fantazji, łyżeczka, no może dwie humoru, oraz pazury, sierść, wąsy, oczy, ogon i łapy kocie (w sumie cały kot). Kolejność dodawania składników jest przypadkowa i zależy od ułańskiej fantazji przygotowującego. No i co nam z tego wyszło? Trucizna.

Ale nie w jednym przypadku. Powstały żyjątka, przez przypadek dolał się SERUM X i powstało CAMERO CAT.

Przy krakowskim Teatrze Bagatela, tuż przed pierwszym porannym tramwajem, ostatni imprezowicze oraz służby porządkowe są świadkami ciekawego, śmiesznego i wzruszającego zdarzenia..

Śmietnik przy przystanku, zaczął się ruszać i wydawać dziwne dźwięki, coś na przykład szurania, drapania, mruczenia, prychania i bekania. Zaniepokojeni ludzie i sprzątający podobne śmietniki, stróże czystości oddalili się od tego dziwnego kosza na śmieci, niektórzy nawet zmienili stronę drogi. W między czasie, na kilka sekund złożyło się więcej niż jedno zdarzenie. Przyjechał tramwaj, kanar właśnie szarpał jakiegoś innego kanara za zbytnią pobłażliwość dla średnio ładnej kobiety, nadjechała dostawa obwarzanków, przez co ulica Karmelicka wypełniła się ciepłym zapachem pieczywa, a niepokojące dźwięki z kosza ustały, ponieważ przewrócił się na chodnik. Z odpadów papierowych z McDonalda i sterty ulotek wyłania się (a raczej wygrzebuje niezgrabnie) czarna bestia. Albo czarny zmordowany kotek. Służby porządkowe podeszły bliżej miejsca zdarzenia, współczucie zaczęło ich ogarniać gdy zobaczyli powód całego zamieszania. Był to czarny kocur, chudy i gimajny. Patrzył zamglonym wzrokiem, szukając oparcia w tym co widzi. Podeszły trzeźwiejące dziewczyny z swymi trzeźwymi facetami.. I było "ocha, acha, ocha, acha" nad zmordowanym kotem. Nagle z tłumu ktoś rzucił pytanie retoryczne.. "Czy ten kot nie jest maskotką Camero Cat?!". Był..

Podążając drogą nieobliczalnej logiki, Camero Cat to zespół, podobno, muzyczno-aktorski, założony w roku 2007. Tworzyli go Xawery Renczyński, Jakub Dobrowolski i Julia Renczyńska, czyli popularnie zwany w branży muzycznej trójkąt.

Rok 2009, wydana płyta debiutancka "Cats and Clocks", a z trójkąta zrobił się kwadrat, a winny temu jest nowy członek zespołu, wiolonczelista Mateusz Kolankowski.

Rok potem, grali na Red Bull Tour Bus oraz na mini scenie w Jarocinie, a na koniec roku kolejne zwiększenie liczby członków do sześciokątu, albo jak kto woli sekstetu. Dołączyli: na klawiszach - Alicja Margolin, Marcin Knapik - perkusja, lecz w późniejszym czasie został on wymieniony na Grzegorza Fiebera. Wspomnieć obowiązkiem będzie również o Jaśminie Parkita, jej koronną dyscypliną są animacje podawane podczas koncertów oraz obrazki na płytach.

Tego roku na wiosnę, "Mad Tea Party", drugi album ukazany został publiczności na Alternative Pop Opera. Widzowie bili brawo, krytycy z uznaniem kiwali głowami. Nowy materiał się przyjął niczym przeszczep nerki. Bardzo ciepło i miło przyjmowano ich na wielu innych festiwalach, w Czechach oraz w całej Polsce.

Dzięki czemu tak się dzieje? Nie jest to tajemnicą.. Magiczne przedstawienie jakie jest prezentowane podczas koncertów wpływa na umysły, zmysły i dusze słuchaczy. Są poddawani hipnozie.. Każdy kto stamtąd wyjdzie będzie fanem kotów. Ciekawe głosy, interesujące aranżacje, dziewczyna grająca na basie.. Ted Mosby z serialu "Jak poznałem waszą matkę.." mawiał, że jego przyszła żona będzie grała na gitarze basowej w zespole.. Może mówił o Julii Renczyńskiej. Ale to tak obok mówiąc. Coś nie tuzinkowego, lekko szalonego wypływa z ust, spod palców Camero Cat, jak lawenda z magnolią i dym tytoniowy. Coś podobnego zupełnie do niczego, niepowtarzalnego, oryginalnego. Wystarczy posłuchać "Show Time"(najlepsza piosenka z płyty), wziąć hula-hop na biodra, 5 piłek do żonglowania i na kozie, która jest na kucyku, stać i małpować.

Twórczość grupy jest na tyle specyficzna, że nie podoba się każdemu. Nie każdy kto ich posłucha zostanie ich fanem, albo przynajmniej powie, że są "good". Jest tak często, że w świecie normalności, inność jest postrzegana jako tragiczna nienormalność. Przy nazwie Camero Cat widnieje drobnym druczkiem napisana sentencja."" nie mogłem się odczytać.. Ale to na pewno coś ważnego.

Proszę zwrócić uwagę na nich, na "Mad Tea Party", posłuchać nie raz, nie dwa, tylko dwanaście razy. Przedstawienie na jakie oni zapraszają jest niesamowitą podróżą w świat barw, kształtów, muzyki.. Z całą powagą, podniebienie moich uszu ma teraz bar micwę. Wszystkie najulubieńsze smaki dźwięków, są dobrze wypieczone, są odpowiednio buńczucznie przyprawione i ten sosik beszamelowy, jak lody o smaku kiwi, o smaku porzeczki oraz czekolady. Szalone, ale jakże smaczne!

Ocena: mocna 7/10.

Jeśli tylko dowiemy się o jakimś koncercie Camero Cat w Krakowie, pojawimy się tam.

Pozdrawiam z halnym za pan brat, Nataniel Rozental.

Coctail Party - Listopad

2011-12-04T12:19:00.000+01:00

from fffound.com

Szukając inspiracji można się posunąć naprawdę daleko, by ją znaleźć. Również nie szukając jej można nią dostać, przeważnie w głowę, ale zdarza się również w brzuch i inną część ciała. Wtedy akuratnie mamy ją po prostu gdzieś, bo do niczego się nie nadaje. Ja osobiście, swą CP inspirację znalazłem w studni. Czerpałem wiadro wody do podlania krzaków dębu. Zaglądam do niej i myślę: "o czym by tu napisać listopadowe coctail party.." Wyciągam wiadro, pełne mulasto czystej cieczy i nagła myśl przeszywa mi umysł. "Zaczerpnij z przeszłości myśl przewodnią.."

Zaczął podpowiadać jakiś głosik, co później nazwałem inspiracją. I tak, listopadowe Coctail Party będzie się opierać na tym co było kiedyś, co czas łaskawie wziął pod swe skrzydła i uczynił prawie nieśmiertelnym, a na pewno długo wiecznym. (według Nataniela)

To wydanie Coctail Party ma charakter wypominkowy i rozliczeniowy.

The Cranberries - Zombie

"Zombie" mrozi krew w żyłach i sprawia, że ciarki wędrują nieśmiało od stóp w górę (albo odwrotnie). Na plecach zaczynają tańczyć i fikołkować, kończą się na karku stawiając z podziwu na nim włosy.

"Zombie" to poranek, to śniadanie, obiad, popołudnie, podwieczorek, wieczór, noc, północ, kolacja. "

"Zombie" to trzecia piosenka jaką nauczyłem się grać na gitarze. Akustyk wiele wycierpiał przed wybrzmieniem jako tako podobnych dźwięków do oryginału. A utwór bardzo przystępny, bach, bach, bach. Zima z akustykiem. Haha, mimowolnie wywołuje to na mojej twarzy uśmiech, głównie z powodu nieudolności prób. Choć jedna osoba, myślę, że zdecydowanie może temu zaprzeczyć za sprawą "Chand Mera Dil".

Jeśli jakaś piosenka mi się spodoba, to ją "wymorduje", zamęczę nią wszystkich w domu. "Zombie" była tą piosenką, która towarzyszyła mi all day, all night.. Ostatnimy tygodniami przeżywała swój renesans w mojej przeglądarce.

Zombie - The Cranberries

Kings Of Leon - Sex On Fire

Może ten utwór aż tak dalece w przyszłość nie sięga, aczkolwiek dotyczy bardzo, bardzo ważnych rzeczy. Ta stronica zapisana jest tylko dwoma zdaniami, na zapełnienie jej, mamy caaaaaaałe życie... Ja jednak zapełnię ją już dziś. Amerykanie z Kings Of Leon to kolejny marketingowy produkt, promowany przez skandale wypełnione alkoholem i seksem, braterskimi rękoczynami i orgiami, do których dochodziło w przypadkowych przyczepach kempingowych na granicy stanu Ohio. To wspaniały przykład, by w kwestiach muzycznych ufać tylko sobie, a nie ekspertom z radia, telewizji, gazet i internetu. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, że ta piosenka leci w tle, gdy ja z moją dziewczyną... no wiecie... Spalic wszystkie płyty Kings of Leon! Jak ja mogłem ich słuchać... Mogłem, nawet do teraz, jutro też będę..

Nie wierzcie nam, im, wszystkim.. Tylko Joda i Soda, mówią prawdę.

Kings Of Leon- Sex On Fire

Evanescence - Going Under

Fascynacja Amy Lee zaczęła się bodaj na przełomie gimnazjum/liceum. Zawsze podobały mi się kobiety ostre jak brzytwa dziadka i mocne jak jego proteza, którą na noc chował w szklance. Po zasłyszaniu w telewizji ich sławnego singla, który nawet rozbrzmiewa do dziś w radiu, "Bring Me To Life", wraz z moim bratem zaraziliśmy się tym cholerstwem. Zaowocowało to tym, że zostaliśmy wielkimi fanami tej grupy z USA i na spółkę kupiliśmy ich płytę. Co prawda była ona w połowie moja oraz, po latach mogę się przyznać, była pirackim wytworem made in Etiopia.

"Fallen" Została zasłuchana na śmierć, tragicznie zaniemogła z powodu olbrzymich i bardzo rozległych rys. Znikła w niewyjaśnionych okolicznościach, ktokolwiek ją widział, słyszał, niech będzie łaskaw o informacje. Zależy mi na tym..

Linkin Park - In The End

Tak, to było jeszcze w gimnazjum. Ta płyta krążyła gdzieś wokół mnie. Usłyszałem ją gdzieś.. Kolega, który miał dwa pokoje, quada i powodzenie u dziewczyn, przyniósł ją do szkoły. Zrobiła furorę. Zaklęła mnie na amen, odtwarzacz wymiotował już słowa "One thing / I don’t know why. It doesn’t even matter how hard you try" Po kilku tygodniach wylądowała w moich rękach. Książki i zeszyty w plecaku mogłem zostawić w najbliższej kałuży, których wysyp zwiastował mokrą jesień. Całe wieczory spędzałem na odsłuchiwaniu i wydzieraniu się z Chesterem. Najważniejsza była ta płyta. W domu miałem podeszłą wiekowo wieżę Technics, która strasznie nie lubiła, gdy ktoś kochał bardziej nośniki informacji i muzyki od zmechanizowanego serca wypełnionego laserem. Lecz ja nie miałem zamiaru ustąpić. Nasze zmagania napędzane zupełnie różnymi pobudkami, trwały wystarczająco długo, by móc w tym czasie skosić trawnik o powierzchni 80 arów i wystrzyc porządne stado owiec. W końcu i laser musiał się stępic, bo na zielonym wyświetlaczu, pojawił się tajemniczo brzmiący napis: Track 1. Cytując Marcina Żabiełowicza, gitarzystę popularnego, polskiego(!) zespołu rockowego Hey, którego członkowie mają zniżki u operatora sieci HEYah, rozpoczęło się misterium. Nazwa nu metal nic mi nie mówiła. Tłumaczyłem ją po swojemu: nowy metal (jak się później miało okazać, żaden z tych członów nie pasował do tego zespołu). I możecie mi uwierzyć lub nie: częstotliwość z jaką słuchałem tej płyty, była równa mocy z jaką wybuchł wodór zgromadzony w budynku reaktora nr 3 w japońskiej Fukushimie. Dla lepszego porównania: niczym beknięcie Trolla z przygód zmyślonych przez Terryego Pratchetta. Zaniedbałem szkołę, moją platoniczną miłość, a także mycie zębów po każdym posiłku. Stoczyłem się po prostu. Na szczęście mi się znudziło. Dlatego po kilku latach od tamtych wydarzeń na samą nazwę Linkin Park, po prostu chce mi się wymiotować. I chyba tylko In the End nie prowadzi mojego organizmu na skraj muszli klozetowej. A nowy LP to już inna bajka..

Linkin Park - In The End

Dream Theater - The Mirror

Etap długich włosów i picia taniego wina nadal nie został zamknięty. Wciąż ciągnie mnie do heavy-metalowych brzmień. Wielkim fanem rocka progresywnego nigdy nie byłem, jednak muzyka jaką zaproponowała amerykańska grupa Dream Theater, czyli fuzja powyższego z ciężkim graniem, złapała mnie za gardło szybko i mocno.

Kapela, którą podsunął mi mój sąsiad. Znawca black metalu, Gorgoroth itp.. Pierwsza klasa liceum, przerzuciłem się z Megadeth właśnie na nich. Krótki to epizod, aczkolwiek upalny, słoneczny czerwiec i jego wieczory doskonale pamiętają ten czas, gdy z otwartego okna mojego pokoju roznosiły się solówki Johna Petrucciego. Człowiek był głupi.. ale śmieszny.

Epica - Sensorium

Moim ulubionym stylem w architekturze zawsze był gotyk. Dlaczego? Już wam powiem. To było chyba w drugiej klasie gimnazjum. Do programu nauczania w naszej szkole wprowadzono nowy przedmiot - plastykę przemianowano na sztukę. Czyli w praktyce nic się nie zmieniło, ale... Ten nowy przedmiot prowadziła - też nowa - nauczycielka, pani Bogna. Mówię wam, taką kobietę to ze świecą szukać. Co gorsza, ja w domu nie miałem żadnej świecy. Wiecie jak to jest jak się uczeń zakocha w nauczycielce? Na początku chce jej zaimponować. Więc zacząłem (w końcu!) odrabiać zadania domowe. Zgłaszałem się do każdego pytania, zawsze mając gotową odpowiedź. Zdarzyło się nawet, że po zajęciach czekałem na panią Bognę przed szkołą i odprowadzałem ją do domu (mieszkaliśmy niedaleko siebie). Jaka ona była? Hm, jak gotyk. Lekka, strzelista, bogato zdobiona,z elementami mroku wyzierającego z czeluści duszy.. jeżeli wiecie o czym mówię... Mówię wam, ta kobieta była najwspanialszym przykładem architektury gotyckiej. Niestety, w przerwie zimowej opuściła naszą szkołę i wraz z narzeczonym (bogatym rolnikiem) wyjechała do USA. Tam, podobno, zafascynowana religijnością i kilkuwiekową tradycją Amiszów, przystąpiła do tej wspólnoty, co okazało się ostatecznym zerwaniem kontaktu ze światem, w którym ja grałem nic nieznaczącą rolę.

Pamięć pozostała. Jakiś czas później zainteresowałem się muzyką określaną jako gothic metal. Jak zwał tak zwał. Wokalistka tego holenderskiego zespołu, Simone Simons, wprawdzie nie przypominała mi mojej niedawnej luby, ale głos miała podobny. Może to właśnie był jeden z powodów, dla których muzyka Epici tak strasznie mi się podobała. Śmiało można powiedzieć, że to chyba jedno z ładniejszych odcieni gothic metalu, konkurencyjny może być czarny i bardziej czarny, następnie czarny czarniejszy oraz czarny przeczarno mroczniejszy, czyli ogólnie znany czarny.

Myslovitz - Peggy Brown

Pierwszy kontakt z muzyką Myslovitz? Radiowa Trójka, co bardzo mnie dziwi. Bycie małym szkrabem zobowiązuje do nieustannych zabaw manualnych, a nie interesowania się kulturą, nawet tą osobistą. Miałem jednak to szczęście, że mój starszy brat uwielbiał prowadzić notatki sporządzane przed radioodbiornikiem, w których to zapisywał nazwy wykonawców i utworów oraz ich miejsca w danym notowaniu. Nazwisko prowadzącego trójkową listę przebojów nic mi nie mówiło. I wcale mnie nie interesowało. Chciałem natomiast dowiedzieć się, kim jest ta Peggy Brown. Ta zagadka nie dawała spac małemu Natanielowi. Poszedłem po pomoc do Taty.

- Tato, czy znasz może panią Peggy Brown?
- Nie synku, ale znam Mademoiselle Strip-Tease. Też fajna kobitka.

Wiedziałem, że ojciec słucha radia w telewizji. Koledzy także robili głupie miny i obruszali się tym pytaniem, którego każdorazowe postawienie bodło w najczulszy punkt męskiego ego. Ja jej nie znam? Nie obrażaj mnie! W tym mieście wszystkie kobiety są moje. Nie powiem Ci, bo jesteś jeszcze za mały na znajomość z nią - tak z kolei odpowiadał wujek Andrzej. Ale jego wiarygodność podupadła po kilkumiesięcznych wizytach u psychiatry. Matka udzieliła mi kilka rad skórzanym paskiem i wezwała egzorcystę po tym, jak zapytałem, czy jej twarde białe piersi, podobnie jak u Peggy Brown, też są mleczniejsze niż mleko (u nas w domu to matka biła dzieci paskiem; ojciec mawiał, że szkoda mu paska). Kim jest Peggy Brown? Odpowiedź na to pytanie nie znajdowała się w domu. Musiałem wydorośleć, przejść transformację ciała i fascynację płcią przeciwną, by zrozumieć, że tajemnicza kobieta, o której śpiewał Artur Rojek, to Boguśka z monopolowego. Po kilku głębszych, nawet rzeczywistość staje się rozpustna. Spojeni ciało z ciałem, pałaszujemy siebie nawzajem.

Led Zeppelin - Stairway To Heaven

Miałem chyba z osiem lat, gdy po raz pierwszy uczestniczyłem w czyimś pogrzebie. Chociaż słowo: uczestniczyłem nie jest może zbyt trafne, bo ja raczej statystowałem w tym całym spektaklu (modne dziś określenie otaczającej nas rzeczywistości). Umarła mama dziewczynki z mojego wieku, chodząca do przeciwległej klasy, i to na dwa dni przed akademią, którą przygotowywaliśmy dla naszych mam z okazji ich święta. Podobno jej mama poszła do nieba. Po schodach. Tak przynajmniej mówił ksiądz podczas homilii. Wiem, że kłamał. Skąd? Gdy odchodził mój dobry kolega, Tomek, to ten zamiast się cieszyć, że pójdzie sobie białymi, wypolerowanymi schodami do nieba, mówił: stary, te schody są białe ale z innego powodu. Ja z tych schodów właśnie spadłem na samo dno.

Niebo jest tu na Ziemi. Przynajmniej było zanim nie pojawiły się telefony komórkowe. Usłyszeć dzwonek Stairway to Heaven - toż to piekło, nie niebo. Jeden z najwspanialszych kawałków w historii muzyki. Nadal.

STAIRWAY TO HEAVEN-LED ZEPPELIN

Guns N Roses - Don't Cry

Kaśka, nie płacz! Piwnica tysiąca trupów to horror, nie komedia!

Ewka, nie płacz! Miejsce na Twe babskie łzy się znajdzie!

Iga, nie płacz! Kupię Ci w końcu tego cytrynowego Cif-a!

Julcia, nie płacz! Skąd mogłem wiedzieć, że nie lubisz ciepłej wody!

Baśka, nie płacz! Według mnie masz fajny biust!

Ola, nie płacz! Pojedziemy jeszcze z Twoim tatą na Ukrainę!

Michał, nie płacz! Przecież Cię pocałowałem!

Karolina, nie płacz! Po co ci ta jedynka z przodu!

Ela, nie płacz! Choć tego wina i tak Ci nie daruję!

Mieczysławo, nie płacz! Wiesz, że prędkość ucieczki wynosi 40 000 km/h?!

Każda kobieta, z którą się spotykałem, musiała choć raz przy mnie zapłakać. Powody były różne (patrz wyżej), ale konsekwencje zawsze takie same. Zawsze taki(e) sam(e). Pewnie dlatego, tak lubiłem piosenkę Guns n'Roses. Axl Rose wyglądał jak Bon Jovi, tyle że z Teksasu. Był czas, że lubiłem ich obu. Jak to się wszystko zmienia.

Guns N' Roses Don't Cry

Ta lista wspominkowo-przypominkowa mogłaby urosnąć do rangi zestawienia 56 najważniejszych piosenek naszego młodzieńczego buntu muzyczno-hormonalnego, dlatego liczba 9 jest ok i nie zostanie rozszerzona o ani jeden numer.

Prawdopodobnie jest to szał! Wieje halny po pieronie, więc idę puszczać latawca. Kupiłem sobie kiedyś latawiec, ale nie umiał on latać; może teraz lepiej mu pójdzie, gdy poszedł "siedzieć" na strych.
Na halny!

Lubię taką pogodę, bo wiatr zamiata jak diablik z Liwca z powieści Lewandowskiego. Czytał ktoś?
Jeśli lubicie klimaty szlacheckie, jeśli cieszą Was diabliki i diabły oraz honorowi Polacy to przeczytajcie "Diabłu ogarek".

Pozdrawiam i życzę miłego Coctail Party.

Dj Lutto Lento - Death Beam

2011-11-30T17:35:00.000+01:00

Dj Lutto Lento - Death Beam

Sangoplasmo Records

2011

Do fascynacji serbskim wynalazcą, Nikola Teslą przyznawało się wielu artystów. W filmie Jima Jarmuscha Kawa i Papierosy, Jack White, grający samego siebie, pokazuje swojej siostrze własnoręcznie wykonany transformator Tesli. W 2008 roku, polska grupa Silver Rocket, dowodzona przez Mariusza Szypurę, oddała hołd temu genialnemu człowiekowi poświęcając mu całą płytę. Jego życie i wynalazki stały się także inspiracją dla Lubomira Grzelaka, wrocławskiego artysty dźwiękowego, tworzącego jako Dj Lutto Lento. Kaseta Death Beam to część dźwiękowej instalacji we wrocławskiej galerii Czarny Neseser, poświęconej właśnie Nikoli Tesli (Longing for Tesla).

Death Beam to dobry przykład na poparcie tezy, iż plądrofonia trzyma się świetnie. Od czasu Johna Oswalda, który nakreślił podstawowy wzór na opisywanie tego terminu, wielu artystów powiesiło sobie plakat z tą regułką nad łóżkiem. Wystarczy wspomnieć o legendarnej już grupie Negativland, rodzimym Skalpelu czy w pewnym sensie nawet o nowej płycie Oneothrix Point Never, która wykorzystuje techniki plądrofoniczne. Muzyka Dj-a Lutto Lento składa się głównie ze spowolnionych, pokrojonych promieniem śmierci fragmentów znanych i nieznanych utworów muzyki pop, r&b i rap. Kaseta Death Beam zbudowana jest z dwóch takich utworów, po siedemnaście minut każdy. Spowolniony beat, dopasowujący się do nazwy projektu (kto zna włoski ten wie), rozlewające się po brzegach kasety zniekształcone odgłosy, milion woltów w powietrzu. Nie ma przeciwwskazań by nie wyobrazić sobie pracującego Teslę w swoim słynnym laboratorium. Rezultatem tych zabiegów (znaczy się plądrofonicznych poszukiwań) są dźwięki, które brzmią tak, jakby muzykę techno sprasować, włożyć do kosmicznej sondy, wysłać w kosmos w kierunku Jowisza i odbierać zagłuszone sygnały potwierdzające istnienie sondy oraz planety. Obie piosenki Untitled 1 i 2 kojarzą się też z filmowymi obrazami. Dla jednych będzie to niskobudżetowy horror z kraju kwitnącej wiśni, a dla innych świetna muzyczna alternatywa służąca jako soundtrack do eksperymentalnych dzieł Mayi Deren, nielubiących kompozycji Teiji Ito. Ta muzyka podobnie jak sławny transformator jest niebezpieczna. Połączenie fascynujących kolażowych tekstur z polem elektromagnetycznym, w którym wytwarza się wysokie napięcie tajemniczych dźwięków, prowadzi do częstych poparzeń narządu słuchu. Dlatego z Death Beam należy obchodzić się bardzo ostrożnie.

Death Beam do kupienia w limitowanym nakładzie 23 sztuk na stronie wytwórni Sangoplasmo Records. (nakład został wyczerpany!). Tam również istnieje możliwość zakupu - także limitowanego - mixtape'u (giallo morto mixtape) stworzonego przez Lutto Lento i zawierającego utwory charakterystyczne dla włoskich filmów, określanych terminem giallo.

Sangoplasmo Records
http://luttolento.tumblr.com/

A gruz kto będzie woził?

2011-11-27T18:12:00.001+01:00

Kombajn do Zbierania Kur po Wioskach - Karmelki i gruz

Mystic Records

2011

Słodko-gorzkie karmelki i gruz.

Kombajn zbiera kury już od 10 lat. Przez ten czas za kierownicą tej maszyny doszło do wielu personalnych zmian, lecz muzyka pozostała ta sama. Pamiętam jak nic swój pierwszy kontakt z tym zespołem. To był piątek i kolejne notowanie trójkowej listy przebojów. Utwór Warszawa. Na początku myślałem, że to nowe Myslovitz, ale brak wokalu Artura Rojka kazał szybko zakopać tę pierwszą myśl głęboko, pod dużą warstwą masła i wstydu. Żartem powiedziałem, że całkiem niezłe to jest. Tak się to wszystko potoczyło, że na -naste urodziny otrzymałem Ósme Piętro. Co ciekawe, w zakładach, które prowadziłem ze znajomymi, głównym faworytem do zamknięcia w ozdobny papier i zaadresowania do moich rąk był wówczas najnowszy album mysłowickiego zespołu (Skalary, mieczyki, neonki). Los jednak chciał inaczej. I jak zwykle wiedział lepiej. W porównaniu do Myslovitz, którzy od Miłości w czasach... ciągle nie mogą nagrać jednej, równej płyty, grupa z Nowego Dworku (czyli z końca świata) przerywając pięcioletnią ciszę, powraca z trzecim albumem, który nie jest najlepszym w ich karierze, jednak solidny poziom wciąż został utrzymany. KDZKPW to wiarygodna marka, nadal bez awarii.

Głównym paliwem zespołu nadal pozostają teksty Marcina "Zagana" Zagańskiego. Każdy może je interpretować na swój własny, niepowtarzalny sposób; część nie zostawi suchej nitki na wokaliście KDZKPW i oskarży go o grafomanię, ale większość, osłuchana już w liryce tego pana, znów zachwyci się linijkami typu: Lubię, gdy mówisz, że potrzebny jestem/jak nowotwór albo Poszłabym za tobą w świat/lecz tak trudno być kobietą na obcasach. Jednym może się wydawać, że teksty na trzeciej płycie są bardziej zrozumiałe i dosadne, ale... Darujmy sobie roztrząsanie tej kwestii, kto lubi zabawę słowem i doszukiwanie się ukrytych znaczeń, dla tego KDZKPW jest już bardzo dobrze znany. Natomiast muzycznie Karmelki i gruz różnią się od swojego poprzednika. Lewa strona literki M była raczej stonowana jeśli chodzi o rockową ekspresyjność, za to najnowszy album to najmocniejsza, rockowa płyta w dorobku lubuskiej grupy. Ta siła mieni się wszystkimi odcieniami gitarowej muzyki: od delikatnych, niemal melancholijnych dźwięków (początek utworu tytułowego, gościnnie reprezentowanego przez Natalię Fiedorczuk), po gitarowe zgrzyty, sprężenia i krzyki w Gwiezdnej tragedii. Karuzela kręci się wesoło, a Ty w Wysokich obcasach (i nie chodzi tu o dodatek do Gazety Wyborczej) odgrywasz przede mną cały ten cyrk. Smolikowy słoń (Smolik zajął się masteringiem płyty) wędruje po świecie zbierając gruz i przerabiając go na karmelki o smaku słoniny. Gitara Pawła Koprowskiego wciąż decyduje o specyficznym brzmieniu Kombajnu, dzięki któremu nie mylimy tego zespołu np. z Myslovitz (mnie się to przytrafiło, ale na samym początku - moje alter ego mi wybacza) Fantastyczną robotę odwalił Witek Przepióra, którego bas tak wspaniale kręci słuchaczem (w najlepszym na płycie Dubrowniku), iż może się zakręcić w głowie bez wchodzenia na karuzelę. Znane od jakiegoś czasu Tornado powciągało wpływy noise'u i shoegaze'u, a Tulipan i ćma spodoba się długowłosym fanom Legii Warszawa i Lecha Poznań.

Było słodko, a my dbając o wasz stan uzębienia proponujemy zjeść też coś zdrowego i nie koniecznie łechcącego podniebienie i zmysły. Może gorzka czekolada? Nie najlepszy to przykład (chociaż jest zdrowa), ale niech będzie. Gorzko jest, bo Karmelki i gruz nie są tak przebojowe jak dwa poprzednie wydawnictwa. Materiał nagrywany na żywo (przez Macieja Cieślaka) jest dość męczący do słuchania na słuchawkach (pewnie takie było założenie - przenieść koncertową energię na płytę - szkoda, że zapomniano o uszach słuchającego), a i jego dotarcie do słuchacza wydłużyło się do minimum trzech przesłuchań. Ósme piętro i Lewa strona literki M nie są oczywiście albumami stricte popowymi, ale ich potencjał jako zbiór chwytliwych piosenek był niewspółmiernie wyższy. Na trzecim albumie tylko Wysokie obcasy i Zegary mają taką siłę. Te trzy powody obniżają końcową ocenę rozstrzygając o scharakteryzowaniu Karmelków i gruzu jako najsłabszej płyty w ich karierze. Słowa pocieszenia? W roku pańskim 2011 niewiele polskich płyt było lepszych.

Do nazwy grupy zdążyliśmy się przyzwyczaić, w odróżnieniu do stacji radiowych, które Kombajn traktują jako maszynę rolniczą (poza Trójką, oczywiście). Karmelki i gruz nic tutaj nie zmienią, ale wiernych fanów utwierdzą w przekonaniu, że dobrze wybrali. Prawdziwą moc KDZKPW pokazuje na koncertach, więc gorąco Was na nie zapraszamy. My też tam będziemy.

Narobiło się magistrów, doktorów, profesorów. Nie ma do kogo, ty złamasie, powiedzieć. A gruz kto będzie woził? Kombajn.

Ocena: -7/10

Oneohtrix Point Never - Replica

2011-11-25T18:38:00.000+01:00

Oneohtrix Point Never - Replica

Software

2011

Nigdy nie bądź w stu procentach pewien obrazu, na który spoglądasz w lustrze...

... bo może się okazać, że jesteś wampirem z makaronem na czaszce, zamiast włosów. Daniel Lopatin w tym roku zaserwował już nam futurystyczne dźwięki wraz z kumplem Joelem Fordem, i o ile tamten materiał nie był w stanie utrzymać jednolitego, równego poziomu, tak Replica to moim zdaniem najlepsza rzecz jaką do tej pory Lopatin stworzył. Zainspirowany okładką magazynu Weird Tales oraz reklamami, które siały spustoszenie w latach 80., zapożyczył parę sampli z tychże, zapętlił i rozniecił na nowo wiarę niektórych ludzi w rolę jaką we współczesnym świecie odgrywają maszyny. Można przecież spotkać się z opiniami, iż Replica to post-apokaliptyczna wizja, przywodząca Łowcę Androidów, w której to maszyny są bardziej ludzkie od człowieka.

Zresztą cały ten muzyczny klip, jakim jest Replica, rozpoczyna się od kawałka zatytułowanego Andro. Mimo, że Lopatin nie chce, by jego muzykę traktowano jako zbiór ultra-nostalgicznej muzyki, to właśnie takie cechy należy przypisać pierwszemu trackowi na płycie (ostatnie 30s to istne, futurystyczne Kongo). Drugim, z lekka rozmarzonym jak i zanurzonym w głębiach oceanu utworem jest Submersible, który najbardziej przypomina dokonania Lopatina z przeszłości. Reszta jest zdecydowanie bardziej różnorodna. Album zbudowany jest na repetycjach, pojedynczych dźwiękach pianina (tytułowa Replica mocno nawiązująca do Amnesiaca i solowego Thoma Yorke'a), postrzępionych wokalach (Child Soldier) etc. Czy takiego Oneohtrix Point Never spodziewała się muzyczna gawiedź, siedząca przy barowym kontuarze i popijająca kolorowe koktajle sporządzone z Rifts i Returnal?

Replica to jedna z najlepszych płyt tego roku - możecie wierzyć lub nie zdaniu, które zostało stworzone i wyświetlone przez komputer. Albo przez wampira.

Ocena: +8/10

Oneohtrix Point Never - Replica by Mexican Summer

Muzyka Końca Lata - PKP Anielina

2011-11-21T20:54:00.001+01:00

Jeszcze śniegu nie widziałem, mróz ledwie mrozi, do prawdziwej zimy daleko.. A jednak już zdążyłem zatęsknić za ciepłym słońcem i jeszcze cieplejszymi nocami, spędzanymi spacerując za rękę po Kazimierzu.

Już zakończyliśmy lato tej jesieni, ale gdybym tego nie zamieścił, to byłoby mi zimno przez całą zimę. A naprawdę nie lubię marznąć niepotrzebnie.

Na prawię każdą chorobę mamy lekarstwo na naszej Ziemi. Katar, który kiedyś był śmiertelny i oznaczał opętanie przez złego ducha, za karę niebywałego lenistwa jest dzisiaj też karą za lenistwo nie sięgnięcia po szalik.. Lecz przynajmniej można go przeżyć! Czy taka ospa, bach bach, 3 tygodnie w domu i zdrowyś. Niegdyś była oskarżona o ludobójstwo. Zwykłe skaleczenie w duży palec: kiedyś, gangrena i kaput. Teraz woda utleniona, gaza i plaster i wesoło sobie chadzam dalej.

Nauka, medycyna, szamanizm, magia, zielarstwo poszło daleko na przód, jednak jest pewna dolegliwość na, którą mimo olbrzymiego doświadczenia leczących (bo sami dość często przeżyli tą chorobę) jak i chorujących od wiek, wieków nie znaleziono oczywistego lekarstwa na złamane serce. Dolegliwość stara jak świat, a mimo to nieodgadniona na dobre. Złamane serce można skleić ale blizna zostanie, na zawsze i czasami zapiecze albo i zakrwawi.. Jestem wierzący, wierzę w lekkie zdolności znachorskie magów i uzdrowicieli. Przeglądając ich rejestr, zaciekawiła mnie pewna nazwa grupy znachorów, taka niepasująca do reszty hochsztaplerów. Po przeczytaniu ich referencji i udokumentowanych "cudownych" uzdrowień, zarejestrowanych na 3 płytach cd, stwierdziłem, że wiary im dać nie mogę ale przetestować ich kurację na swoim koledze spróbuje. Biedak musi przestać już pić, próbując gorzałką zszyć tą wielką ranę. A serce tylko bulgocze i pije razem z nim. Na początku oczywiście się opierał, lecz dzięki upojeniu %, marne to były protesty z jego strony wobec jego silnych przyjaciół. Usadowienie na krześle, związanie mocnymi węzłami kończyn i terapia rozpoczęta. By na daremno nie wydawać pieniędzy na właściwe leczenie, postanowiliśmy spróbować z ich repertuarem uzdrowicielskim z ostatniego wiosennego seansu, umieszczonego w sieci. Było widać, jak alkohol wyparowuje z piersi nieszczęśnika, jak serce odzyskuje rytm, jak energicznie pompuje krew, jak zdrowy uśmiech powraca na twarz.

Na pytanie: "Co to było?!"

Odpowiedziałem: "Muzyka Końca Lata, baranie.."

Muzyka Końca Lata zasługuje na gratulacje od samego Hipokratesa i prezydenta Komorowskiego. Gdyby bardziej skupili się na medycynie niż na muzyce, pewnie by byli bogatsi, bo "złamane serce" to biznes dochodowy, ale nie sądzę by byli szczęśliwsi.

Koniec wakacji obfituje w takie stany zdrowia, nieszczęśliwe miłości i nieszczęśliwe rozłąki.. (Co po niektórzy tylko mają odrobinę szczęścia:) ) więc pewnie dlatego PKP Anielina ukazała się już na początku wiosny. Sprytne. I tak, gdy jeszcze komuś koniec lata zrobił wyrwę w sercu i cierpi dalej, niech przeczyta ten post, niech posłucha tej muzyki. To jest dla nich, to jest o NICH.

Mińsk Mazowiecki chwali się tym, że tutaj właśnie swe pierwsze kroki, stawiał wyżej wymieniony zespół. Krótka historia w datach:

2002 - Bartosz Chmielewski zakłada zespół, solowy.

2004 - zespół solowy zamienia się w kwartet.

2005 - Wiśniewskie manewry wojskowe zwycięża Muzyka Końca Lata, nagroda to wspólna trasa z Happysad.

2006 - Jedno wesele, dwa pogrzeby. Debiutancka płyta.

2007 - 2:1 dla dziewczyn. Druga płyta.

2011 - PKP Anielina. Trzecia płyta.
2011 - Udział w projekcie "Męskie Granie".

Personel medyczny oraz specjalizacja grupy:

Bartosz Chmielewski - gitara, wokal

Marcin Biernat - gitara, wokal

Ola Bilińska - wokal

Piotr Majszyk - gitara basowa

Dariusz Gosk - perkusja
oraz gościnnie konsultacji udziela Magdalena Turłaj "Karotka". (nic nam nie mówiąc czmychła do zespołu).

PKP Anielina, w tym tkwi cały czarodziejski sekret wyciągania drzazg z serca. Po wysłuchaniu całego repertuaru, po zmierzeniu się z nim, dochodzę do wniosku, że jest to najbardziej optymistyczna grupa w Polsce. Specyficzne jak dziadkowe wino. Niewyobrażalna siła sprawcza, niczym palec Boży wprawia w drganie całe ciało. Ożywia na nowo zmysły, duszę i przede wszystkim umysł z sercem. Jest ukojeniem, jest takim plastrem nasączonym ziołami, miodem i bzem. Eteryczny zapach wpływający na poprawę humoru i myślę, że naprawdę potrafi uleczyć.

Wszystkie piosenki zasługują na uznanie, każdy utwór ma w sobie wit. C, penicylinę oraz apap więc zalecana jest dawka cało płytowa, 12 utworów co 2 godziny.

To utwór, który dość przypadkowo acz dokładnie opisuje ostatni miesiąc mojego życia.

Powiem tak, nie inaczej.. 8/10!!

Pozdrawiam "chłodną piątką", Nataniel Rozental.

Aktorki, przez które aktywuję funkcję Slow Motion

2011-11-20T18:12:00.000+01:00

Post ten jest hołdem dla wszystkich kobiet, bo każda z Was - drogie panie - jest wyjątkowa. Każda ma coś, co odróżnia ją od innych kobiet. I ta różnorodność połączona z inteligencją i urodą daje taki efekt, że my - mężczyźni, nie potrafimy wyobrazić sobie bez Was życia. Oto krótka lista najpiękniejszych aktorek, które nawet beznadziejny film, dzięki swojemu kunsztowi aktorskiemu i urodzie, potrafią zamienić w dzieło, do którego z przyjemnością się wraca.

Monica Bellucci - włoska piękność to kobieta idealna. Moja prywatna opinia brzmi: Bóg stwarzając piękno myślał o Monice Bellucci. Zaczynała jako modelka, sławę zyskała jako aktorka. Grała u Tornatore, u Francisa Forda Copolli i współpracowała z braćmi Wachowskimi. Z całą pewnością godnie zajmie miejsce po Sophie Loren czy Claudii Cardinale, dwóch innych włoszkach, których pragnął świat.

Film z udziałem Monici Bellucci, który musisz obejrzeć: Malena (2000)

Anna Karina - ta francuska aktorka duńskiego pochodzenia, paraliżuje widza zniewalającym uśmiechem i spojrzeniem. Muza Godarda, Viscontiego i Cukora, zaczynała od małych ról w reklamie mydła i płynu do kąpieli. Od jakiegoś już czasu nie występuje w filmach, lecz prezentuje swe zdolności wokalne, koncertując w różnych miejscach świata. Dwa lata temu była w Polsce na festiwalu Off Plus Camera w Krakowie. Do tej pory nie mogę sobie wybaczyć, że mnie tam wtedy nie było...

Film z udziałem Anny Kariny, który musisz obejrzeć: Kobieta jest kobietą (1961)

Emmanuelle Beart - nie jest tajemnicą, że moja osoba ma wrodzoną słabość do pań znad Sekwany. Większość kinomanów kojarzy ją pewnie z filmu Mission: Impossible, gdzie grała u boku Toma Cruise'a. Zjawiskowa, o niebanalnej urodzie, pięknych, dużych oczach i ponętnych ustach. Taka właśnie jest Emmanuelle Beart.

Film z udziałem Emmanuel Beart, który musisz obejrzeć: Manon u źródeł (1986)

Lotte Verbeek - tę holenderską piękność odkryłem całkiem niedawno. Nakręcony w 2009 roku obraz Nic Osobistego Urszulii Antoniak to opowieść o samotności z wyboru, o miłości i potrzebie posiadania bliskiego rodzącej się z samotności. To współczesna opowieść o otaczającym nas świecie, gdzie pomimo tego, że człowiek kocha, to i tak czuje pustkę. Lotte to jedna z najlepiej obiecujących aktorek młodego pokolenia. I najpiękniejszych. Teraz jej talent i urodę możemy podziwiać w serialu Rodzina Borgiów. Dlatego musiałem zakupić pakiet z HBO.

Film z udziałem Lotte Verbeek, który musisz obejrzeć: Nic osobistego (2009)

Isabelle Adjani - w jej żyłach płynie niemiecka i algierska krew. Uznana za jedną z najwybitniejszych francuskich aktorek. Ze słabości do jej wdzięków spowiadało się wielu mężczyzn, m.in. Marcin Świetlicki. Mężczyźni mają zakodowane, że są niezbędni, a nie są. Kobiety takie jak Adjani - wręcz przeciwnie.

Film z udziałem Isabelle Adjani, który musisz obejrzeć: Camille Claudel (1988)

Penelope Cruz - muza Almodovara, hiszpański temperament, kusicielka. W każdym filmie zachwyca, nikt też nie pali papierosów tak w zmysłowy sposób jak ona. Zagra w najnowszym filmie Woody'ego Allena, którego szczegóły są na razie (jak zawsze) owiane tajemnicą.

Film z udziałem Penelope Cruz, który musisz obejrzeć: Volver (2006)

Golshifteh Farahani - jest córką irańskiego aktora i reżysera teatralnego Behzada Farahaniego. Od najmłodszych lat jej zainteresowania orbitowały wokół muzyki i filmu. Była członkiem grupy rockowej, gra na fortepianie, lecz prawdziwą sławę Farahani przyniosło kino. Występowała u Ghobadiego, Ridley'a Scotta i Asghara Farhadiego. Świetna aktorka i piękna kobieta. Zresztą, wszystkie irańskie kobiety są piękne. W ogóle kobiety są piękne...

Film z udziałem Golshifteh Farahani, który musisz obejrzeć: Co wiesz o Elly? (2009)

Marilyn Monroe - przygoda z tą aktorką rozpoczęła się rok temu i nic nie wskazuje na to, by szybko się zakończyła. Przeczytałem chyba wszystkie dostępne publikacje o jej osobie, obejrzałem prawie wszystkie jej filmy. Otacza ją aura schyłku wielkiego Hollywood, skandale obyczajowe, które zapoczątkowały przemiany społeczno-obyczajowe w latach 60. w USA. Piękna i utalentowana aktorka, nieszczęśliwa kobieta.

Film z udziałem Marilyn Monroe, który musisz obejrzeć: Pół żartem pół serio (1959)

Juliette Binoche - kolejna aktorka z Francji, której "prawdziwa" kariera rozpoczęła się od ról u Godarda i Kieślowskiego. Stopniowo ukazywała swój potencjał, co w 1996 roku przyniosło jej Oscara za rolę w filmie Angielski Pacjent i dziesiątki innych nagród. Kobieta piękna, której uroda wraz z upływającym czasem nadal zachwyca i onieśmiela. Nawet w reklamie francuskiego banku.

Film z udziałem Juliette Binoche, który musisz obejrzeć: Czekolada (2000)

Claudia Cardinale - niedawno gościła w naszym kraju, gromadząc wokół siebie tłumy ludzi. Nic dziwnego. Mimo upływu czasu Claudia wciąż zachwyca kinomanów i zwykłych ludzi. I zawsze można obejrzeć filmy z jej udziałem - bez niej ich magia nie byłaby czymś wyjątkowym - stałaby się powszechna. Nawet dziki zachód "zyskiwał piękno" i łagodność dzięki Claudii.

Film z udziałem Claudii Cardinale, który musisz obejrzeć: Osiem i pół (1963)

Barbara Brylska - polska aktorka, która zrobiła wielką karierę w Rosji (wtedy jeszcze w ZSRR). To, co podoba mi się u Pani Brylskiej najbardziej - oprócz oczywiście znakomitych ról - to te z lekka tajemnicze i intrygujące spojrzenie. Nawet egipski faraon nie mógł się mu oprzeć, a co dopiero nasz mały rycerz, Wołodyjowski.

Filmy z udziałem Barbary Brylskiej, które musisz obejrzeć: Anatomia miłości (1972) oraz Faraon (1966)

Mia Farrow - jej urokowi uległ Frank Sinatra (chociaż on w zasadzie dość często ulegał) i Woody Allen. Małżeństwo z tym ostatnim zakończyło się obyczajowym skandalem. Ja jednak Mię Farrow pamiętam jako kobietę o słodkim, dziecięcym głosie w Rosemary's Baby i Wielkim Gatsby. Kobiety obcięte "na zapałkę" też wyglądają uroczo.

Film z udziałem Mii Farrow, który musisz obejrzeć: Dziecko Rosemary (1968)

Anna Dymna - może to tylko moja osobista opinia, ale uważam, że prawie każda rola, w którą wciela się Pani Ania, nabiera jakiegoś dziwnego, trudno wytłumaczalnego blasku. I nie ma tu zasługi scenarzysty czy reżysera - to od niej bije jakaś naturalna jasność, doniosłość, wdzięk i naturalność. Nie dość, że bardzo utalentowana aktorka, to jeszcze człowiek o szlachetnym sercu. Że Janosik wybrał Marynę....

Filmy z udziałem Anny Dymnej, które musisz obejrzeć: Kochaj albo rzuć (1977) oraz Tylko Strach (1993)

Definitywny koniec lata

2011-11-18T18:21:00.001+01:00

Work Drugs - Aurora Lies

2011

Lato tego roku zastąpiło jesień, więc jego koniec świętujemy dopiero w drugiej połowie listopada.

Jaki przymiotnik najlepiej charakteryzuje letnią, wakacyjną, słoneczną muzykę? Lekka. Tak, czerwcowo-lipcowo-sierpniowe dźwięki muszą być przede wszystkim lekkie, chwytliwe, melodyjne i ... wiele innych określeń, synonimów, które można im przypisać. I taka właśnie jest muzyka duetu z Filadelfii. Work Drugs oferuje państwu beztroskie spędzenie kilkudziesięciu minut na wyspach Kajmana, z błękitem nieba nad głową i gorącym piaskiem pod waszymi ogromnymi stopami.

Aurora Lies to pierwszy ich album (taki prawdziwy). Debiut całkiem przyzwoity. To nie jest czysty chillwave, dream pop czy balearic (zresztą tego ostatniego jest tu najmniej). Ten drink w postaci dziewięciu piosenek został sporządzony według tajemnej receptury bezzębnego meksykanina, mieszkającego nielegalnie w Stanach Zjednoczonych Ameryki. "tajemna receptura" = tajemnica poliszynela. Metodą prób i błędów, wymieszał ze sobą wszystkie dostępne i zaakceptowane składniki (chillwave, dream pop, smooth, lo-fi, yacht) i w ten sposób stworzył drink Aurora Lies. Słychać tu Szwecję, szczególnie Boat Club, połowę wykonawców wciśniętych do chillwave'u (Work Drugs zaliczają się do tych bardziej smooth) i tysiące innych, którzy tworzą muzykę w lecie i dla lata. Na pochwałę zasługuje Swimmer Girl i jej wokale chowające się w oceanicznej wodzie oraz przebojowy Catalina Wine Mixer. Warto sprawdzić ich poprzednie wydawnictwa, gdzie można natknąć się na całkiem niezłe kompozycje jak n.p. Third Wave lub też posłuchać akustycznych wersji tej i innych piosenek nagranych gdzieś na Kajmanach (Cayman Islands Sessions).

Odstępstwa od reguły nie ma - Aurora Lies to produkt krótkotrwały, szybko się psujący i cieszący duże dzieci przez zaledwie kilka godzin. Lecz to nic dziwnego jeżeli mówimy o tego typu muzyce. W moim osobistym rankingu najcieplejszym krajem tego sezonu była Finlandia.

http://workdrugs.wordpress.com/

Ocena: +6/10

***

Skoro już zajmujemy się pożegnaniem lata A.D. 2011 to jeszcze parę słów o jednej płycie. An Album by Korallreven.

Prawie dwa i pół roku czekania na dziesięć piosenek, spośród których połowa była znana zanim jeszcze ułożono tracklistę. Szwedzki duet, Tjäder and Joons, nie jest tytanem pracy (szczególnie ten pierwszy; wystarczy spojrzeć na dyskografię The Radio Dept.), więc debiutancki album skleili z wydanych wcześniej singlów i uzupełnili go wypełniaczami typu Pago Pago. Niestety, Korallreven nie jest i nie będzie drugim Air France. Myślę, że lepiej postąpiliby, gdyby ta dziesiątka była kolejnym ich mixtape'em. A tak samo The Truest Faith się nie obroni. Bogu dzięki, że jest jeszcze panna Bergsman (i Barwick), która swoim głosem potrafi ze słabego utworu wykreować główny punkt programu (Honey Mine).

Jeżeli to jest piczforkowy soundtrack do romantycznych schadzek, myśli frywolnie płynących do beztroskiego życia wypełnionego spokojem i miłością, to ja pierdolę ten świat.

Ocena: -5/10

Wszyscy jesteśmy mutantami

2011-11-17T19:22:00.001+01:00

Kobiety - Mutanty

Thin Man Records

2011

Z Kobietami jest przyjemnie.

Od czasów II wojny światowej nie było dekady by wielkie mocarstwa (niepotrzebne słowo, wiem) nie testowały na ludziach i zwierzętach najnowszych technologii, zwłaszcza tych podpisanych niebieskim flamastrem jako militarne. W 86' wszyscy bali się Czarnobyla, w 2011 Fukushimy. Rządy zapewniają nas, że wszystko jest w porządku, nie ma zagrożenia dla ludzi. Jednak wystarczy przyjrzeć się ludziom wokół, by dostrzec, że coś jednak nie gra. Spory procent światowej populacji stanowią mutanty.

Grzegorz Nawrocki też jest takim mutantem, bo w jego materiale genetycznym doszło do trwałej zmiany niebędącej wynikiem rekombinacji. Ta trwała zmiana polega na nieustannym szlifowaniu wysokiego poziomu, z którego Kobiety nie chcą i nie zamierzają spaść. Chociaż zazwyczaj z dziewczynami (kobietami) nigdy nie wie się co i jak, to te trójmiejskie Kobiety są oazą spokoju i można na nich polegać jak na Zawiszy. On(a) podobnie jak Kopernik też była kobietą. Po czterech latach połowicznej ciszy (wszakże ukazało się w tym czasie Kobiece dvd), zespół powrócił z nowymi piosenkami. I przywitał słuchaczy, jak zwykle zresztą, znakomitym singlem - We Are the Mutants - który wsparł rodzimą, komercyjną stację w popularyzacji ogromnej małpy. Mamy tu także niezwykle chwytliwe refreny z wcinającą się trąbką Ziętka (Miłość to mit). Amanta włoskiego i światowego kina (ach, Marcelo Mastroianni) zastąpiła suczka Łajka (w zmysłowym utworze o takiej samej nazwie, zbudowanym na subtelnych dźwiękach pianina i smyczków) oraz Johnny Cash, który odnalazł Nowy wspaniały świat. Kobiety stworzyły płytę ociekającą bogactwem aranżacyjnym, a przy tym nie zatarły ducha poprzednich wydawnictw. Od początku słychać ten specyficzny sound, który staje się marką samą w sobie - może by ją opatentować? Teksty Nawrockiego wciąż są na tym samym wysokim poziomie - do opatentowania?

W każdej konwencji, na którą porywają się trójmiejskie Kobiety - czy to będzie podskórny folklor w Guru, czy westernowa scenografia w Deadman - czarują one swoim niezaprzeczalnym wdziękiem. Gdy już nie masz więcej sił, to puść sobie Mutanty i głosuj na te Kobiety w kolejnych konkursach Mjuzik Miss Polonia.

Ocena: 8/10

poDAWAJ! dalej

2011-11-16T21:28:00.001+01:00

Przyjęło się, że we współczesnym świecie trzeba ciągle brać. I nie sposób zmienić tego nawyku, gdy w Twoje ręce wpada taka miła niespodzianka. Kolejna, której nadawca pochodzi z Wrocławia. Coś dobrego dzieje się w tym mieście, co budzi moje zaniepokojenie o pozostałe sceny muzyczne w Polsce.

dawaj! (z małej litery i z akcentem na drugie a) to duet, który tworzą Julcia Kwietniewska i Krzysiek Birowski. Projekt ten bazuje na polskich tekstach śpiewanych przez Julcię. Krzysiek natomiast odpowiada za stronę muzyczną całego przedsięwzięcia. dawaj! to także odskocznia od hałaśliwych gitar, które towarzyszą tej dwójce w zespole Robot House - przecież każdemu należy się chwila odpoczynku. Dwuosobowy projekt skupia się na tworzeniu ładnych piosenek, lekko melancholijnych, którym można przykleić łatkę indie rock czy folk rock, ale my nie o tym chcemy mówić. To, co najbardziej podoba nam się w ich muzyce, to ta efemeryczna nutka psychodelii, która niepozornie wkrada się w te utwory nadając im niejednoznacznego charakteru - dlatego też katalogowanie tej muzyki nie ma sensu. Każdy nazwie ją po swojemu (niech wam wystarczy definicja: ładne piosenki).

Cztery utwory, których można posłuchać na ich Fejsbuku (+ koncertowy Roland), to psychodeliczne, muzyczne delicje, którymi można się długo delektować lub też jeść łapczywie. Jak kto lubi. Słychać tu wpływy Ścianki, ale tej z Białych Wakacji (niezwykle intrygujący Paciorek i równie frapujący Ty zawsze prowadzisz). Mnie samego najbardziej uwiódł Utwór o rzecze, wielowarstwowa kompozycja, w której dosłuchuję się (w początkowej i końcowej części) dźwięków charakterystycznych dla Davida Robacka - nie ma przeciwwskazań by powtórzyć ją jeszcze sto razy lub tysiąc. Na 3 wita nas altówka i przesterowana gitara, która tworzy niemal shoegaze'ową muzyczną ścianę. Całość jest lekka, dzięki czemu słucha się tego znakomicie. Trzeba przyznać, że dawaj! jak i spokrewniony Robot House posiadają niezwykłą zdolność do tworzenia chwytliwych melodii. O takie zespoły, mimo ekspansji internetu, wciąż trudno, więc jest się z czego cieszyć (to zdanie ma charakter wybitnie subiektywny).

dawaj! ma już za sobą klubowy debiut jak również prezentację w najpopularniejszym programie Polskiego Radia - w Trójce. Wciąż jednak doskwiera im brak popularności, rozpoznawania na ulicach, błagalnego proszenia o autografy, pomyłek typu: czy to nie jest przypadkiem gitarzysta Sonic Youth albo czy ta pani nie była wczoraj u Oprah'y? Nie dawajcie dzieciom grzybów! Dbajcie o ich rozwój obdarowując ich tego typu muzyką. Zamiast brać - dawaj!. Kto żyw i ci, którzy mają konta na najpopularniejszych portalach społecznościowych - poDawaj! dalej.

Lubię to! - dawaj!

Dom Snów

2011-11-12T17:05:00.000+01:00

Dom Snów
reż. Jim Sheridan
2011

Śniłem, w sumie jak praktycznie zawsze kiedy śpię.. Śniłem o tym, że wraz z moim kolegą zostaliśmy napadnięci przez bandę hooligans. A my, że w walce zostaliśmy wychowani, niczym Spartanie wyszkoleni, gibcy jak Rocky Balboa, "tańczyliśmy" na asfaltowym ringu jakim był parking, doprowadzając oprawców do szału. Wszystko by było fajnie, ale się potknąłem na dziurze i dostaliśmy bęcki. Na szczęście to tylko sen;) I dobrze o tym wiedziałem, bo obudziłem się z całym zestawem moich prostych zębów.

Lecz nie zawsze musi tak być, jestem pewien, że nie raz zdarzyło się Wam mylić jawę ze snem, albo sen z jawą. Jak kto woli. Ja osobiście, oczywiście należę do tego grona.

Przykład:

Kilka lat temu, obejrzałem niezły horror "Bunkier SS" (swoją drogą mogę śmiało polecić go wielbicielom dreszczowców z wybujałą wyobraźnią) i tak: śpię sobie smacznie i nagle o 3 w nocy ze ściany za moim wezgłowiem łóżka wyłania się olbrzymia czaszka!! Zasłona łopocze od tajemnej siły, wiec ja w krzyk, i łup pięścią w zasłonę, a co za tym idzie w ścianę! Aaaaaaaaaaaauuuuuua!!

Szok, wiem..

Śmiechowsko? To proszę się postawić w moim miejscu.. Fajnie?

Zdarza się, że realizm snów powala na kolana nasz umysł i jego poczucie rzeczywistości.. Wtedy może to być najgorsze albo i najpiękniejsze 30 sekund skołowania. W niektórych przypadkach ma to głębsze podłoże, które trudno wyjaśnić, ciężko zrozumieć i niewyobrażalnością jest pogodzenie się z rzeczywistością/snem. Po filmie jaki ostatnio obejrzałem w kinie z moją dziewczyną, dezorientacja umysłu i serca trwała jeszcze wiele godzin po wyjściu z sali kinowej..

"Dom snów"

Will Atenton postanawia wreszcie spełnić marzenia swoje i swojej rodziny. Porzuca pracę w wydawniczej korporacji, kupuje dom poza miastem i tam chce poświęcić się tylko żonie, córeczkom i pisaniu. Zimowa aura w ciepłym świetle ma w sobie wiele uroku. Tak początkowo przedstawiane jest życie rodziny Atentonów. Tatuś piszę książkę, Mamusia z pasją oddaje się remontowi domu, a dzieci słodko bawią się. Cisza, spokój, tego właśnie pragnęli. Idealne życie nieoczekiwane zostaje zakłócone, szereg wydarzeń zastanawia i niepokoi. Mroczny typ pod osłoną nocy obserwuje ich dom. Banda dzieciaków urządzających w ich piwnicy istną kaplicę pamięci rodziny, która jak się wyjaśnia kilka lat temu została zamordowana w tym właśnie domu przez ich ojca Petera Warda. Tajemnicza sąsiadka. Burzy się ich wymarzony świat. Czy tak to sobie wyobrażali? Will postanawia wyjaśnić tę sprawę, próbuje się dowiedzieć czegoś więcej o zbrodni sprzed lat. Czego się dowiaduje? W tym domu mieszkała rodzina, którą pewnego dnia zamordował ojciec, strzelając do żony i dwóch małych córeczek. Te wieści doprowadzają go do ośrodka psychiatrycznego, gdzie ma przebywać podejrzany o zbrodnie mąż i ojciec. W ośrodku wkrada się do pokoju mordercy i odnajduje tam zdjęcie swoich dzieci i żony.. Wpada w wściekłość. Lecz po chwili okazuje się, że lokator pokoju nie jest tym za kogo go miał. Prześladowca wyszedł na wolność! Coraz bardziej zaczyna gmatwać się życie Atentona. Stara się zachować w tajemnicy te fakty lecz nocne odwiedziny jakiegoś typa, który chciał samochodem wjechać na ich ganek, były dość specyficzne. Muszą coś z tym zrobić. Kolejne miejsce jakie odwiedza Will to więzienie i tam już kompletnie nie wiemy o co chodzi... Na spotkaniu z zarządcą więzienia jesteśmy świadkami szokujących informacji. SZOKUJĄCYCH! Okazuje się, że Will Atenton i domniemany morderca to ta sama osoba! Ta sama! Nie łatwo to zmieścić w głowie mi, a co dopiero głównemu bohaterowi, który rozpaczliwie dzwoni do swojej nieżyjącej żony.. a ona odbiera telefon..

Proszę mi uwierzyć na słowo, że teraz to mięśnie karku zesztywniały i oczy zostały wlepione w ekran nie chcąc śledzić nic innego. Szaleństwo, pomieszanie zmysłów, masakryczna farsa.. Gdy nie wiemy czy jego żona żyje, czy on śni? Wszystko na to wskazuje, że nic nie wiemy, a dowiedzieć się chcemy za wszelką cenę. Will Atenton również, tym bardziej gdy nic nie pamięta z tamtego wydarzenia .

Dramatyczna śmierć potrafi odebrać zmysły. Dramatyczna śmierć potrafi zniszczyć. Oskarżenie o zabójstwo rodziny.. I tak Will Atenton/Peter Ward, po stracie żony i dzieci przebywa kilka lat w ośrodku psychiatrycznym. Wychodząc na wolność tworzy wyimaginowany świat, w którym nadal żyje jego rodzina. Powraca do domu, gdzie popełniono zbrodnie jak gdyby nigdy się to nie stało, żyje z nimi, rozmawia, je kolacje.. Lecz pewne wydarzenia jakie mają miejsce zaczynają uświadamiać mu co wydarzyło się 5 lat temu.. Czy to on sam zabił swoją rodzinę czy to było morderstwo? Czy on zwariował czy żona i jego dzieci żyją? Czy? Czy? Czy? Oglądając ten film wiele razy będziecie to pytanie sobie zadawać, a i tak na koniec łza zakręci się w oku i da Wam do myślenia. Do myślenia tym, którzy w swoim życiu mają kogoś wyjątkowego.. Gdy może kogoś nagle zabraknąć i za żadne skarby nie chcesz się z tym pogodzić.

Peter Ward, za cholerę Ci się nie dziwię!

Ocena: 8/10

Główna obsada:
Peter Ward/ Will Atentton - Daniel Craig
Libby Atenton (żona Petera) - Rachel Weisz
Ann Patterson (tajemnicza sąsiadka) - Naomi Watts
Trish (córka Wardów) - Taylor Geare
Dee Dee (córka Wardów) - Claire Geare

Atlas Sound - Parallax

2011-11-10T00:09:00.001+01:00

Atlas Sound - Parallax

4AD Records

2011

Bradford Cox znów zameldował się w tegorocznej czołówce.

Tym razem obyło się bez niespodziewanych przecieków. Zachowano pełną kontrolę nad całym procesem. Kolejne utwory Cox wypuszczał w niewielkich odstępach czasu, z premedytacją podgrzewając atmosferę wyczekiwania. Bo i trudno było się nie gotować, jeżeli jeden z ulubionych artystów wypuszcza po kolei trzy wspaniałe piosenki. I wcale nie potrzebna jest tu świadomość, że rządzący światkiem niezalu Pitchfork daje im trzem etykietę BNM. Nie minęła jeszcze dekada odkąd Bradford Cox pojawił się na scenie, a już mówi się, że to współczesny geniusz, głos pokolenia itp. Na pewno jest wybijającą się postacią. I nie chodzi tu o jego chorobę (Zespół Marfana - przyp.aut.), choć ta z pewnością odegrała znaczącą rolę w podejściu do życia i do tworzenia, a doświadczenia z niej wynikające stały się jedną z głównych inspiracji w tym procesie. W moim odczuciu Cox to niezwykle sprawny i płodny muzyczny rzemieślnik - wystarczy spojrzeć na cztery ostatnie lata (trzy wydawnictwa pod szyldem Atlas Sound + czteroczęściowe Bedroom Databank oraz trzy albumy z macierzystą formacją Deerhunter + dwie epki, a do tego niezliczona ilość piosenek udostępnianych na swoim blogu). Ten rozmach nie idzie jednak w parze z zawartością Parallax. W powołanym do życia, solowym projekcie, dedykowanym swojemu najlepszemu przyjacielowi (Lockett Pundt - przyp.aut.), Cox wybudował własny, intymny i kruchy świat, filarami którego są cierpienie i miłość.

Parallax to na pewno Atlas Sound najdojrzalszy, kompozycyjnie bardzo równy, i mocniej akcentujący wokal Cox'a. Nie zmieniło się natomiast samo podejście do nagrywania: w hotelowych pokojach, w przerwach między koncertami - czyli jak najbardziej lo-fi. W porównaniu do poprzedniego longplaya, Logos, brak tu znanych gości (poza Andrew Vanwyngardenem z MGMT, który wspomaga wokalnie i instrumentalnie Cox'a w utworze Mona Lisa - pewnie też w ramach rewanżu lider Deerhuntera w czarnej peruce zagrał z MGMT cover Lucifer Sam u Jimmy'ego Fallona). Pozostaje sam Cox i jego pomysły, pojedyncze dźwięki gitary połączone z efektami (Flagstaff). I w tym aspekcie Parallax pokonuje swego poprzednika - bronią się wszystkie kompozycje; nie stwierdza się ledwie dwóch czy trzech ultra-przebojów (jak Quick Canal na Logos), obok których leżą mdłe, o jedną kostkę cukru za mało posłodzone wypełniacze. W moim mniemaniu jest bardzo stylowo - tak samo jak okładka albumu. Zawsze u Cox'a podobała mi się skłonność do ambientu i elektroniki. W osobistym rankingu produkcji marki Atlas Sound wysokie miejsce nadal zajmuje EP-ka Weekend - i marzy mi się, by Cox w przyszłości nagrał album całkowicie wypełniony ambientem (kwasowym lub soft). Parallax jednak jest niemal zupełnie tego eksperymentalnego tonu pozbawiony (oprócz końcówki Flagstaff), co trochę mnie smuci.

Modern Aquatic Nightsong to gorzka opowieść o miłości utrzymana w stylistyce "podwodnej" - podobnej do tej opublikowanej niegdyś na blogu Deerhuntera - Difference BT. Te Amo - najpiękniejsza pieśń o uczuciu z pierwszej linijki tego akapitu, jaką do tej pory stworzył Cox. Grana już przez niego podczas festiwalu ATP w 2009 roku (wtedy jeszcze bez tytułu i z innym tekstem), zbudowana na tym samym loopie co kończące Halcyon Digest He Would Have Laughed i ukazująca go jako znakomitego wokalistę, obdarzonego naprawdę świetnymi walorami głosowymi. Mamy także znaną z kompilacji Bedroom Databank uroczą Mona Lisę, zamykające Lightworks jako pogodniejszy odpowiednik znakomitego Nightworks (jego występowanie odnotowano na suplemencie do Logos, EP-ce Rough Trade), zadziorne Angel is Broken oraz zbudowane na loopie z Marietty (EP-ka Things I'll Miss), Amplifiers. Bez wymieniania wszystkich utworów, mogę bez żadnych wewnętrznych rozterek podsumować, iż Parallax (dedykowany zmarłej Trish Keenan) to worek pełen wspaniałych, popowych melodii, z którego każdy może wybrać sobie - subiektywnie - tę najładniejszą i z wysuniętym językiem cieszyć się nią jak dziecko.

Ocena: 8/10

Robot House!!!

2011-11-08T19:21:00.000+01:00

fot. Zbyszek Tyczyński

Robot House - EP
wyd. własne

2011

Moje wspomnienia dotyczące Wrocławia nie należą do najprzyjemniejszych; zbyt długa przechadzka ulicą Traugutta, przebiegający drogę manifestanci w tęczowych kolorach i obrażalska kłódka, która za nic w świecie nie chciała zatrzymać się na Moście Tumskim. Ktoś powie, że chodzę złymi drogami; że powinienem sprawdzić wrocławskie piwnice i szpitale. A co tam takiego ciekawego, panie? - pytam. Robot House!!!

Było nas trzech, w każdym z nas inna krew... No, można tak powiedzieć. Zespół jest dziełem trójki przyjaciół (Szymon Smolak, Marcin Kucharczyk, Krzychu Birowski), multi multiinstrumentalistów, którzy wychodząc od niezobowiązującego grania, pragną zdobyć władzę nad światem. By to się udało, zaprosili jeszcze dwójkę ludzi: Julcię Kwietniewską i Zbyszka Tyczyńskiego, który aktywuje wszystko to, co ma klawisze - nawet te więzienne. Ich wydawniczy dorobek jest skromny, ale to tylko dlatego, że nie wcisnęli jeszcze wszystkich przycisków na konsoli sterującej. W tym roku wydali swą pierwszą EP-kę, na której znajdują się trzy utwory - ich energia zasiliłaby niejedną śląską elektrownię opalaną węglem kamiennym zastępując szkodliwą dla środowiska mieszankę gazowych odpadów unoszących się nad okolicą, trujących mieszkające nieopodal gżegżółki. Robot House!!!

I tak mamy utwór Venus, nad którym mecenas sprawuje sam Botticelli. Jako że tytuł zobowiązuje, to za mikrofonem stanęła kobieta (Julcia Kwietniewska). Gitara elektryczna jest "cięta", wtóruje mu rozkołysany bas i perkusja, a cała trójka stara się dostroić do intrygującego wokalu śpiewającej Wenus. Udaje się im to znakomicie po niecałych dwóch minutach, kiedy rozpędzone instrumenty i wokal Julci stapiają się, tworząc jedną, gorącą substancję. Jeszcze mocniej i goręcej jest w utworze rozpoczynającym - Bond. Twórcy najnowszego filmu o agencie Jej Królewskiej Mości być może nie mają jeszcze zakontraktowanych wszystkich artystów do soundtracku - pora pomyśleć o Robot House. Dwie minuty instrumentalnego, wykalkulowanego (tak!!!) gitarowego jazgotu, przywołującego na myśl Sonic Youth, ma w sobie wystarczającą moc, by nie zdechnąć za rogiem. Chanting - czyli marynarskie szanty w wykonaniu Miroslava (Blisko Pola), śpiewane w czasie wyprawy po Morzu Diabelskim. To tyle, jeśli chodzi o EP-kę. Zespół pracuje nad nowymi kompozycjami (pełno pary i zapachu potu w powietrzu), a dwa rezultaty tego pracoholizmu można odsłuchać na ich Fejsbuku. Człowiek to kawałek zaśpiewany po polsku, z basem czyszczącym niskie rejestry dźwiękowe i z synthami w ostatniej fazie biegu. Czuje się jak żywy manekin. I na koniec Podejrzany, podejrzany czyli bezsłowna opowieść o IV RP pisana noise'ową gitarą, maczaną w post-punkowym atramencie. Jedyny zarzut to brak większej ilości partii wokalnych, ale to dopiero początek, więc... na wstępie wszystko zostaje wybaczone. Najważniejsze, aby chwyciło. Egzamin dopiero przed nimi. Zaliczenie już mają. Robot House!!!

Projekt graficzny: Andrzej Drohomirecki

Dlatego też wcale nie zdziwię się, jeżeli Ty albo Ty z lewej usłyszycie o nich w najbliższej przyszłości. Ba, jestem nawet o tym przekonany. Jeżeli nie, to - cytując kluczowego bohatera Futuramy - bite my shinny metal ass. Robot House!!!

Coctail Party - Październik

2011-11-06T00:49:00.000+01:00

Kolorowy i wspaniały deser to ukoronowanie każdego głównego dania - któż mu się oprze? W październikowym Coctail Party znajdziecie dziesięć przepisów na wykwintne koktajle, delikatne kremy i klasyczne desery, którymi oczarujecie przybyłych gości. Uczta dla podniebienia - od prostych do skomplikowanych, od szybkich do wymagających dłuższego czasu przygotowania i skonsumowania, od klasycznych do nowoczesnych. My proponujemy dźwiękową, słodką ucztę na każdy gust.

Zapraszamy i smacznego.

KOKTAJL OWOCOWY Z PIANKĄ

(Korallreven ft. Julianna Barwick - Sa Sa Samoa)

W skład tego koktajlu mogą wejść dowolne owoce, jednak my proponujemy pomarańcze, melony i grapefruity, które obieramy jak jabłko, usuwając całkowicie białą skórkę. Następnie melona kroimy na plasterki i cząstki pomarańczy i grapefruita rozkładamy na talerze. Musimy jeszcze zagotować mleko z cukrem, do którego dodamy wiórki kokosowe. Zagotowane mleko mieszamy z kaszą manną i ubijamy przez trochę ponad 4 minuty (4:05). Doprawiamy sokiem z cytryny. Piankę kokosową kładziemy na owoce i posypujemy wiórkami. Najlepiej smakuje na wyspach Samoa.

Korallreven za niecałe dwa tygodnie wydają swój debiutancki album. Sa Sa Samoa niektórzy z was już pewnie kojarzą z ubiegłorocznego miksu, który stworzyli balearyczni Szwedzi. Wersja (ostateczna!), którą możecie tu posłuchać, posypana jest eterycznym wokalem Julianny Barwick.

SA SA SAMOA (FEATURING JULIANNA BARWICK) by KORALLREVEN

PŁONĄCE BANANY

(Mazzy Star - Common Burn)

Banany obrać. Masło rozgrzać na patelni, lekko podsmażyć w nim banany. Do pozostałego na patelni masła dołożyć cukier i zrobić karmel, zagotować z likierem bananowym, sokiem z pomarańczy i cytryny. Banany ponownie położyć na patelni, podgrzać, zalać brandy i zapalić. Ten deser jest wybitnie wykwintny!

Wracają po 15 latach ciszy. Wracają w okresie, gdy jest duże zapotrzebowanie na ich muzykę (vide wykorzystanie utworu Into Dust w trailerze trzeciej części Gears of War). Wracają po latach własnych projektów, mizdrzenia się u innych artystów (vide Heligoland). Wracają i znów zachwycają. Common Burn - jest tu wszystko to, za co kochamy Mazzy Star. Przygotowując płonące banany miejcie nadzieję (Hope) i oszczędźcie Roba(c)ka w bananach.

Mazzy Star - Common Burn by weallwantsome1

MURZYNEK W KOSZULCE

(Sweater Beats - You Know It's Love)

Masło i żółtka ubić trzepaczką. Dodać cukier i dalej ubijać, aż cukier się rozpuści. Migdały drobno zemleć i dodać wraz z wanilią do ubitej na pianę masy. Czekoladę rozdrobnić i rozpuścić w małym garnku. Rozpuszczoną czekoladę dodać do masy z jajek i masła i dobrze wymieszać. Białka ubić na sztywno (też nie wiem co to znaczy...) z cukrem. 1/3 piany połączyć z masą czekoladową i wymieszać na gładko. Masę przełożyć do 4 foremek posmarowanych masłem i posypanych cukrem. Foremki ustawić w formie na placek napełnionej wodą. Formę wsunąć na ruszt w piekarniku.

Niedawno pisaliśmy o tym Panu, co nie stoi na przeszkodzie by po raz kolejny użyć klawiatury tworzącej na ekranie komputera ciąg liter odnoszących się właśnie do niego. You Know It's Love to Sweater Beats elegancki, wyszykowany, mający na swoich chuderlawych barach wpływy R&B i funku. Nowy utwór ciągnie koniec tej samej liny, która stanowi siłę jego ostatniej EP-ki - Threads Vol.1. Wydaje się, że takie dźwięki tworzy jakiś czarnuch z Zachodniego Wybrzeża, ale pewność nigdy nie jest stuprocentowa. I w tym wypadku to jest pewne.

You Know It's Love by SWEATER BEATS

KREM DLA PANÓW

(The Diogenes Club - Green Eyes)

Z budyniu w proszku, cukru i mleka ugotować budyń. Czekoladę pokroić na małe kawałki, wymieszać z rumem i z ochłodzonym, ale jeszcze nie zsiadłym budyniem. Śmietanę ubić na sztywno z cukrem waniliowym. Około 2/3 połączyć z budyniem, resztę włożyć do "szprycy" do tortów. Napełnić kremem pucharki deserowe, udekorować pozostawioną czekoladą i ozdobić resztką śmietany.

Nazwa tego deseru znakomicie tu pasuje. A to ze względu, że wokal Paula Gilesa (śpiewaka w Diogenes Club) wielu osobom przypomina głos Georga Michaela, gdy ten jeszcze działał w popularnym, świątecznym zespole Wham. Wiemy dokładnie, że znany Brytyjczyk kocha szczególnie panów... Co do utworu Green Eyes - jeden z jaśniejszych punktów na debiutanckim albumie The Diogenes Club. No i fakt, że ja sam mam zielone oczy, jeszcze bardziej nobilituje mnie do "lubienia" tego kawałka.

LEKKI DESER WANILIOWY

(Keep Shelly In Athens - Lazy Noon)

Odlać 6 łyżek mleka i rozmieszać z żółtkiem i mąką ziemniaczaną. Laskę wanilii przekroić wzdłuż i rozgnieść miąższ. Pozostałe mleko zagotować z cukrem, solą i wanilią. Rozmieszaną mąkę ziemniaczaną dodać do mleka, stale mieszając, i jeszcze raz krótko zagotować. Wyjąć laskę wanilii. Białko ubić na sztywno i połączyć z masą. Deser przełożyć do wypłukanych zimną wodą salaterek i odstawić na kilka godzin do ostudzenia.

Dokładnie pamiętam, jak rozpoczynaliśmy rubrykę Coctail Party. Pierwszym utworem, który tam zaprezentowaliśmy był Fokionos Negri Street greckiego, troszkę tajemniczego wówczas duetu Keep Shelly In Athens. Minęło prawie półtora roku, mój wewnętrzny hajp mocno spadł, ale nadal czekam na ich pierwszy, prawdziwy album. I z ręką na sercu mówię, a w zasadzie to piszę, że ich Lazy Moon jest moją ukochaną, grecką piosenką A.D. 2011. A nawet ulubioną ich piosenką w ogóle.

Keep Shelly in Athens - Lazy Noon by Keep Shelly in Athens

KOPUŁKA Z PRAWOŚLAZEM

(Carter Tanton - Fake Pretend ft. Marisa Nadler)

Wyłożyć okrągłą miskę ciasteczkami z białego prawoślazu. Połowę czekolady posiekać. Przygotować mus czekoladowy. Dodać do niego posiekaną czekoladę. Miskę napełnić musem i postawić przynajmniej na 2 godziny w zimne miejsce. Mus, odwracając, wyłożyć na półmisek. Resztę czekolady wymieszać na gładką masę w małym garnku w kąpieli wodnej i łyżką wykładać na ciasteczka. Śmietankę ubić na sztywno i dodać do niej dwie łyżki syropu malinowego.

Nie będę udawał, iż Cartera Tantona nie znałem. Tym bardziej jest mi miło, że przygoda, którą z nim rozpoczynam, startuje od Fake Pretend. Hałaśliwa, ale dobrze skrojona gitara, początkowy beat perkusji jak u Twin Shadowa, a wokal Tantona brzmiący jak głos Richarda Ashcrofta, tworzą mieszankę, którą z przyjemnością pochłaniam. Z Marisą Nadler w chórkach... Tanton, ten bostoński singer-songwriter, występował jeszcze nie tak dawno w zespole Tulsa, lecz tak jak większość neurotyków i perfekcjonistów, woli tworzyć na własne konto. I dobrze mu to wychodzi.

CHŁOPKA W WELONIE

(Massive Attack vs. Burial - Paradise Circus)

Chleb utrzeć i wymieszać. Cukier rozpuścić w garnku. Dodać skórkę cytrynową i suchy chleb, wszystko wymieszać. W dużej misce ubić na sztywno śmietankę z cukrem. Następnie dodać twaróg. Czekoladę rozdrobnić i wymieszać z ostudzonym startym chlebem. Galaretkę z porzeczek podgrzać na niewielkim ogniu. Po kolei układać w misce warstwę masy serowo-śmietanowej i połowę chleba, połowę galaretki porzeczkowej i musu jabłkowego. Następnie na wierzchu ułożyć warstwę pozostałej śmietany i posypać resztą chleba. Deser udekorować resztką śmietany i galaretki porzeczkowej.

Jak Burial się do czegoś zabiera, to prawie zawsze z pozytywnym skutkiem. Nie inaczej jest i tym razem. Paradise Circus z ostatniej płyty Massive Attack - jeżeli tak brzmiałby oryginał, to jestem przekonany, że Heligoland zebrałoby dwa razy wyższe noty. Mam nadzieję, że 3D i Daddy G zaproszą Buriala do współpracy przy tworzeniu następnego krążka.

Massive Attack vs Burial - Paradise Circus by no_art

LODOWA BOMBA PRALINOWA

(Nicolas Jaar - Don't Break My Love)

Obydwa gatunki czekolady (gorzka i mleczna) z grubsza pokruszyć i na niewielkim ogniu, w małym garnku wymieszać na gładką masę. Śmietankę tortową ubić ręcznym robotem na sztywno. Dodać cukier i rum. Następnie wymieszać z rozpuszczoną czekoladą. Do formy włożyć czekoladowe pałeczki i wyrównać masę czekoladową. Formę na 3-4 godziny włożyć do zamrażalnika. Białą polewę czekoladową trochę rozdrobnić i podgrzać na małym ogniu. Wyjąć formę z zamrażalnika, wyłożyć zamrożony deser. Lodową bombę pralinową obłożyć białą czekoladą. Według uznania posypać lodową bombę obciętymi końcówkami pałeczek czekoladowych.

Jaar w kontynuacji minimalistycznej formy, z jaką przywitał 2011 rok. Znów jest intrygująco.

Nicolas Jaar - Don't Break My Love by Double Post

PARFAIT CAPPUCINO

(Chromatics - Kill For Love)

W gorącej kąpieli wodnej ubić żółtka z cukrem, kawę w proszku i likier Tia Maria. Następnie masę ubijać na zimno. 250 ml śmietany ubić na sztywno i podzielić na dwie porcje. Napełnić masą w 3/4 duże filiżanki do kawy i wstawić do zamrażalnika. Parfait wyjąć z zamrażalnika około 15 minut przed podaniem. Pozostałą śmietanę ubić na pół sztywno i położyć na wierzchu filiżanek. Serwować lekko posypane kakao.

Pełen worek głosów, że Johnny Jewel powinien umieścić ten utwór na ścieżce dźwiękowej do filmu Drive. Filmem tym zachwycają się krytycy na całym świecie i zwykli wielbiciele kina. Ja sam jestem już po seansie i zgadzam się z większością opinii na jego temat. Co do Kill For Love - myślę, że każdy utwór Chromatics pasowałby do estetyki tego filmowego obrazu. Dla mnie ważniejszym faktem jest, iż dwa zespoły Jewela, czyli wspomniane Chromatics i Glass Candy wydają nowe albumy na początku przyszłego roku. Długo było trzeba czekać, ale miejmy nadzieję, że warto.

CHROMATICS / KILL FOR LOVE by ITALIANS DO IT BETTER

SUFLET MAŚLANKOWY Z OWOCAMI

(Field Music - (I Keep Thinking About) A New Thing)

Mirabelki zagotować w niewielkiej ilości wody, następnie zrobić z nich delikatne puree i wymieszać z maślanką. Ubić na pianę żółtka z cukrem. Wymieszać mąkę z mąką ziemniaczaną i połączyć wszystkie te elementy z maślanką i mirabelkami. Ubić na sztywno białka z solą. 1/3 dodać do masy, resztę odstawić. Foremki do sufletów napełnić masą sufletową do wysokości 1/2 cm od krawędzi. Foremki wsunąć do pieca i piec na złotobrązowy kolor. Gotowe suflety natychmiast podawać, gdyż opadną.

Znów wydadzą album w lutym (Measure w lutym 2010, Plumb wyjdzie w Walentynki 2012), znów pełno będzie nieoczywistych rozwiązań rytmicznych, beatlesowskich harmonii i popowej chwytliwości. Jeden z najbardziej niedocenianych zespołów ostatnich lat, Field Music po raz kolejny szykuje się do wyjścia z cienia, i jest wielce niż prawdopodobne, iż tym razem nic z tego nie wyjdzie. Dlaczego? Nie mam zielonego pojęcia. A nowy singiel zacny.

(I Keep Thinking About) A New Thing by Field Music

Przepisy pochodzą z książki Desery Dr. Oetkera.

Bumtarara, bumtarara

2011-11-03T21:32:00.000+01:00

Przygotowany na Halloween dla magazynu internetowego Fact, o numerze 295. Mix stworzony przez rewelacyjnych Amerykanów z The Soft Moon. Nie dość, że ich ubiegłoroczny album zatytułowany po prostu The Soft Moon zebrał świetne recenzje wśród krytykującej gawiedzi, to Panowie 31 października wydali EP-kę Total Decay. Jednak nas chwycili za wszystkie kończyny i organy tym, że w kompilacji numer 295 zamieścili utwór legendy polskiego punk-rocka - zespołu Siekiera. Czyja to zasługa? Pewnie internetu albo nowojorczycy mają kumpla zakochanego w polskim punku. Tak czy siak, posłuchać można a nawet zaleca się przy próbach zabicia wesołej atmosfery.

http://www.factmag.com/2011/10/28/fact-mix-295-the-soft-moon/

Tracklist:
1. NO MORE “Suicide Commando”
2. Chrome “New Age”
3. Les Provisoires “Quiet Room”
4. 13th Chime “Cursed”
5. SIC “Voltage Control”
6. Tristan T “Nordlys”
7. Total Control “Paranoid Video”
8. Cinema 90 “In Ultra Violet”
9. Sods “Roller Ball”
10. Siekiera “Misiowie Puszyści”

Drekoty 2.0

2011-11-02T14:47:00.000+01:00

Puk, puk!

Kto tam?

To, my Drekoty!

Czy dobrze słyszę, że słyszę trzy głosy?

Taaak, od sierpnia występuje z nami Zosia Chabiera

To ona śpiewa w Masłem i Poddaniach wersja 2.0?

Taak, ale oprócz anielskiego wokalu usłyszysz także jej grę na przeróżnych instrumentach (zacznijmy może od skrzypiec...)

Czytałem w prasie, że zdobyłyście nagrodę Grammy

Nie, źle przeczytałeś. Drekoty wzięły udział w półfinale festiwalu Gramy w Szczecinie, i dostałyśmy nagrodę za najlepsze wykonanie piosenki w języku polskim (Poddania), a Ola otrzymała nagrodę dla najlepszego instrumentalisty.

Kiedy to było?

We wrześniu. W tym samym miesiącu zagraliśmy pierwszy oficjalny koncert w trzyosobowym składzie w gorzowskim klubie Magnat, a także supportowaliśmy Pustki w Poznaniu. Od września również ma miejsce mini-jesienna trasa koncertowa, która ciągle trwa i będzie trwać... Jej kulminacją będą dwa koncerty, które zagramy 29 i 30 listopada (odpowiednio w Krakowie - klub Re, oraz w Warszawie - w Powiększeniu) jako support przed Evangelistą.

Carla Bozulich?
Tak, ta sama.

Ona we wrześniu wydała nową płytę, chyba...

Album "In Animal Tongue" ukazał się 20 września.

Na mieście słychać, że szykuje się znana muzyczna kompilacja, gdzie będzie można usłyszeć Wasz utwór Masłem. Z doświadczenia wiem, że tego typu półsłówka to nie czcze gadanie.

Zgadza się. Piotr "Stelmi" Stelmach pożycza od nas wspomniany wyżej utwór i udostępnia go na czwartej części Offensywy, która niebawem pojawi się w Empikach. Dziś natomiast w internecie debiutuje EP-ka Trafostacja (II).

Masło czy margaryna?

Masło.

Old Time Radio na swojej ostatniej płycie (Stare radyjko gra dla dzieci) miało Piosenkę ze starej szafy. Wy natomiast zagraliście akustyczną sesję w magazynie meblowym, gdzie wasze dźwięki wędrowały do wysłużonych... tfu, zasłużonych krzeseł, stołów, taboretów i szaf.

Stare meble mają to, czego nie mają niektórzy ludzie - duszę. Szczególnie cenimy sobie meble w kolorze olchowym oraz koniak. Świetnie się z nimi współpracuje.

To powodzenia ze wszystkimi projektami i działaniami!

Akustyczna sesja meblowa

Drekoty - Trafostacja [EP]

Cierpię na chorobę lokomocyjną

2011-10-26T18:10:00.000+02:00

Motion Sickness of Time Travel - Luminaries & Synastry/Dreamcatcher

Digitalis/Hobo Cult Records

2011

W oparach oniryzmu i miłości, połkniętych w postaci czerwonej pigułki przez nas oboje przed startem, osłabieni przez chorobę lokomocyjną, słuchamy zamglonego głosu Rachel Evans, której muzyka unosi nas z zamkniętej kabiny Boeinga 767 ku wyższym warstwom atmosfery ziemskiej aż do całkowitej próżni, gdzie, wbrew naukowym faktom, nadal słyszymy dźwięki wydobywające się z amerykańskiej mieściny LaGrange, opuszczające Ziemię i wędrujące ku nieznanym obszarom wszechświata, by tam spotkać "innych" podobnych do nas samych. Czas przestał cokolwiek znaczyć.

Introduction

Żyjemy w XXI wieku. W erze komputerów i internetu. Oba te wynalazki zostały stworzone, by ułatwiać człowiekowi życie. Komputery wysyłają ludzi w kosmos, sterują naszymi samochodami, przejmują na siebie najbardziej niebezpieczne działania i ułatwiają kontakt z drugim człowiekiem. Ponadto, pomagają niewykształconym muzykom spełniać ich marzenia o nagrywaniu i tworzeniu własnych dźwięków, co w latach 60. czy 70. byłoby nie do pomyślenia. Odbijając pałeczkę w drugą stronę, recenzenci i krytycy mogą schować się pod płaszczem anonimowości w świecie internetu, gdzie nieograniczona przez nikogo informacja pozwala im zamaskować własną niewiedzę. Przyszłość maluje się w dwóch odcieniach. Czy komputery, roboty zbuntują się przeciwko ich stwórcom? Czy Ziemia stanie się areną walki pomiędzy człowiekiem a technologią, którą powołał do życia? Czy rację ma Daniel Wilson, który w swej książce Robokalipsa kreśli mało optymistyczną wizję kolejnych lat? A może odpowiedź leży w rękach przeciwników tego typu "kreślenia" przyszłości? Drugi odcień, znacznie jaśniejszy pozwala spojrzeć na najbliższe lata w sposób daleki od obrazu Spielberga czy w pewnym sensie również i Ridleya Scotta. Na naszkicowanym przez zwolenników tych barw rysunku widać harmonię i synergię w kontaktach na linii człowiek-maszyna, dzięki którym uda się polepszyć standard i komfort życia na Ziemi.

My jednak nie zamierzamy bawić się w odczytywanie przyszłości i wymienianie kolejnych argumentów "za" i "przeciw" wybranej przez nas opcji. Lecz chcąc przybliżyć Wam postać Rachel Evans przydałoby się nakreślić w pewnym stopniu jej stosunek do tego pytania nurtującego nieliczną przecież rzeszę ludzi. Wykorzystując w tworzeniu muzyki syntezatory i laptopa, Rachel wpisuje się w nurt optymistów najnowszych technologii i związanej z nimi "lepszej przyszłości". Ale rzecz najbardziej wartościowa jaka wypływa z tego połączenia to pokazanie, że "te zimne" maszyny potrafią rozbudzić w słuchających ich ludziach "te gorące" emocje. Maszyny dzięki wyobraźni Rachel i jej lekcjom humanizacji sprawiają, że sztuczna inteligencja wyłuszcza słowa dosadniej niż robią to ich mateczniki.

Projekt, za którym stoi Rachel Evans narodził się na początku 2008 roku, a tytuł zaproponował jej mąż, Grant, muzyk działający pod pseudonimem Nova Scotian Arms. Motion Sickness of Time Travel zaczerpnięto z książki The Soft Machine amerykańskiego pisarza Williama Burroughsa. Czasy przed MSoTT to naiwne próby tworzenia muzyki pop, o których sama Rachel nie ma dobrego zdania. My music before starting MSOTT was all really terrible singer-songwriter-type pop music, and it just makes me cringe now... I wanted to re-invent my sound. Motion Sickness of Time Travel to chęć stworzenia dźwiękowych przestrzeni zamiast tradycyjnych piosenek, gdzie obok syntezatorów, najważniejszym instrumentem będzie jej głos. W ciągu zaledwie trzech lat solowej działalności wydała pokaźną liczbę płyt i kaset (http://www.discogs.com/artist/Motion+Sickness+Of+Time+Travel). My przyjrzymy się dwóm tegorocznym wydawnictwom: Luminaries & Synastry oraz Dreamcatcher.

The words curled out his mouth and hung visible in the air like vine tendrils. I felt a strange vertigo which I recognized as the motion sickness of time travel.

William Burroughs, The Soft Machine

PART I

Luminaries &Synastry

W jednym z wywiadów Rachel zwierza się, że muzyka, którą tworzy jest improwizacją. Co więcej, wokale także są dziełem przypadku i w dużym stopniu zależą od uczuć, które ogarniają ją w danym momencie. Zazwyczaj słowa pokazują światu inspiracje, jakimi kierował się artysta. W przypadku Evans takim natchnieniem były: natura, doświadczenia ocierające się o magię i jej mąż, Grant. Tak czy inaczej, wszystkie jej piosenki są o miłości, w skład której wchodzą trzy wyżej wymienione inspiracje. Trudno to zresztą do końca zweryfikować, bo wokal Rachel jest zazwyczaj mocno "rozmyty" w skutek zastosowania uwielbianych przez nią reverbów.

Zabieg "rozmycia" niemal do perfekcji został opanowany w utworze Late Day Sun Silhouettes, prawie dziesięciominutowym, w którym to zachodzi zjawisko niezamierzonej nostalgii. Jest to efekt uboczny muzyki MSoTT. Dźwięki generowane przez syntezatory Mopho, Rolanda Fantoma z serii X6 i Space Synths mają za zadanie wprowadzić słuchacza w świat piękna, powołany do życia przez Rachel Evans. Wracając jeszcze na moment do wokalu Evans, za punkt oparcia jaki zastosowała wobec niego jest sposób śpiewania Honey Owens, tworzącej w ramach projektu Valet (wystarczy samemu porównać: http://youtu.be/XQ28QcVMFRw).

Pisałem, że jedną z inspiracji w muzyce Evans jest magia. Niejeden słysząc jej wcześniejsze kasety, winyle i płyty mógł pomyśleć, że nagrywanie to swoisty egzorcyzm odprawiany na osobach-odbiorcach. Na Luminaries & Synastry ma ona, a jakże, odcień biały i czarny. Środowisko czarownic reprezentuje najkrótszy na płycie Athame. Słowo to oznacza (i tu posiłkuje się niezawodną encyklopedią) obusieczny sztylet używany przez czarownice przy ceremoniach i rytuałach. Od zawsze lubiłem czerń; tak jest i w tym przypadku. Spokojny jednostajny drone z zadającym cios, pięknym jak athame, wokalem wbijającym się prosto w głowę, którego nie są w stanie wyciągnąć najlepsi specjaliści w białych kitlach. Natomiast fani białej magii mają do dyspozycji pozostałe dziesięć zaklęć, z najmocniejszymi: Ascendant, Eight Nineteen oraz Day Glow.

Ciężko jest jednoznacznie "przypasować" Motion Sickness of Time Travel, do któregoś ze znanych zespołów. Oczywiście nasuwają się podmioty dość jednoznacznie zbliżone w swojej stylistyce do projektu Rachel Evans. Emeralds, Grouper, wspomniana Valet czy rosyjskie Love Cult. Jednak zaryzykuje twierdzenie, że w przypadku MSoTT poczucie estetycznego piękna jest największe niż u zespołów, których nazwy nadmienione zostały powyżej (chociaż Love Cult chyba także odkryło prawidłowy wzór na tego typu granie). Ekipa Marka McGuire'a tworzy dźwięki zbyt wyrafinowane i chłodne, Liz Harris: [Rachel said] Grouper was never a big influence on my MSOTT sound, a wpływy Honey Owens słychać tylko w wokalu Evans. Może dlatego MSoTT jest tak popularny, bo proponuje coś czego nie znajdziemy u konkurencji - chodzi oczywiście o czyste piękno, nieprzykryte gitarą, technicznymi arpeggiami czy psychodelią. Dużo w muzyce Rachel wpływów nie-muzycznych. Słychać inspirację surrealistycznymi obrazami, np. Mayą Deren.

Wydany przez Digitalis album Luminaries & Synastry to do tej pory najlepszy materiał stworzony przez Rachel Evans. Dzieło bez słabych punktów, operujące zniewalającym klimatem i melodiami. Znając jednak tempo z jakim Rachel wypuszcza kolejne utwory, ciężko jest przewidzieć, jak długo jeszcze recenzowany album będzie tym "naj".

Ocena: 8/10

Motion Sickness of Time Travel - Eight Nineteen

Part II

Dreamcatcher

Wydany 10 sierpnia tego roku Dreamcatcher w nakładzie obejmującym dwieście sztuk kasetowych, to muzyka bardziej oniryczna, amorficzna i Bóg wie jaka jeszcze. Szkoda kolejnych epitetów, by opisać to, co dzieje się na tej kasecie. Dreamcatcher to, w mojej ocenie, próba stworzenia czegoś na kształt kosmiche musik, o czym świadczy już sam początek. Bead and Feather oraz Textiles to dwa soft-syntezatorowe utwory, z rozmytym wokalem Evans, których trajektoria została tak doskonale obliczona, iż dotarły one tam, gdzie było im przeznaczone - do mojej głowy. Kilka sekund po wylądowaniu, za pomocą tytanowych wierteł, wkopały się w sieć neuronów w prawej półkuli mózgu, która jest prawdopodobnie odpowiedzialna za odbieranie bodźców - tych muzycznych - i przeprowadziły serię eksperymentów mających wykazać, że podczas odsłuchu MSoTT uaktywnia się dopamina. Wyniki tych badań wysyłane są do bazy w LaGrange. Po zakończonej misji, komputer sterujący aktywuje funkcję samozniszczenia. O dwóch utworach-sondach pozostają jedynie marzenia, które wyłapuje nasz mózg, tworząc znane obrazy.

Pierwsze pięć utworów to właśnie takie kosmiczne, syntezatorowe, rozmyte tła. Na szczególną uwagę zasługuje Sunset - cudowna piosenka - dla mnie osobiście najlepszy tegoroczny song, jaki nagrała Rachel Evans. Melodie stają się nieco bardziej skomplikowane w takich utworach jak Casting a Spell i Dreamcatcher, jednak i z nimi można się szybko zaprzyjaźnić. Zresztą wybiórcze słuchanie płyt opatrzonych nazwą MSoTT to najcięższy grzech jaki możemy zafundować sobie i swojemu sumieniu. Dlatego jeżeli zamierzacie odtworzyć sobie którąś z płyt Rachel Evans, poproście kogoś z rodziny lub też kolegę, aby was przywiązali - najlepiej do metalowego słupa - w odległości co najmniej dwóch metrów od technologicznie zaawansowanego urządzenia odtwarzającego nośnik, zawierającego muzykę wspomnianej artystki.

"magic is all around us"/Rachel Evans

Czy można cokolwiek jeszcze napisać o Dreamcatcher? Ciężko jest, bo to wciąż ta sama muzyka - komputerowa, syntetyczna, ale zawierająca tak ogromną dawkę humanizmu, że niełatwo jest znaleźć podobne nagrania. Z rzeczy technicznych warto wspomnieć o wydawcy Dreamcatcher - kasetę wydaje niewielki, lecz dobrze znany miłośnikom niszowego grania label Hobo Cult Records z Kanady. U nich swe kasety wydają także Hobo Cubes czy Velvet Chrome.

Rachel wraz ze swoim mężem prowadzą mały label - Hooker Vision. Obok swoich prac jako Quiet Evenings, wydają płyty, splity i kasety innych wykonawców m.in. Sergieja Dmitrieva, znanego rosyjskiego muzyka wydającego obecnie kasety w polskiej wytwórni Sangoplasmo w ramach projektu Black Sky Chant (dawniej Bedroom Bear). Warto zobaczyć na tytuły jakie (być może) mają w swoim katalogu. Na bandcampie MSoTT jest także dostępna w wersji cyfrowej kaseta White Candle zawierająca siedem utworów, które nie weszły na Luminaries & Synastry. Należy to sprawdzić!

http://motionsicknessoftimetravel.bandcamp.com/

Ocena: 8/10

Conclusions

Music can't do without magic, and magic can't exist without love. Motion Sickness of Time Travel is a little mathematical formula for the music of love, devoid of unnecessary pathos, and words, but with a big dose of sincere emotion. In a world of constant, technological revolution, when communication with others has never been so easy, people feel more and more lonely. We are not able to say simple words, because there is no magic in us. We need help with computers; artificial intelligence seems to be more mature than us. Fortunately, with the help of Rachel Evans is coming! [She] immerses us in a world of beauty and love. And in return we become human beings. From the magic around us. Amen!